12/31/2010

The Christmas Ball 2010 Köln

Na het schitterende concert zakten we na een tussenstop in de plaatselijke Mcdonalds terug af naar ons hotel voor een nachtje zweten in de bloedhete vloerverwarmde kamer. De volgende ochtend aan het ontbijt troffen we onze vrienden al aan, die zich al klaarmaakten om richting België terug te te keren. Aan een tafdeltje acher ons zat een rare mens...een Brit zo te zien in een broek vol vetvlekken, ontkleurde delen van de viezigheid , gescheurd en al zodat bij momenten zijn gat bloot zat en hij stonk verschrikkelijk. Mijn maat zei dat 'm al naar boven was geweest om een andere t-shirt aan te trekken omdat hij dacht dat zijn t-shirt stonk. Boven gekomen bleek hij het niet meer te ruiken dus hield hij de t-shirt aan en kwam tot de conclusie dat het die vorte clochard was, waarmee ook de Irakese gastheer van het hotel blijkbaar enorm mee verveeld zat. Wat doe je daaraan als hoteluitbater, de politie bellen om de solvabiliteit van een mogelijke freerider te testen? Man om de 5 minuten stond die klootzak op om iets van het buffet te pakken. Na het ontbijt heb ik grondig mijn handen gewassen. Ik zweer dat zijn viezigheid ook aan ons plakte.
Daarna ging het door de sneeuw richting Keulen. Met een enorme opstopping en amper tijd voor fileflirten. Ruim 3 uur gereden op 200km. Een van mijn metgezellen had een kamer gereserveerd in een van onze traditionele ibishotels, dit keer deze aan de Kölner Messe, op loopafstand van Tanzbrunnen, waar The Christmas Ball 2010 doorging. Een bezoek aan de drukke stad en de dure mediamarkt later, schoven we aan in het pizza-pasta-restaurant Vapiona, waar we correct, vriendelijk besteld werden. Knap systeem. Je krijgt een kaart en daarop wordt alles wat je bestelt aan een van de togen geregistreerd en bij het buiten gaan scant de kassierster je kaart en betaal je. Als het toestel dat je meekrijgt zoemt is je eten klaar en mag je het gaan afhalen.
Ook dit keer mocht ik met mijn camera binnen en reserveerde meteen een plaatsje op de eerste rij. Faderhead goot vodka in het publiek en in mijn oog. Branden dat dat doet zeg! Agonoize sneed zichzelf de pols en keel over waardoor het bloed met liters over mij gulpte. Frambozensap aldus het meisje naast mij. Mijn gloednieuwe nikon D7000 bleef gespaard. Toen Agonoize bovendien met even gretige stoten klaar kwam op het podium wist ik toch de jizzload te ontwijken. Vanillesaus aldus wederom mijn buurvrouw die kwaad was omdat ze alweer een volle lading te slikken had gekregen. Laibach vond ik vrij interessant klinken en ook tijdens Project Pitchfork stond ik nog steeds vrij rustig in de eerste gelederen te genieten. Tot het tijd was voor Fields of the Nephilim. De idiote 40-jarige fans die eens van hun vrouw losgelaten werden, waren gewoon weg uitzinnig. Ferm blijven steken in de jaren 80 die huisvaders die hun zinnen verloren. Blote basten, bierbuiken en gewoon weg geschifte Duitse wijven die zich krauwend en gillend en vechtend een weg naar de eerste rij baanden. Twee jonge meisjes werden gewoon weggeslagen door die bitch en een andere werd een oorring uitgetrokken. Ik hield het een half uur uit, ondertussen was ik geplet en toen die ene met bloem begon te smijten en dat ook op mijn camera terecht kwam, gaf ik het op en trachtte naar achteren te gaan. dat was zonder die moshende bende blote bierbuiken gerekend die als betonnen palen bleven staan op hun plaats. Je kent dat eenmaal je ergens staat, geef je die plaats nooit meer af ten koste wat kost (zo kreeg een maat van me een vuistslag in zijn gezicht). Ik kon me er toch door wringen niet zonder moeite en zonder vrees). Bende arrogante klootzakken. Rond 3u zaten we in de auto richting Gent en rond 6uur knapte ik nog een uiltje tot de middag. Al bij al een ferm stevig rockend weekend!

FaderheadFaderhead
FaderheadAgonoizeLaibach
AgonoizeAgonoize
LaibachLaibach
Project PitchforkProject Pitchfork
Project PitchforkFields of the Nephilim
Project PitchforkFields of the NephilimFields of the Nephilim