Jeronimo's Cage of Thoughts

In de reacties op mijn vorig bericht las ik dat jullie wel geïnteresseerd zijn in dat stadspel. Hier lees je mijn reveiw over "the target" en vind je meer informatie.

Veel andere interessante zaken uit mijn leventje heb ik niet te vertellen, behalve dan dat ik wel tevreden ben over het e-loket van de stad Gent. Via mijn federaal token logde ik in en gaf electronisch mijn "aankomst in de stad" door, meteen vroeg ik ook een bewijs van aangifte aan. Jammer dat mijn pc geen electronische identiteitskaartlezer heeft, of ik had denk ik meteen de informatie op de chip kunnen aanpassen. Ik moet me na de afspraak met de wijkagent aanmelden om een papier voor aanpassen auto-inschrijvingsbewijs en nog iets op te halen. Nu hopen dat ik wel degelijk een afspraak kan maken met de buurtagent zoals de stad het noemt, anders zal hij me overdag nooit thuis vinden.

BIj twinkeltje, die de laatste tijd veel te stil is en ook bij manlome vond ik dit boekenstokje.
1. Grijp het dichtsbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijdes telt.
Dit weekend heb ik net dit boek verhuisd. Willburth Smith "vallei der koningen", een geschiedeniskroniek verteld door ds eneuch Taita aan het Hof van de Farao die zijn liefde enkel platonisch kan beleven en hierover schrijft, naast de kronieken over het leven in de schaduw van de Farao's en diens verraderlijke hofhouding. Erg knap boek, al ruim een decennium geleden denk ik dat ik het las. Erg meeslepend. Ik hou van dergelijke verhalen al kom ik er hedentendage niet meer toe iets te lezen tenzij de pulp van twitter (klik voor een filmpje die de zin of onzin ervan uitlegt, via maarten schenk) en de blogosfeer. O ja en het metrogazetje en de vacature. Die laatste vind ik een heel goeie jobgazet.

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5de zin.
Ik wierp me onmiddellijk vóór hem op het plaveisel en hij bleef staan en gebaarde me naar hem toe te komen.

3. Post nu de volgende drie zinnen.
Ik kroop op handen en voeten naar voren en raakte met mijn voorhoofd die keer de grond voor zijn voeten aan.
"Ben jij niet Taita, de dichter?" vroeg hij met zijn schrille, krekelige stem.
"Ik ben Taita de slaaf, Uwe Majesteit," antwoordde ik. Er zijn momenten waarop een beetje nederigheid wenselijk is. "Maar ik ben ook een armzalige kladschrijvertje."

Een armzalig kladschrijvertje, dat is hoe ik me ook soms vol. Vlug even een blog updaten zonder rode draad en verhaal, losse gedachten, allemaal gekwetter over niets en alles wat niets betekent. Hoe houden we het vol. Edoch, de laatste tijd zitten er achter die oppervlakkige gedachten tochj diepere mijmeringen, dagdromen, fantasmen en bedenkingen. Niet deelbaar. NIet mededeelbaar. Achteloos naar de achtergrond verdrukt. Ach ja, de luchtigheid van het bestaan is best wel om dragen bij momenten, niet?

update
Daarnet ben ik over en weer gesjeesd naar Kortrijk, waar ik op een bouwwerf terecht kwam. De keuken uitgebroken en chap gelegd over de keiharde tegenvloer die we niet uitbreken om te "egaliseren", enkele voorbeeld siertegels lagen er al op als illustratie. De living bedenkt met een prachtige parket. En mijn moetietje aan de keukentafel in de slaapkamer van mijn zusje kijkend naar het tv'tje dat op de kast staat, wat een grappig zicht!
Wat ik thuis deed, mijn nikon D70 vergeten verdikke en morgen, vrijdagmiddag vertrek ik met Reus en Feetje naar Anthinoises, een medieval folkfesitval bij Luik. We logeren in grand hotel beco, een bedevaartsoord in Banneux. Hopelijk raken we vlot in die godvergeten plaatsjes. Ik ging daar staan koekeloeren met mijn fotopas zonder camera zeg. Luik, here we come!