Jeronimo's Cage of Thoughts

Laguna Colorada, Bolivia

Nooit gedacht dat ik Megadeth opeens goed zou vinden. Het is de leeftijd denk ik. Al heb ik "Hangar 18" altijd al een van de beste metalsongs ooit gevonden omwille van het duellerende gesolleer van Mustaine en Friedmann...legendarisch...

Ondertussen speelt dit liedje ook al de hele tijd door mijn hoofd. Gekregen op mijn housewarming. Samen met deze spaanstalige cd.

Ik heb me na vier keer op rij restauranteten verorberd te hebben de afgelopen dagen voorgenomen meer groenten en fruit te eten.
Als ik thuis kom, merk ik dat de galiameloen die ik kieskeurig uitgekozen heb, wel degelijk een mooi exmeplaar is dat ik van tussen de bijna overrijpe andere heb kunen vissen, maar dat mijn tweede stronk witloof compleet rot is en dat mijn druiven toch niet van de lekkerste zijn. Hoe kon ik nu zon' rotte stronk witloof meepakken? Ach wat, de goeie smaakte me met een vinaigretje en tomaat.

Deze nacht verdwaal ik weer opde kasseien, langs het maanweerkaatsende water, in de ijle lucht. Het is zomer 's nachts.

Te lang op de graslei blijven plakken vannacht met een Antwerpse, een Mexicaanse couchsurfster en een Griek. Maar soms moet het neit meer zijn dan wat drank en goed gezelschap op de stenen van de straat midden in de stad omringd door gezellig gekeuvel en gelach.
Vanochtend bij het opstaan merkte ik een raar blaasje op de onderkant van mijn pols. Een brandwonde van een sigaret. Gisteren nauwelijks iets van gevoeld.
De koffie smaakt!

Update
Een vers broodje kan toch zo lekker ruiken en smaken. Njammie.

een mooi kortfilmpje:

Via Markec.

In navolging van Ishku dacht ik dat ik dat ook maar eens moest doen. De mensen vinden dat ik niet kan typen. Anderen herontdekken de geneugten van uw vingers kapot te typen op een oude typemasjien. Typetyfus als het ware. Mischien hebben de mensen liever dat ik mijn boodschappen aan hun persoontje neerschrijf op een ouderwetse manier met pen en papier. Ik laat aan hen de keuze en vraag hen lief om in de reacties deze tekst woordelijk te typen. Ik dank mijn lieve lezertjes zeer.
Van hanepoten gesproken, al vind ik het meevallen. Al geef ik eerlijk toe dat ik mijn reisdagboek praktisch amper nog kan ontcijferen omdat ik daar op in kleine ruitjes ingedeelde blaadjes schrijf en ieder nieuwe ruitjesrij als nieuwe regel gebruik zodat de tekst uiteindelijk heel petieterig geschreven is, alsook in oncomfortabele omstandigheden. Bovendien werkt een dagboek eerder therapeutisch en weet ik op dat moment perfect wat ik schrijf en waar ik aan denk tijdens het schrijven zonder dat ik die onuitgesproken gedachten vereeuwig in krassende inkt op verfrommeld papier. HIer vind u een fragment uit mijn reisdagboek guatemala 2005.

Ondertussen wil ik u mijn laatste avonturen niet onthouden. De Lijn is altijd reizen, zeker als je een uur op de bus blijft zitten omdat je denkt dat je geduld moet hebben.

Dat geduld leren hebben, leerde ik enkele uren op voorhand. Kijkt.
Zoals gevraagd was ik ruim 45 minuten op voorhand in K1 van het UZ Gent. Gelukkig is het plattegrond op hun site interactief zodat je via flash perfect weet hoe je moet wandelen. Ik trok een nummertje en na amper tien minuten wachten waren de 12 wachtenden voor mij al gepasseerd en kon ik betalen en met mijn rekeningske en UZ-kaart in de hand trok ik door het ganse gangenland. Uiteindelijk kwam ik in de nogal klinisch aandoende polykliniek 2 terecht alwader ik weer wachten moest en papieren invullen omtrent mijn opgelopen vreselijke ziektes die al dan niet uitgebroken waren dan wel waartegen ik al beschermd was dank zij vaccinaties. Een assistent-dokteres nam me mee in haar kleine kamertje en stelde me nog wat vragen. Daarna moest ik weer in de gang wachten tot ik elders binnen mocht en opeens na 30 seconden weer buiten stond met een plakker op mijn arm waarna ik tien minuten wachten moest vooraleer ik vertrekken mocht. Na die tien minuten waar ik voorzichtigheidshalve 11 minuten van maakte, repte ik me naar Bus 5 richting Zuid die al stond te wachten. Mijn spurtje was niet nodig omdat de bus er nog 5 minuten bleef staan. Aan iedere halte stapte er trouwens iemand op zodat ik een half uur later aan het Zuid toekwam en de bus 71 richting Oostakker-Wittewalle nam. Iemand had ooit gezegd dat deze bus voor de deur van de mediamarkt in Oost-Akkers stopte. Ik vond het al heel verdacht dat de bus opeens na Dampoort de Antwerpsesteenweg verliet om kriskras door de bebouwde kommen te rijden. ondertussen vond ik het nog verdachter maar ik dacht, ik moet gewoon geduld hebben, bussen doen namelijk nooit rechtstreekse doelen aan, maar altijd via enorme omwegen.
Opeens was ik de laatste passagier en toen ik de chauffeur vreog of hij stopte aan de mediamarkt wist hij niet waar hij het had"huh? huh huh, pfft nog nie lichtjes huh huh", bracht hij zuchtend van verbazing uit en keek alsof ik wel een heel erge dwaas moest zijn, "nee, ik stop ik niet aan de mediamarkt, stapt uit en loopt maar terug naar het centrum!". Zogezegd zogedaan en ik nam een slok water. Bus 39 stond in Oost-Akkerdorp te wachten en in dampoort wist iemand me te vertellen dat ik bus 78 richting Lokeren moest hebben en inderdaad. Eindelijk was ik waar ik zijn moest. Gelukkig leverde dat hele gebeuren mij twee cd's op.
Ik kocht "Oral Fixation volume II" van Shakira, "Fijación Oral I" had ik eerder al.
Mijn tweede aanwinst was het debut van de uiterst sympathieke jongens van Yevgueni, "kannibaal". Heerlijke nummers staan er daar op. Ik word er zelfs een beetje melancholisch van. Hier met "laat ons een bloem" een schitterende evergreen.

Sint-Romboutstoren mechelen by jeronimo