Jeronimo's Cage of Thoughts

Geachte genodigden. Menigeen likt al sinds vanochtend zijn vingers af bij het kwijlend bekijken van allerlei duistere nachtelijke activiteiten die heden avond op de brandstapel staan. Ware het niet dat ik gisteren op de redactievergadering in den irish pub al werd geconfronteerd met stofwebben van eeuwen oud vol dito spinnen - evenwel, ik geef toe dat ik dacht, amaai die zijn er vroeg bij - en heden ochtend bij het gloren van de zon op de trein met enkele lelijke oude wijven gesminkt en verkleed als prachtige pompoenheksjes en verder op de trein in het metrogazetje met de wederom afschuwleijke tv-programmatie rond dit thema. Anders ik zou niet geweten hebben dat Hallow's Eve 2nite is. tonight is the nightbite. NIet da tik mijn tanden denk te zetten in het malse ranke sappige fluwelen halsje met zowel sensueel kloppende aders van de een of andere gewillige deerne die zich volledig aan me overgeeft. (Soms droom ik een beetje te hard denk ik). Wat heeft een duistere verloren ziel trouwens verder da zijn dromen? Dromen als eenzame sterren in den donk'ren gesluierede nachte. waar kreten oneindig echoën tegen de kaalheid der verlatenheid? Waar stervende zielen weeklagen in ondraaglijke Weltschmerz? Voor altijd verloren?
Maar er is hoop. NIet alleen heden ochtend in de tot op dat moment onberispelik witte pot. Maar ook in het leven. Daar hou i me aanvast? Immers sinds die nacht in de bergen in Bolivia weet ik dat mijn tijd nog lang niet rijp is. Edoch later ooit meer daarover. Met al die halloween idiotie die gelukkig aan me voorbij gaat, maar ik veronderstel dat de commerce al weer op volle toeren draait behalve in mijn onmiddellijke omgeving, laat ik daar maar even van uit gaan, bedenk ik da tik nog wat liedjes ga vergelijken. U kent allen wel de song "the Phantom of the Opera". Ewel kijkt ende luistert, gij allen, want dit is mijn lijstje dat voor u en allen wordt vergoten op de blog.

We bijten de spits af met de song uit 1980 van Iron Maiden "the phantom of the opera.
De rockromantische toer gaan we op met Sarah Brightman en Steve Harley.
Ook de versie van Nightwish is ene om je vingers van af te likken.
Sarah brightman deed het ook nog eens met Antonio Banderas in een magisch orchestraal kleedje.
Haar bekendste versie is natuurlijk die met Michael Crawford, hier met "the music of the night". Ik ben een fan!
De powermetal band HolyHell maakte een Lederhosenversie met Manowar-zanger Eric Adams.
Ook Iced Earth maakte een song over het spook van de opera. Wat een killer-rock-song maat!!! awesome!
Uiteraard mag ik de gothicpioneers van Lacrimosa niet vergeten.
Last but not least, ben ik een enorme fan van de versie van Dreams of Sanity, indertijd met de fantastische zangeres Sara Schleret en gastzanger Tilo Wolff van jawel Lacrimosa.
Voila dit was het zo wat van leuke versies. Enjoy the music of the Night.

center>

De avonturen van mezelf in het bolhoedenland lees je hier natuurlijk.