Jeronimo's Cage of Thoughts

Avianova, een Russissche lowcost maatschappij trekt de trend door in sexy reclame. Stewardessen in Bikini die de Airbus 320 een beurt geven. Je zou het voor minder warm krijgen.
Avianova werd pas in 2009 gelanceerd maar is ondertussen ferm gegroeid. De link met België is het contract met Sabenatechnics voor de ondertussen 5 vliegtuigen type A320.
Het meest geslaagd vind ik het deuntje eerlijk gezegd.

Graspop in Dessel werd voor de eerste keer in mijn carrière door mij gevisiteerd. Zo plechtig ging het er helemaal niet naar toe. Totale anarchie was er evenmin. Metalheads en rockers zijn eerder individualistisch. Geordende chaos van duizenden mannen en vrouwen die hun eigen ding doen. Veel te doen hadden we niet, behalve dan van hot naar her lopen over de weide en optredens meepikken, rondkijken naar het bont allegaartje dat niet zo bont was als op gothic-festivals, al waren er wel enkele rariteiten: rockers die weggeloepen leken uit het midden van de jarentachtig uit een videoclip van Van Halen of Def leppard, Schotse highlanders op oorlogspad, gothische prinsessen en levende scharminkels recht uit een doodskist, de enen zijn super hot chicks, de andere zijn vulgaire slonzen. De afzetterij aan de eet-en drankkraampjes viel gelukkig nog mee en amper wachttijden aan de bonnekes. Lauren Harris, jawel de dochter van haar illustere vader Steve missten we helaas en het leek erop dat ze ook korter dan gepland speelde. Jammer, rockende wijven hebben wel iets vind ik.

Het eerste optreden dat we meepikten voor slechts een klein kwaritertje was het ultra new yorkse geweld van grindcore-helden Brutal Truth, een van de eerste grindcorebands die ik indertijd leerde kennen als 14-jarige. De enorme pletwalsende geluidsbrij klonk als een blitzkrieg door de marquee I en het was duidelijk niet de smaak van mijn gezel.
We liepen dan maar wat door de metalmarket rond te te kijken en belandden zelfs in een caravan met enkele comedians om daarna in de marquee II het slot van het redelijk goed rockende optreden van Spiralarms mee te pikken, in deze tent stond pukkelpop-achtige rock geprogrammeerd.

Op de mainstage stond Lamb of God some fukking ass te rocken like typical badass american motherfuckers that fukking rocks fukking Belgium to motherfucking Hell with the fukking great belgian Beer we have here! Fukk that shit! Ik citeer enkel de vloekende zanger...nu weet ik waarom die band zo populair is bij tieners.

Vertederend en fris van was barbie-metal van Sirenia in de tent, hun nieuwe blonde sexy zangeres (allez het leek echt wel een andere bimbo dan die ik eens in Hof ter Lo aan het werk zag) was wel redelijk cool en charmant vond ik, voor een bimbo-rockchick. Ook hun nieuwe songs lijken weer de emo-meezing-toer op te gaan met wervelende goed in het gehoor liggende riffs en (barbie)poppy vocals van blonde Monica.
Altijd leuk om live te zien en te horen, zeker als het geluid uitstekend is.

Een ontdekking waren Life of Agony, toen ze in de jaren negentig hyperpopulair waren bij de meeste rockende tienres vond ik er niets aan, aan die vrolijke hardcore-achtige rock van die mannen. Nu ze oud zijn geworden en volgens mijn maat al hun oude hits speelden, vond ik ze asskicken like hell! Wat een rockende set, leuk entertainment van de zanger die zelfs van het podium kwam.

In de tent was het dan weer tijd voor some old rocking heroes van vroeger: Tiamat die met hun poppy dark rock onze melancholsiche zielen streelden: vote for love!

Tijdens het rondwandelen pakte we de eerste nummers mee van de dinosaurus rockers van Dio, Heaven & Hell, toen de eerste druppels begonnen te vallen en we onze regenfrak aandeden, besloten we toch maar naar de tent af te zakken. Gelukkig waren we op tijd daar, want opeens viel het water met bakken uit de hemel en konden de duizenden anderen amper nog binnen in de tent wegens de schuilende mensen die de ingang versperden ipv verder door te lopen in de tent. Jammer, want ik had graag die ouderwetse rock aanhoord.
Ook Cannibal corpse lieten we links liggen maar de laatste nummers bliezen ons lekker van de planken.
Stonesour en Korn interesseerden ons geen zak op de mainstage dus was het weer wandelen geblazen, eten en drinken en rondkijken. Leutige boel eigenlijk zo in de ondertussen modderpoel.

De hellebaarden van Dimmu Borgir ontsponnen hun duivels in de marquee, maar ook dit was niet echt de muziek van mijn maat en misschien ben ik ook al iets te oud geworden voor dergelijke bombastische overdaad. We wilden toch een redelijk plaatsje bij Iron Maiden dus trapten we het ook daar na een half uurtje af om te wachten op de knallende set van onze all-time helden.

Massa's volk wou na het schitterende optreden met een slecht geluid van de weide en de eindeloze stroom stropte algauw in de vernauwing van de uitgang. Op de parking was het hetzelfde liedje, amper beweging te zien in de honderden auto's die van de weide wilden. Uiteindelijk ontdekten we een sluipweg en raceten we voldaan huiswaarts!

En nu moet ik weer gaan liggen...ze hebben me op het werk vergiftid. Mijn maaginhoud ligt er al een paar keer uit.

Youtube My Space and I'll Google Your Yahoo!

Zo'n t-shirt droeg Bart op de blogmeeting te Leuven.
Pas toen ik de filmpjes nog eens bekeek, besefte ik plots wat hij bedoelde met: it's dirty talk. Die geeks toch hé.

Wat een ochtend. Mijn eerste wekker liep af zonder gevolg. Na 6 minuten omdat ik dat zo getimed heb liet mijn gsm zich krijsend horen. Met een simpele druk op de knop legde ik hem het zwijgen op terwijl ik me afvroeg: tiens heeft mijn wekker zich al geroerd, niet gehoord...zo groggy was ik en toen draaide ik me weer om waarop ik ergens tussen droom en werkelijkheid vertoevend de secretaresse die nu onze secretaresse niet meer is, me hoorde aanporren: allez jeronimo komaan het zijt al te laat ge moet nu meekomen. En toen draaide ik me nog eens om omdat ik geen zin had en toen stond ik op omdat ik opeens besefte dat ik na 8u amper nog een bus had naar het station...jaja zo goed is de dienstregeling van De Lijn, gisterenavond had ik al geen bus tussen 18u15 en 18u45 verdomme, bovendien vertrekken de 2 lijnen in mijn richting nu van verschillende kanten van het station...en deze ochtend nam ik om 8u19 de trein van 7u43...dat is kunnen hé. Ik zou mij eens zo moeten gedragen op het werk!

Koffie...het zwarte goud dat El Dorado schept.Ik begin bijna in actie-modus te komen. Ik ga er toch even tegenaan vandaag. Deadline is het einde van de werkdag. have fun. Ondertussen ben ik nog altijd even zot van dit liedje.
Voor de dames heb ik nog deze filmtip: Little Children.

Daarnet was de zus van lief van zus in terzake. Rheen: band rond een singer-songwriter Hannelore Bedert. Over dialect in de Vlaamsche popmuziek. Ze kan ze op 11 maart om 21 u gratis zien in Het Gouden Hoofd. Hopelijk blijft dat zitten in under Muhheheheuhen.

addendum
Ik krig af en toe fanmail. Jullie waarschijnlijk ook. Ik heb het niet over die idioten die jullie het beste wensen in jullie shoutbox. Ik heb het over die idioten die u idolatreren. U overladen met loftuigingen, natte dromen krijgen bij het fantaseren over jou. Mijn grootste Groupie Dolle Beefcake raakt compleet buiten zinnen als 'm ook maar mijn naam leest, hoort, typet of denkt. Rare jongens die verantwerpste westvlamingen. En nee ik kom niet naar de BWARDS. Ik kan niet. Ik zit dan ergens ver weg op punt om terug te komen, maar helaas een dag te laat. Tot zover dit stukje stalk-nieuws.

Lien Van de Kelder, je kent ze wel als Sofie uit Thuis. Blijkbaar is ze uitgeroepen tot meest begeerlijke vrouw van Vlaanderen. Blijkbaar zegt dat iets over de onoriginaliteit van mijn smaak wat vrouwen betreft. Maar volgens Het Radiofonisch Instituut heeft ze te grote borsten. Hoewel ze voor de rest wel een lief kind zou zijn. Ik deel zijn mening qua borsten, van de rest hoop ik het beste . Als ik zo haar portfolio bekijk op haar site, dan lijkt me dat wel een sympathiek ding. Haar rol in Thuis vond ik wat seutig. Wat las ik in de Standaard vandaag?
Het nieuwe seizoen van Adoptie is gekoppeld aan de solidariteitsactie Kinderen in de wereld . De makers hebben tien BV's gevraagd iets te veilen voor projecten die zich het lot van kinderen aantrekken. Lien Van de Kelder koos voor Osjosma, een Haïtiaans weeshuis opgericht door Vlamingen. De meest begeerlijke vrouw van Vlaanderen zal de hoogste bieder persoonlijk de mooiste plekjes tonen van de Franse stad Montpellier. Ze verliet de serie Thuis om er een jaartje rechten te gaan studeren.

Mooi project, mooi engagement! Op één zenden ze reeks twee van de serie adoptie uit. Niet alleen mensen op hun zoektocht naar een adoptiekind, of eerder lijdensweg om er een te mogen adopteren, maar ook adoptiekinderen die op zoek gaan naar hun roots.
Meteen de meest gestelde en bijna altijd de eerst gestelde vraag die een adoptiekind krijgt na het klassieke: "en vanwaar komde gij?".
Resoluut antwoordde ik zonder na te denken altijd:"nee, geen interesse om daar ooit te gaan."

Ooit zag ik eens twee Antwerpse Haitiaanse meisjes in dat programma op zoek gaan naar hun roots en toen dacht ik: allez, meer dan een stomme toerist ben je daar toch niet en wat kun je daar nu eigenlijk gaan doen? Aan de andere kant kan het misschien helpen om jezelf beter te kaderen in de wereld. Op zoek naar je roots, waar je geworteld bent, waar je ontworteld werd. Volgens mij vooral een probleem bij adoptie van kinderen met een geheugen. Babies hebben mijn inziens minder last van ontworteling. Tock ken ik voorbeelden van adoptiegezinnen waar het absoluut een fiasco werd eens de adoptiekinderen in de puberteit raakten. Even goed kon dat met de biologische kinderen gebeurd zijn, bedenk ik dan, de concrete situatie oordelend op de weinige informatie die ik ter beschikking had. Ik ga niet kijken naar dat programma. Ik weet ook niet waarom. Het interesseert me geen bal. Maar ondertussen zit ik hier wel over te bloggen en de links op de site te bestuderen ;-). Zoals deze vrt-blog, waar de ouders van Tannicka (10 jaar) vonden dat ze haar biologische ouders moest ontmoeten. Een verrassend intelligent kind, mijn indruk (ja ik heb dus toch eens gekeken), maar ik zou de vervolg series moeten zien om te weten wat ze nu eigenlijk wil bereiken om haar biologische ouders te leren kennen, die naar mijn mening a te veel "mama en papa" worden genoemd. Maar hoe moet je dat anders noemen. Tannicka zal ook wel beseffen wie ze als "echte ouders" zal moeten beschouwen.

In koppen daarnet die ouwe man Roger die zijn leven beu is omdat hij alles heeft gezien; Triest en groot gelijk heeft 'm. Wachten tot je einde je eens overvalt. Dat is toch ook lijden?

Nathalie Delcroix & Bjorn Eriksson by Jeronimo