Jeronimo's Cage of Thoughts

Het Italiaanse modemerk No-Lita schakelde de beroemde fotograaf Oliveiro Toscani in om een campagne tegen anorexia nervosa te starten. Toscani kon een beroep doen op het Franse model Isabelle Caro. Heel moedig van haar vind ik persoonlijk om zo op de foto te figureren. Fight Anorexia Nervosa!

Dit wordt een van mijn laatste posts en ik zit maar te denken dat ik toch eens echt iets zal moeten schrijven wat de moeite is dan al mijn dagdagelijkse beslommeringen. Al besef ik dat ik mijn beslommeringen al maanden voor mezelf hou. Een roman zal niet meteen op stapel staan, noch een thriller in drie seizoenen of een film noir met twee sequels. Herhaling, ik hou er niet van, maar aan de andere kant herhaalt de geschiedenis zichzelf altijd en meteen ook de dingen die bij mij bepaalde gevoelens van melancholie, spanning, geluk, hoop, verwachting, woede, ongeduld en vrolijkheid oproepen. Er komt altijd iets anders op je af. In ben een vat van emoties alleen uiterlijk zie je dat niet goed. Ik geniet zichtbaar van de mooie dingen des levens of door er getuige van te zijn om enkele ogenblikken daarna mijn blik neerwaarts te laten zakken en p de wazige grond mijn eigen verhaal te schrijven van wat ik net zag met mij in de hoofdrol dit keer en niet aan de zijnlijn. Tijd brengt raad en alles op zijn tijd. Alles komt ooit. Tijden veranderen steeds. Maar eerst ga ik, heel ver weg. Vrijdag. Vandaag is het mijn laatste werkdag. Tijd om de zaken hier af te ronden. Op het werk lukt dat vrij behoorlijk, de paar taken die ik nog liggen heb. Andere zaken, tjah ik heb niets af te ronden. Veel afscheid te nemen al is dat relatief natuurlijk. Al zal ik gemist worden en ja dat is de normaalste zaak van de wereld, maar dat doet toch deugd. Of ik veel te vertellen zal hebben bij terugkomst, ja zeker. Of ik jullie tijdens mijn trip op de hoogte kunnen houden? Ik vrees ervoor. Ik reken er alvast niet op. Even radiostilte kan geen kwaad. Herbronning. Tijd voor andere dingen. Zoals deze middag, een lunch op het appartement van een ex-collega. Heerlijk. Ik kreeg mijn live aan tafel gefabriceerde appeltaart haast niet meer op. Genieten was dat!

De klassieker "Diamonds and Rust" kent wellicht iedereen.Hier zie je de acoustische versie van Judas Priest anno 2000 en een scheet, terwijl ze in 1978 totaal ander klonk. Het origineel van Joan Baez anno 1975 klinkt nog anders en heel meeslepend.
In mijn tekst vond je een origineel nummer van Bob Dylan, hier een recentere versie door Blackmore's Night.