Jeronimo's Cage of Thoughts

Dat zijn toch de woorden die ik te horen kreeg van op het grote podium waar menig artiest zijn kunnen ten berge bracht, de een al enthousiaste dan de ander. Aan enthousiasme gen gebrek op het zogezegd gezelligste festival van België. Ondanks de overbevolking en het gewoon klem zitten tussen massa's kleurloze mensen met kinderwagens en dito rolstoelen, hing er een relax sfeertje. Het is een familiefestival. Het volk is niet te vergelijken denk ik met pakweg Werchter, Dranouter of Pukkelpop. De grijze massa is alom tegenwoordig. Chance dat ik er nog rond liep te farten.
Ik parkeerde me aan de oprit E40. Bevrijdingslaan op een dik twintig minuten wandelen naar de ingang. Mooi weer en fruitsla. Al liet ik die laatste links liggen.

De tent met waterpijpen bleek een kinderopvang aan de jeugd te zien die er zat te lurken aan de rook die evenwaardig zou zijn aan 100 sigaretten. Aan de andere kraampjes verkochten dikke briel aan teveel euro. Er zijn nog zekerheden op een festival vol quatch.

65daysofstatic gaf ondertussen van jetje. Zeer aanstekelijke heren, maar hun muziek klinkt niet zo geweldig als ze acteren op het podium. het mocht vettiger, harder, rauwer, extremer. De geluidsman is gewend klassieke muziek te mixen denk ik. Maar het geluid verbeterde enigszins toen ik iets meer naar het midden opschoof, weg van het ene miserabel barco-schermpje. Edoch op het eind van de avond verscheen dan toch mijn MMS online op het scherm. Did anyone see me?

Na het wel wervelende en schittterende The Black Box Revelation en de irritante Nic Balthazar met hese stem , was het tijd om te eten/ een veggieburger en dan een pak frieten om de rest van de namiddag door te komen. 4 s avonds mij mispakt aan de oplichterij van het Thai-foodkraampje: gefrituurde loempia's en andere bladerdeegjes zonder vulling amper 0.10 cent waard aan een exorbitant veelvoud van de prijs verkocht.

Joan as Police Woman ging een beetje te veel verloren in de kwetterende wei - familiefestival, weet je wel - iedereen komt als je Leo roept om bij te kletsen niet om te luisteren. Ondertussen ergerd eik me aan de ouers die de kinderen bekertjes laten verzamelen ter bekostigein van hun eigen uitgaven.
Nu af en toe trok Joan met de typisch Amerikaanse trek rond de mondhoek toch onze aandacht, al dan niet om haar slanke lijn in een rood kleedje dan wel om haar af en toe gekrijs - wooow! you're fantastic! wow! you're not seeing madonna! wow, i love this country! Roep! Kreet Gil! in fel contrast met haar gezapige inger-songwriter slaapliedjes. Niettemin denk ik dat ik het nog redelijk kon pruimen.

The Cold War Kids, vond ik wel energiek en leuk voor de eerste 5 minuten. Verder ontging de originaliteit mij een beetje, behalve dan de redelijke knappe stem van de zanger. En dan was het nog meer drummen om vooraan te geraken voor "the Gutter Twins" vooral de vrouwen kwamen er op af. Ook een typische lelijke dikke vette Antwerpse zaag die niet anders deed dan afgeven op de arrogantie van iemand die zich tot bij ons naar voor murwde en ook bij ons behoorde en dan op de arrogantie van Mark Lanegan die geen kick gaf en dus volgens haar ferm autistisch was en dan op het feit dat ze het volk ruim 2 minuten lieten wachten op slechts 1 bisnummer "zoals altijd". Mens ga dan naar huis met je scheve paddemulle é!

Ik vond die oudjes redelijk rocken. Al mochten ze eens wat meer variatie en geduelleer in hun gitaarspel steken.

Novastar zagen we in het schemer vlak onder het scherm en Paul Weller van op afstand. De oude knar gaf het beste van zichzelf en stond duidelijk op zijn plaats op Cactus. Jaja, voor herhaling vatbaar.

Amphi-fest! here I come.

photo by lifeisadance