Jeronimo's Cage of Thoughts

Hier zit ik nu weer terwijl het buiten donker en grijs is en de regel druppelsgewijs de aarde nat maakt. Blij dat ik gisteren de dingen gedaan heb die ik niet uitgestedl heb tot vandaag. Blij dat gisteren de zon scheen. Blij dat ik vrijdagavond nog ene ben gaan drinken. Blij dat ik leef. Oei, nee, zo pathetisch ga ik niet beginnen doen. Ik ben natuurlijk blij dat ik leef en dat ik leef op de manier zoals ik leef, het kan altijd beter, er is nog altijd iets te kort in mijn leven dat het nog zou kunnen verrijken, ik kom het maar niet tegen, zoeken mag niet naar het schijnt, maar vinden doe ik ook niet toevallig, laat staan er op botsen.
Maar ik ben content, gelijk ze dat zeggen.
Uitwaaien en eens hard op de trappers duwen, daar had ik gisteren nood aan. Ik was vrij vroeg terug uit Gent en de zon scheen en er niemand niet thuis. Snif? Hup op de fiets dan maar met mijn nieuwe koerskousjes en nieuwe pothelm op mijn kop. Heerlijk in het bewolkte zonlicht fietsen langs de Schelde, in het zalig Walenland. Ik was de wijdsheid vergeten, de rust, de ademhaling van de natuur, de prachtige glooiing van het landschap, de rustig kabbelende scheldewater, de vrolijk ontspannend dobberende watervogels, de al even relaxte binnenschipvaart, ondanks de stevige bries genoot ik ervan. Nee, het deed echt deugd. Volgende week beginnen de lokerse feesten samen met de fonnefeesten. Ik kijker al naar uit. Music is my life!

Verder zoeken we op Gentblogt, uw leuke kotverhalen. Het kotleven van studenten. Ontelbare anekdotes over jullie ervaringen zijn ongetwijfeld jaren het gespreksonderwerp geweest tussen vrienden of familie, soms tot vervelens toe. Wie kent niet de verhalen van bemoeizieke koteigenaars die te pas en te onpas hun kotstudenten kwamen controleren, wie zag nooit verdacht veel voedsel uit de frigo verdwijnen? Wie hoorde ’s nachts niet eens trippelende pootjes op zijn vloer? Wie werd nooit betrapt in de douche of moest vlug zijn lief uit het raam aan de vensterbank laten bengelen? Om nog maar te zwijgen van de ervaringen en black-outs na wilde kotfeestjes, het stelen van kerstverlichting uit de straat als binnenkotdecoratie, grappige fratsen met andere studenten of bewoners, levend geworden afval, inbraak, diefstal, brand, verstopte wc’s met dagenlang geurhinder tot gevolg? Vrolijke, geestige en zelfs nare ervaringen, je kunt het niet zo gek bedenken of iemand heeft het al eens meegemaakt!

Vandaar dat wij eigenlijk wel benieuwd zijn naar om het even welk leuk verhaal of anekdote die jullie tijdens jullie kotleven hebben meegemaakt, in navolging van wat de een of andere krant aan kotverhalen publiceerde. Laat je niet tegenhouden als je niets spectaculairs weet te vertellen, herkenbaarheid zit ‘m soms in de kleine dingen.

Ik reken op jullie!

Briskey Big Band by Jeronimo

Ik ben just even op de pc om te zeggen dat ik eigenlijk doodmoe ben. Dat komt omdat ik just een paar uur in de zetel heb liggen soezen terwijl mijn ma haar frans aan het blokken was en af en toe "ei"-geluiden maakte om me erop te wijzen dat ik haar stoorde met mijn gegrol. Vanwaar het gegrol kwam weet ik ook niet, maar ik weet wel dat ik vanochtend ook al doodmoe was toen ik iets na tienen uit mijn bed rolde om de zonnestralen mijn troebele geest te laten verlichten en de grijze wolken doorheen de blauwe lucht zag schieten. Toen dacht ik: ik spring op mijn fiets. Al dan niet geïnspireerd door het briefje dat mijn ouders voor me op de keukentafel hadden gelaten dat zij gaan wandelen waren. Een groot half uur later stond ik in mijn sexy wielertenueke van Lotto-ABX mijn banden op te pompen en hupsakee, daar ging ik met de wind van voor en vanachter richting Schelde. Op 't gemakjes de benen rondmalend, langzaam warmdraaiend, de gedachten voer de weidse velden golend met de wind over de grassprieten. Duister grijze wolken kruisten mijn pad, helderblauwe open plakken in de donkere hemel openbaarden het transcendente licht dat ziel en soul voedde. Mijn blik overschreed de verste horizon en aan de sluis van spiere zag ik de P902 Liberation liggen: een zeemachtvaartuig met van voor en vanachter een zwaar kanon, wat deed dat hier op de binnenwateren. De plezier-en beroepsvaarders trokken het zich duidelijk niet aan, evenmin als de zwarte kraaien die zich te goed deden aan een karkas, de eendjes dobberend op de deining van de boten en de vogels schichtig schel fluitend wegduikend in de hoge gras. De wijdse velden van Flander's Fields, daar vertoefde ik ook in hartje west-Vlaanderen ergens in een feesttent bij Ieper vor een concert van kadril met hun ondertussen goed ingeburgerde zangeres Marieke speelden ze als het ware thuis. Zo'n kermissfeer was een beetje raar, maar 'twas wel vree wijs, ondanks de niet zo goeie acoustiek en het feit dat ik heel vanachter bij de bar stond wegens zittende mensen vooraan in de tent. Feest, dat is het leven, zeker na de dood. zaterdag uren gesleten op een kerkbank op een begrafenis. Blij dat ik met mijn aanwezigheid de ontroostbaren wat kon steunen. Some souls are reaped way too soon...
Na een heerlijke biefstuk ten huize van mijn maat, trokken we met zijn vrouw en kind naar de sinksenfeesten in Kortrijk waar we niet ontsnapten aan de draaimolen en de obligate fristi op een terrasje. Heerlijk kuierend toch, want veel volk was er niet. Vanavond treedt de zus en haar lief op in de Kreun jazz van het conservatorium. Ze speelt er in een combo. Let the music play! Hit it!

Alamo Race Track, handeslbeurs, gent, by Jeronimo: mijn fotoreportage

Soundtrack for the Current Attack:
- Hayseed Dixie - She was skinnier when I met her
- Alamo Race Track - the northern terrotory
- Woven Hand - live @twist & shout, denver