Jeronimo's Cage of Thoughts

Pieuw zeg! Verdikke, Jolly Jero is van 't weekend een beetje hyper. Een aangename warmte die de kilte van de nacht verdreef en nog lang bleef nazinderen in mijn koude karkas. De zon scheen ondanks de grijze koude kletsnatte trieste regen. Donderdag begon ik al warm te lopen door het toch wel leuke concert van Lais. Mijn mening en beeldverslag over dit redelijke concert lees je op Gentblogt. Vooral jammer vind ik dat het Belgische publiek nooit durft bewegen, dat zet een domper op de sfeer. Is je leden uitsmijten dan zo moeilijk? Of is dat niet cool meer? Niet dat je nu van mij moet beginnen moshen tot mijn camera aan gruzelementen is gemept en menig schedel is gekraakt, overdrijven is nooit goed. Bende lamzakken verdikke. Of lag het aan het feit dat er op de eerste rij toch wel mannen stonden die kaap 40 ver voorbij waren? Dat ik stil sta is mijn plicht want anders heb ik geen scherpe foto's, aan de andere kant maakt het makke publiek het me zeer makkelijk om constant van uitvalshoek te veranderen. Ik heb niet eens elleboogstoten in onwillige ribben moeten bokken.

Zaterdag kwam dan het virtuose Värttinä dat vuur vatte in de theaterzaal van de Handelsbeurs. U raadt het al, weer een zittend publiek. Waarom moet je nu zitten bij een folkconcert verdikke. Ze zingen geen slaapliedjes, ze dansen en springen en lachen en dan zit daar een bende idioten op hun luie krent naar te kijken alsof ze naar den tv aan het gapen zijn. Gelukkig weten de profesionele sympathieke blondines hoe de vlam in de pijp te krijgen! driewerf bravo!!!

Review met mijn uitgebreide fotoreportage op gentblogt

Na het concert heb ik nog lekker gezellig ene gaan drinken met Josie en Egel in de vooruit. Egel kreeg van een norse barman te horen dat er geen nootjes meer waren. Toen ik een rondje gaf sprak ik een andere barman aan die heel beleefd, nootjes, ja natuurlijk! zei en hup ik kreeg zoals gewoonlijk een heel glas vol nootjes mee. Ik knabbel graag nootjes. Straks is het reunie van mijn guatemalareis. Ik heb alvast voor 9 personen in de Marco Polo gereserveerd. Ben benieuwd of ik de loftuigingen over dat etablissement in de kiem zal moeten smoeren. Over een uurjte komen ze aan het station aan. Mijn paraplu heb ik alvast in de aanslag: kill the raingods.

Donderdagavond trok ik er nogmaals op uit om kiekjes te gaan schieten bij Sint-Jacobs. In de media had ik hier en daar al iets opgevangen over de pakkende intimistische warme songs van the Bony King of Nowhere. Waar deze benige koning vandaan komt weet ik niet, maar ik raakte net op tijd voor deel twee van de set ter plaatse. Een gezellige kleine schare enthousiaste fans had zich al genietend neergezet en met het avondlijke zonnetje erbij vond ik het een schitterende setting voor de kleine liedjes die deze jonge band brengt. Warm, licht melancholisch en een tikje poëtisch. De rest van de avond werd ik constant opgebeamd door vrienden, makkers en kennissen waardoor ik eens mijn duty even opzegde om met hen door de feesten te struinen.

The Bony King of Nowhere by Jeronimo

Gisteren vrijdag, was het dan tijd om naar de feesten te trekken met een select gezelschap. We dronken lekker ene in het zonnetje op het terras van de sphinks-cinema terwijl we geduldig wachtten op de gele banaan. Uiteindelijk moesten we onze pint of schweppes agrum naar gelang het geval bijna ad fundum naar binnenslokken om nog op tijd in de sleepstraat 85 te geraken bij Murat, alwader een pieren etende vis ons vervoegde alwader wij gezellig en uitgebreid dineerden. Een heerlijk slaatje van het huis zorgde voor mijn eerste verse groentjes en vitamientjes van de week, gevolgd door een gegrilde kiekenfilet met een aardappel in de schil met een heerlijke kruidenboter! Lekker! Ondertussen werd ik van alle kanten bestookt met smsjes. joke was bijna aan de place de rendez-vous gekomen en ook Teun stond al op het rond punt bij Sint-Jacobs te draaien. Na wat gedrentel en getreuzel zettigen we ons gezellig in een kring met stoelen op het plein dat leeggelopen was na die gehypte Milow en op de achtergrond speelde Kris De Bruyne een intimistische set voor slechts enkele echt geïnteresseerde pipo's. Op het terras van de Zodiac kwamen we net zoals toen op het terras van de sphinx mister 20 cent tegen aka webster MC tegen. De duveltent werd gelukkig vermeden en na een afronding op het dure maar rustige terrasje van de Zodiac en een laatste dronk in "de spijker", trapte ik het af naar huis om te maffen. Ondertussen downloadde ik adobe lightroom waarmee bovenstaande foto's van the bony king of nowhere zijn geëdited. ONdertussen zit ik hier op de infrastructuur van josie te typen met de malle doggies aan mijn zij, terwijl de wok op het vuur staat te wokken. Vanavond zullen we wel zien waar we belandden! Smakelijk!!!