Jeronimo's Cage of Thoughts

my review as published on gentblogt.be

Er heerste een aangename gezelligheid op het langzaam vol lopende Sint-Pietersplein vrijdagavond. De avondzon scheen ontspannen met haar warme gloed op de Sint-Pieterskerk. Terwijl ze langzaam achter de gevels verdween en plaats maakte voor de ster van de avond, Leonard Cohen, stond ik paraat op de eerste rij om mijn 5 minuten fototoestemming ten volle te benutten.

Lala, lalalalalala, weerklonk door de speakers en met een warm applaus verwelkomde de Canadese singer-songwriter ons met Dance me to your beauty with a burning violin, Dance me through the panic 'til I'm gathered safely in, Lift me like an olive branch and be my homeward dove, Dance me to the end of love.

Een prachtopenener die compleet verhaalt waar Cohen en zijn liedjes voor staan.

We werden verwend en omarmd door een hele set vol prachtige songs. Leonard bezingt de liefde, niet zomaar de liefde. De liefde is zijn muze. De liefde voor een vrouw en vooral de liefde voor die vrouw zelf, niet het jonge speelse meisje, maar een echte vrouw. Een vrouw die liefde geeft, gaf of gewoon die onbeantwoorde liefde die een man tot waanzin drijft. Verlaten liefde, hem achterlatend in een melancholie die zijn leegte moet vullen. Everybody knows, There ain't no cure for love. Dat weten we allemaal.




Maar Cohen geeft de moed niet op en wil zichzelf opofferen. Het wondermooie Boogie Street liet de vocalen over aan de fantastische stem van Sharon Robinson.

If you want a lover
Ill do anything you ask me to
And if you want another kind of love
Ill wear a mask for you
If you want a partner
Take my hand
Or if you want to strike me down in anger
Here I stand
Cohen is the man

Cohen geeft zich doorheen de jaren omringd door virtuoze muzikanten en zangeressen. De jazzy sounds van Dino Soldo pakten, Javier Mas imponeerde met zijn saudade-klanken, de warme en hoge timbres van de Webb Sisters en Sharon Robinson gaven de songs dat tikje pittigheid. Ieder woord geloof je. Iedere noot doordringt je. Elke song pakt je.

Op die leeftijd hoeft Cohen niet meer te bewijzen wat voor kanjer hij is. Relaxed ontspannen treedt hij op. Het is niettemin een geoliede machine en ieder woord en beweging is vooraf ingestudeerd en toch lijkt het allemaal spontaan te groeien right on stage.






We took this Waltz, genoten van een knappe versie van Halleluja en met pijn in het hart ondergingen we met een staande ovatie the Closing Time.

I loved you for your beauty
but that doesn't make a fool of me:
you were in it for your beauty too
and I loved you for your body
there's a voice that sounds like God to me
declaring, declaring, declaring that your body's really you
And I loved you when our love was blessed
and I love you now there's nothing left
but sorrow and a sense of overtime
and I missed you since the place got wrecked
And I just don't care what happens next
looks like freedom but it feels like death
it's something in between, I guess
it's CLOSING TIME

Leonard danste met ons door de nacht, doorheen liefde en rouw, hoop en verlies voor ruim drie uur en verliet ons na een uitbundig afscheid met een warm gevoel.


Band:
- Leonard Cohen: vocals
- Roscoe Beck: bass, background vocals
- Rafael Bernardo Gayol: drums and percussion
- Neil Larson: keyboards
- Javier Mas: all kinds of strings
- Bob Metzger: guitars
- Sharon Robinson: vocals
- Dino Soldo: wind instruments
- Charley Webb: vocals
- Hattie Webb: vocals and harp


all pictures and review I have taken and written for gentblogt.be exclusively. All rights reserved. Copyright laws of Belgium/Europe applicable.

Maandag opende het academiejaar al officieel, afgelopen woensdag gaven de studenten er een ferme lap op om ook het feestjaar te openen met een knaller van een Student Kick-Off. Heel het Sint-Pietersplein was omgetoverd tot een feestplein met standjes allerhande en vooral drank en muziek.
2 Fabiola mocht al in de namiddag de stadsvesten doen daveren terwijl anderen de trappen van de boekentoren op snelden in een uitputtende kuitenbijtende race. De snelste tijden draaiden ron de één minuut en 15 seconden als ik me niet vergis. Hallucinant.
Hallucinant was ook de massa jonge mensen op het plein wanneer de nacht was gevallen en Discobar Galaxie de ambiance er pas echt inbracht. Of het kan ook aan de rijkelijk vloeiende drank gelegen hebben. A brand en Raymond van het Groenewoud hadden ook al op veel enthousiast gegil kunnen rekenen, maar de Leuvenaars van Discobar Galaxie wisten niet wat hen overkwam toen hier en daar een verstekeling op het podium opdook en de massa massaal reageerde op hun oproep hun verlichte gsmschermen de lucht in te steken.
Sommigen gingen wel compleet uit hun bol en mijn oordoppen bewezen toch wel hun nut weer.
De beats rolden uit de boxen, de studenten dansten wild en wij trachtten dit vast te leggen in bits en bites. Feest!

Ik zat mij rustig te vervelen achter mijne pc, toen ik plots mijn muziek niet meer hoorde omdat er vanop straat enorm wat lawaai kwam. Gejoel en trommels. IK stak mijn hoofd door mijn ruit en zag een ebnde donker geklede mannen door mijn straat marcheren. Zouden dat nu de anarchisten of de NSV'ers geweest zijn?
Blijkbaar de "anarchisten" aka relschoppers die zich hadden afgesplitst van de de reguliere vreedzame betoging en massaal werden opgepakt in de tijgerstraat bij de decascoop. Zo ook mijn onfortuinlijke buurman.
Ondertussen bleek het grootste lawaai van de avond nog te komen van die politiehelikopter boven mijn hoofd. Alsof dat nog niet genoeg was stookte deze oproerkraaier mij aan om met mijn camera riching de rellen te gaan om foto's te gaan trekken. Uiteindelijk deed ik dat nog ook omda tik geen zin had binen te zitten suffen en trok eerst richting Van Eyck omdat enkele vrienden van me daar woonden. Niet lang daarna trok een vrolijke joelende bende jongelingen van de ALS-beweging en de blokbusters door de straat. Even later begaf ik me in hun voetspoor naar de Zuid, waar het precies al afgelopen was en het maar een makke bedoenig was. Na wat kiekjes geschoten te hebben en niets fotogenieks, maar wel zelf geflitst te zijn, belde ik de oproerkraaier van dienst weer op die triomfantelijk wist te vertellen dat het spektakel aan het afgezette Sint-Pietersplein bezig was. Een grote tien minuten later kwam ik via de Kantienberg terplaatse aan het Kramersplein waar de politie een buffer aan het maken was. Opeens vloog het glas me om de oren en trok ik me terug tussen twee combi's. Er werd een waterkanon aangerukt en hopen overvalwagens die vakkundig de oproerkraaiers die ingesloten waren op het Sint-Pietersplein scheidden van de talloze nieuwsgierige studenten in de overpoort en kantienberg en een paar andere heethoofde aan de andere kant. Ik zat in het deel van de studenten die niets maar dan ook net zagen. Er was geen doorkomen meer aan. Ik trof er wel een bloggend buurmeisje aan. Vaag merkte ik dat het waterkanon even werd ingezet en toen trapte ik het maar af naar huis. Toch blij dat ik agenten in burger met matrak die een bloedende betoger nogal hardhandig in bedwang hielden heb gekiekt. U ziet mijn foto's op gentblogt.