Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik hos weer in het rond van her naar der en vooral bij vrienden. In leuke rabothuisjes met waterpijpen en rommel en poezen en stof en nog meer rommel om dan weer in profesionele context in statige antieken zalen te vergaderen waar de straatnaammensen van mijn stad ooit geschiedenis schreven. Iedere dag werd me lekkers geserveerd. Vegetarische spaghetti op maandag, lasagne met scampi thuis de volgende dag gekookt door zusje en haar vriendin voor mijn ouders en mij. Een troost voor de miserie met mijn fietsband.
De velomaker die met het probleem werd opgezadeld wist te verteleln dat mijn achterwiel gedeukt was en dat het niet aan de banden lag, dus ik heb nu een nieuwe achterwiel. Totale kost: drie buitenbanden en twee binnenbanden en twee lampjes op batterijen en een nieuw achterwiel.

Gisteren maakte ik dan gebruik van mijn als laadwagen omgebouwd pimpcar een verhuiswagen te maken om dezelfde vriendin die de maandag met mij aan de waterpijp lurkte van dienst te zijn met vriendschap, fysieke hulp en persoonlijke huisslavernij. Twee auto's volgeladen. Ik ben content van mijzelf als ik zie wat ik allemaal in mijn sportbolide heb gekregen. Uiteraard kreeg ik weeral lekker eten voor geschoteld aan de tafel van haar tijdelijke nieuwe stulpje. Vanavond en morgenavond kook ik dan weer eens zelf denk ik. De avonden vullen zich met fruitsap en levensbabbels in stoffige lekkerluie zetels met tabaksrook en uitzwermende gedachten.

Boven de Grijze Wolken, dat nieuwe cafeetje dat ik ontdket heb, daar wa sik gisterenavondavond weer te vinden, vanavond is er een verjaardagsdrink aan een grote tafel in een al even groot park in een groene vallei, en zaterdag is het op een dansweide te doen in het dan hopelijk weer veel te hete zonnetje. De zomer eindigt, maar we merken het niet. Enkel aan de drukte in de straten en het razend bloed in onze aderen. De plannende onrust, de herfst. Al durf ik mijn gemoed niet in de twilightzone done belanden. Ik geniet, ik pak het zoals het komt zonder na te denken, niet te veel te piekeren. Zo vergeet da t de stilstand tijdens mijn vooruitgang. Waarom niet zorgeloos genieten zonder dat er telkens evolutie of "werken aan" moet zijn. Doelstelling zijn gestled. De realisatie laat op zich wachten. Ik ben geen bouwer. Ik heb dorst. santé!

Juli is begonnen en ik begin er ook aan. Aan mijn zomer. Vol decadente uispattingen. Nee, serieus, ik denk dat ik het gespat wel binnen de perken hou. Gisteren heb ik dure professionele oordopjes besteld er 25 filters. Ze steken daarbij een mousseke tot achter de eerste bocht van je gehoorgang en dan spuiten ze je oor op en zit je daar met twee Shrekoren te wachten tot het stijf geworden is waarna ze de vormpjes opsturen naar de fabriek. Ik heb oordopjes gekozen die gebruikt worden door professionele muzikanten en die slechts per frequentie de schadelijke decibels dempen tot het toegelaten niveau. Al de rest blijf je normaal horen zoals bijvoorbeeld stemmen. Ik ben benieuwd wat het gaat geven. Ik kan het me niet goed voorstellen. Daarna gingen we met z'n drieën eten in De Spinnekop. Een smakeloze spaghetti, 't is te zeggen, ook Panda wist me te vertellen dat ze daar niet weten hoe hun spaghetti's te kruiden. Maar zoals we in den Westvlaanders zeggen: tidentwadde.

Straks ga ik partyen op een afterworkparty. Morgen zijn er 11 juli feesten in Gent maar ik moet ook nog boodschappen doen en logées ontvangen, omdat ik zaterdag naar het Noord-Westen trek voor een leuke dagtrip die hopelijk niet verzopen wordt. En zondag is het familieuitstap op gent jazz for some saxual summit of sexy saxes.

En dan begint het festivalseizoen voor mij. De week erop maak ik er een weekendje Keulen van, met oordopjes hopelijk, zwischen die Deutsche Fledermause. Zwiebeln!

Ik blijf bezig. Het loopt wel los. Al heb ik nog steeds geen benul waar ik op reis ga gaan. Dat is niet zo helemaal waar. Maar echt warm loop ik er nog niet of niet meer voor; Time will tell. Of niet. Tijd genoeg alvast. Smakeijk!

update

Het was even gestopt met regenen, ik zat me al op te jagen in de trein. Maar mijn vriendin had net gebeld dat ze volgens haar gps op 10 minuten van bij mij was, maar dat het waarschijnlijk nog een half uur ging duren, ongeveer de tijd die ik nodig had om ook bij mij te geraken. Kom ik uit den trein gaat me daar een stortbui van jewelste uit de hemel gaan beginnen vallen zekers? Dripping wet smeet ik al mijn kleren uit, waste vlug mijne kop kortgeschoren haar en trok verse kleren aan en dan kwam zij binnen met haar capsones even mijn badkamer opeisend. wat later stonden we in chesscafé op het industrieterrein waar ze haar mazda 6 met "sportzanten" maar helaas geen parkeersysteem net naast een enorme plas droptige. Drie keer schoof ik aan aan het buffet. Fastfoodwok. We kregen pokerfiches als drankbon aan 2.5 euro 'tstuk, wattefukk. We troffen algauw de anderen waarvan ik wist dat ze er gingen shaken. Ik shakete niet, ik heb tijd nodig om op te warmen, ondanks de overvolle sauna die de danszaal was geworden. Maar 'twas wel plezant. En ik die dacht om even uit te slapen. Ik was verdikke vroeger wakker dan anders. No Mygg this time. Just dreams...of the carrion kind.