Jeronimo's Cage of Thoughts

Het zit me niet mee.
Ik wil niet klagen. Ik wil niet zagen. Maar soms moet een mens eens ventileren. De enen gaan zich bezatten, maar dat kan ik niet doen wegens alcoholallergie. De anderen kloppen hun vrouw af, maar er lopen campagnes die vinden dat dat niet kan en ik heb geen vrouw en als ik er een had zou ik er niet op kloppen. Als ik zo de drang zou hebben om er op te kloppen dan zou het een veeg teken aan de wand zijn en mijn geduld kennende zou ze al eerst met haar klikken en klakken buiten geschopt zijn. Figuurlijk, want schoppen is ook geweld. Nog anderen kruipen op hun vrouw. Ook dit ligt niet ieder moment in mijn mogelijkheden. Wat doet een mens dan? Ewel ja, juist, zijn kas opvreten hé.
Kannibalen dat we zijn. Ik geniet desavonds als de rust in de straten en mijn hoofd bijna is wedergekeerd van een in Miami gekocht sigaretje. Maar soms is het niet genieten. Soms ben ik niet te genieten. De wereld en het leven doen er alles aan om mij uit mijn humeur te krijgen.

Al twee dagen op rij vertrek ik vroeger van het werk omdat ik een afspraak heb. Maandag: trein afgeschaft. vertraging alhier en alginder. Afspraak gecancelled. Dinsdag, my lucky day: trein afgeschaft. Gelukkig stond die van tien minuten erder nog op de sporen en bleef 'm ook nog ruim 10 minute staan. Uiteindelijk raakte 'm tot in Brussel-Zuid, waar 'm nog eens tien minuten bleef sakkeren. de lul. wat is dat met de NMBS? Ik hou mijn hart vast voor mijn afspraak van dezen avond. Die van gisterenavond heb ik gehaald met 20 minuten vertraging en de persoon in kwestie was al ruim 40 minuten eerder paraat. het zit een mens soms niet mee.
Het zorgt ook voor pitttoreske fresco's op de plee. Edoch daarover treed ik niet verder in detail. Deels omdat dit ook deels fictief is allemaal.
ik ben sterk. Ik laat me niet vlug uit het lood slaan. Maar toen gisteren mijn pc geen kick gaf toen ik mijn pasgekochte externe lacie harde schijf aansloot, dan kreeg ik het. Ik kon me nog net inhouden om er niet op te kloppen of te slaan, beet op mijn tanden en herstarrtte het spel ettelijke keren zonder resultaat. Deze ochtend op het werk was het eerste wat ik deed de harde schijf aansluiten op de laptop van het werk. Rarara: het wekte warempel. Dus dezen avond nog eens bij mij thuis proberen. Aan de USB-poorten zou het toch niet mogen liggen denk ik. Na mijn afspraak van dezen avond moet ik ook nog winkelen. Koken. Ik kook de laatst tijd veel. Ik heb de laatste tijd ook al enkel keren voor een dame gekookt. De liefde van een vrouw gaat door de maag, fluisterde een heel lieve dame me ooit in het oor lang nadat we van tafel waren gegaan en genoten van een zalig nachtelijk dessert.
Dat zal wel, ik kook immers heel lekker. Maar goed, vlugge simpele dingen, dat moet niet veel zaaks zijn om lekker te zijn niet waar!

We own the nightand its beings and we hold the hammer high!

Ondertussen werkt mijn hardrive als bij wonder en draait hij nu om 55 gig over te zetten van mijn C naar de F-schijf...'tzal hier nog wat uren duren denk ik...
Gelukkig spelen ze eindelijk iets op dienen vorten TV: the edukators!

prequel

Wie zei er ook alweer dat metalheads geen gevoel voor humor hadden? Dit moet wel eens van de meest funny metalvideo's allertijden zijn. Natuurlijk van mijn all time heroes Iron Maiden met Holy Smoke.

Ik val maar meteen met de deur in huis. Het is een week vol stress. Stress, ik neem dat woord niet graag in de mond, maar ik ben toch redelijk gefocussed, determined zo u wil. Mijn hoofd draait net niet zot, eigenlijk helemaal niet, want ik placht mezelf als stressbestendige uit te roepen, maar niettemin, mijn rikketik doet het soms anders aanvoelen. Met veel dingen tegelijk bezig. Constant telefoneren, de laatste tijd weer ruim 100 mails per dag als het er niet meer zijn, gmail is echt een chatbox soms, daar ben ik een avondje zoet mee, afspraken maken, bezoeken afleggen, evalueren, noteren, bestuderen, in een iets andere volgorde allemaal.
Boodschappen doen, rondhossen van het een naar het ander, wil je me geloven als ik zeg dat ik het zelfs al aan mijn benen voel al dat rondstappen aan mijn ijl tempo?
Ondertussen heb ik hier in Brussel in de mediamarkt een Lacie desktop hard disk gekocht van 500 gigabyte USB 2.0, niet de designversie maar een zwarte doos die past bij mijn zwarte zieltje computerkast. Ik denk dat ik daar al mee toekom voor een tijdje. laat ons hopen.
Zonder hoop geen leven en ook geen stinkende riolen.
Het andere wat me bezighoudt is, nee niet de liefde, of ja misschien toch een beetje, een mens blijft hopen zoals ik al zei op het onverwachte en hetgeen er niet zit aan te komen, de immoperikelen. Alweer enkele studio's om te huren aan mijn neus laten passeren wegens ondanks perfect in orde dan weer een detail waar ik over viel. Ben ik kieskeurig? Blijkbaar wel op vele vlakken. Nonchalant op andere vlakken, of eerder onverschillig. Een mens heeft toch zijn standaarden, zo blijkt na enkele praktijktests. Je neemt geen genoegen meer met om het even wat.
Ondanks die stress kon ik na een rush van het een naar het ander (drie immo-bezoeken en een kooksessie) toch op tijd post vatte in de handelsbeurs, waar ik compleet ontspande en zelfs wegdroomde op de warme melancholie van de zalvende Portugese stem van Cristina Branco. U leest het allemaal op Gentblogt.