Jeronimo's Cage of Thoughts

U kon er ook dit jaar niet naast kijken, al viel er meer water op de mensen dan de mensen in hun keelgat goten, hoewel dat kan betwijfeld worden, de Gentse Feesten waren weer een schot in de roos. Op entertainend vlak dan. Zoals altijd lukt het me nooit afspraken te maken. Gebrek aan vrienden zeker. Ik loop dus vooral op mijn eentje los zu gehen en kom dan wel mensen tegen. Meestal wanneer ik on duty drie pleinen in een uur wil doen. Dit keer lukte dat perfect. Al dan niet door het feit dat het minder aantal bezoekers ook zorgde voor het bijna probleemloos verplaatsen doorheen de niet zo dichte mensenmassa als anders.
Het Sint-Baafsplein was echt wel geweldig, met eerbetoon aan Eddy Wally. Het feestplein bij uitstek. Een plein vol Blije Harten (vrij naar Johan Verminnen die op dat andere fantastische plein heeft opgetreden zonder da tik erbij was).
Ambiance troef. En veel van dat publiek dat mij rechtstreeks aansprak toen ik de beenzwiep van Marina Wally trachtte vast te leggen in nulletjes en eentjes. Wat een verschil met die onnozele idiote halfgare vieze dreadlocklanterfanters en hun stinkende wietwalm op Polé Polé. Al werd mij officieel de mond gesnoerd. Ik blijf erbij. De wietgeur op polé polé is niet te harden. En het soort volkje dat daar rondloopt zorgt ervoor dat ik anti-links ben als ik groot ben. Ik ben wel niet groot, gelukkig voor hen.
Geef mij maar het publiek op Sint-Baafs, dat soor tmensen wordt altijd scheef bekeken, doet men af als "marginaal", maar daar beleefde ik oprechte emoties, grote harten met grote blijheid. Sta me toe het zefls ontroerende te vinden. Eat that dreadlock-posers.

Amusant was het ook met de Go-Go Girls waarmee ik tussen enkele lege uren in de nacht door de straten tsjoolde om met enkelen van hen te eindigen in het Baudelopark menig avond.
Het moet zeker meer dan 20 jaar geleden zijn dat ik nog eens op de botsauto's zat. Van toen ik met mijn pa rondreed in zo'n wagentje en hij in tegenstelling tot mijn verwachtingen er alles aan deed om de anderen te ontwijken ipv 'te botsen'. Herinneringen als kind, ook zo iets raar.
Ik heb me wel geamuseerd moet ik zeggen. Echt wel.
Geen lief opgedaan in tegenstelling tot mensen uit mijn omgeving en ook niemand leren kennen, al ha dik de laatste dag wel enorm veel fun met een maat van een vriendin waarmee ik enkele uren nogal rare klap heb uitgeslagen. Vreemd maar heel tof. Dat zijn de feesten, zwanzen en plezier maken met mensen die je eigenlijk van haar noch pluim kent.



Ondertussen steken de reiskriebels weer op. Het probleem is dat ik me niet alleen zie inschrijven in een "groepsreis" waar er duidelijk slechts twee koppels al ingeschreven zijn. Dan kan ik evengoed op mijn eentje gaan maar dat zie ik voorlopig niet zitten. Het is altijd iets. Ondertussen houden we ons maar ledig met korte termijn plezierkes en kan ik eindelijk eens werk maken van die afspraken waarvan het tot nu toe nog niet gekomen is. nee sommige mensen moeten zich niet verwaarloosd voelen, ik kaats met gerust geweten de bal terug naar jullie.
Enjoy!

Terwijl we nog nagenieten van de overwinningsroes, kabbbelt het leven weer aan me voorbij als een dolgedraaide stier die uitgebroken is. Zo voelt het soms aan in mijn schedel. Alsof de storm mijn arme hersenpan in gruzelementen heeft doen exploderen. Ik overdrijf natuurlijk, maar als ik niet zeg dat bepaalde dingen niettemin een effect op mij hebben, kom ik niet menselijk over. Ik zou kunen zagen, amar ik ga het kort houden. Aan negativisme heeft niemand een boodschap en seffens denkt iedereen da tik niet anders doe dn zagen, terwijl ik best de vrolijkr Jolly Jero ben.

Coldhearted, zo ben ik ook, soms.
Sommige dingen enerveren me enorm. Ondanks het feit dat er een oplossing in de pijplijn zit, denk ik aan de volgende fase, waarin ik me toch een beetje zorgen maak of ik dat wel allemaal goed heb ingeschat, kan ik het aan? De vrees om de verdrinken in het water dat me boven de lippen komt en kopje onder te gaan is misschien niet echt rationeel, maar het speelt toch wel even tussen mijn oren. Zal ik moeten inbinden aan vrijheid en mezelf beperkingen opleggen of kan ik flexibel als ik ben slingeren tussen deze en hene keuzes en daden? Het moet wel lukken, ondoordacht ga ik nooit te werk. Het is de opoffering en de opgave waard.

Hetgeen al de hele week een zware beproeving van jewelste is, is het treinverkeer van Gent naar Brussel-Noord. Verdikke toch, de nieuwe dienstregeling is van kracht, maar de treinen rijden met 10-22 minuten vertraging. Deze ochtend knarsetandde ik bijna mijn gebit kapot uit pure wanhoop. "Wegens problemen met een deur hebben we 5 minuten extra vertraging opgelopen, gelieve ons hier voor te excuseren"
iK herhaalde het zinnetje zagend spottend met mijn tong te mijn tanden terwijl ik in gedachten dat mens haar hoofd dwars door de ruit sloeg om het af te zagen op de rasperige scherven van het raamkozijn. We hadden al stilgestaan ergens in de velden, oneindig lang in Brussel-Zuid en dan oneindig lang in de tunnel en in Brussel-Centraal...mijn aanvankelijke vreugde omdat ik eindelijk eens een goeie bus had wegens net iets vroeger uit mijn deur en dus ook iets vroeger in het station was gearriveerd en dus een vroegere trein had dan anders, was gesmolten als sneeuw voor de zon en zelfs ongekeerd veranderd in een diepgewortelde dodelijke frustratie. Edoch ik heb de dag overleefd.

Al eindigde die dag met een brief van het parket over mijn zwaar verkeersongeval van 21 januari 2005. Damn, net nu ik op het punt sta iedere cent nodig te hebben. En het leven zelf wordt ook al onbetaalbaar. Zou ik thuisblijven dit oudejaar? Of komt er nog iets leuks uit de bus?

Over naar de lichtpunten in mijn leven. Die worden zo vanzelfsprekend dat ze de moeite niet lijken om over te bloggen in hettrieste winterweertje. Zo kwam ik eergisteren met een enorm voldaan en vrolijk gevoel terug van de vooruit. De Finnen kwamen immers en ik had enorm genoten van de Finse accordeon-virtuoos Kimmo Pohjonen. Bezwerende show!!!
En op het Sint-Baafsplein denken sommigen dat er een ongeval is gebeurd met de kerststal.

Soundtrack for the current attack::
-Thou Art Lord - DV8, de griekse cult underground blackmetalband verenigt de gekende elementen van Rotting Christ en Necromantia, maar blijft iets onde rhet niveau van voornoemde ongeëvenaarde metalacts. Toch scheurt DV8 de knokken uit je zielloos lijf. Killer rockalbum!
- Horrified - Animal, ook al een Griekse underground legend, die ik nog ken van hun enige goeie ep in 1993 of zoiets. Hun doomy catchy metal klinkt wel, maar er ontbreekt vlgen smij iets. Een half uurtje rock met echt wel een drive die ergnes toch niet kan overtuigen.

- Neil Finn - 7 worlds collide: knappe live cd met ao Lisa Germano, Johnny Marr en Eddy Vedder on guestvocals.