Jeronimo's Cage of Thoughts

Het was zoals u in mijn vorige blog kon lezen een niet zo denderend filmjaar met gelukkig enkele uitschieters. Over mijn concertjaar ben ik dan weer meer dan tevreden. Er waren enkele teleurstellingen en enkele aangename verrassingen. Gaande weg zie ik waar ik uit kom met mijn concertenlijst.

12) The levellers en Aedo. Absolute tegenvallers van het jaar, al dacht ik er aan het publiek te zien, als enige zo over. Niettemin een positieve review uit mijn mouw geschud, want dat zij hun 20ste verjaardag vierden en een hele zaal van begin tot einde in vuur en vlam zetten, betekent dat ik er feitelijk naast zat. Het was gewoon mijn ding niet en Aedo was ik al beu gehoord ondertussen

11) Castlefest 2008, waar ik verleden jaar een uiterst aangename eerste kennismaking had gehad met dit fantastische nederlandse Fantasy-fest, kreeg ik dit jaar letterlijk een koude douche over me heen. Het weer was er niet naar, kletsnet, koud, de optredens waren niet goed, ik had honger en dorst. En niet zoveel fotogeniek volk. Jammer.

10) A brand, met in het voorprogramma de poprockers van Malibu Stacy en als afterparty the punkdj's van The Subs, konden we wel bekoren met hun energieke glamrock. Niet echt mijn stijl, maar al bij al redelijk.

9) Kadril zijn een bende oude zakken, die gelukkig de toenmalig oudbollige Eva De Roovere hebben ingewisseld door een iets frissere verschijning van de sympathieke Marieke uit Boezinge. Al bij al een goed Gentse Feesten-optreden, maar toch miste ik iets.

8) Sioen meets Soweto, op "one day for another world", een van de meest favoriete dagen van de Gentse Feesten op Bij Sint-Jacobs. Dit keer afrikaanse nadruk, not bad en vooral energiek feestelijk! Ik kijk even door mijn Sioen-altijd-hetzelfde-gevoel heen.

7) Alvaros Paños, de andalousische balaior de flamenco, vreemde eend in de bijt, heel speciaal optreden dat ik liever in een Casa deFflamenco in Sevilla of Córdoba had gezien, maar goed, intieme prachtige sfeer.

6) Boombalfestival 2008: mijn tweede editie, iets minder zomers, maar nog steeds warm en zwoel en vol gedans, dit keer niet op mijn eentje, maarmet een toen kersverse Gentblogt-fotograaf en er liep ook nog wat ander volk rond dat ik kende. Ishtar was leuk maar simpel meen ik me te herinneren, Lais was vermoeid, maar allez, ik had me toch geamuseerd.

5) Olla Vogala in De centrale, de immer sympathieke Wouter Vandenabeele en een Soetkin Baptist ontdaan van alle glamour van Ishtar, waardoor haar vocale kwaliteiten meer dan tot hun recht kwamen. Ik heb de cd nog steeds niet (omdat ik enkel afgeprijsde cd's koop), maar het optreden was knappe pure Europese folk. Gezellige warmte.

4) Les Anthinoises, editie 2008: nabij Luik logeerden we in een bedevaartsoord. Les Anthinoises is een medieval folkfestival in een onooglijk klein dorpje ten zuiden van Luik in de buurt van Sprimont. Gezellig, kleinschalig, kindvriendelijk, en ik was enorm blij nog eens "the moon and the nightspirit" te zien. Ook de sympathieke organisatoren die me een fotopas bezorgden fleurden m'n humeur op. Volgend jaar wordt het weer het tweejaarlijkse Trolls et Légendes in Mons.

3) Ana Moura, de knappe Fado-zangeres betoverde me mhet haar knappe verschijning, warme zachte volle stem en haar melancholische breekbare liedjes. Jammer dat ik nog steeds niet de schitterende cover "no expectations" van The Rolling Stones heb noch vind.

2) Marketa Irglova en Glenn Hansard, samen in de topfilm Once, samen in het leven en samen op het podium als The Swell Season. Lekker ruig intiem wondermooi.

1) Amphi fest 2008, mijn eerste echte festival na Cactus jaren jaren gelden en dan nog in het buitenland, Keulen. De openbaring, cybergoth, punks, chicks, vamps en schitterende optredens van Letste Instanz, Das Ich, Mediaeval Baebes en zoveel andere. Een openbaring. Hopelijk deze zomer opnieuw.

Een eervolle vermelding zeker voor het sfeervolle oergezellige Gent Jazz festival dat hier ook hoog scoort in feite

Waar ben ik niet geraakt: Geen deerlycke Folk wegens geen interessante affiche
Marktrock Leuven: beu, ordinair, domme mainstream boel. Cactus: mis de gezelligheid. Dranouter: zla ik nooit meer geraken nu het echt wel overloopt van het volk en de jeugdbewegingen.

Ik kijk al vollop uit naar een muzikaal 2009

Veel filmfanaten zijn hun top 10 aan het samenstellen, dus blijf ik niet achter.

Helaas heb ik heel weinig films gezien dit jaar, maar toch een oplijsting van de elf die het vermelden waard zijn, en veel meer heb ik er dit jaar niet gezien.

11) the Eye, een entertainende weinig originele remake met de knappe Jessica Alba die de als blind meisje na een oogtransplantatie weer kan zien, maar niet ziet wat ze hoort te zien en haar geheim wil ontrafelen. Begint als horror maar eindigt als typisch drama.

10) The happening: met Mark Wahlberg als softe huisvader die zijn gezin probeert te redden van een mysterieus natuurfenomeen dat mensen zich zelf doet doden. Mysterieus, best entertainend, maar geen hoogvlieger.

9) Gomorra, een docudrama waarin je in het midden staat van het leven van de mensen onder de terreur en alomaanwezigheid van de maffiosi in Napels. Tergend traag verweeft de film zonder veel commentaar de levens van 5 personages door mekaar. Een film die een tijdje moet bezinken om indruk te maken.

8) Mongol, een episch drama over hoe Djenghis Khan de Verschrikkelijke Hun werd, het verhaal vertelt enkel mijn zijn kindertijd en het begin als grote heerser. Voor liefhebbers van prachtige natuurbeelden en het leven van nomaden in de fascinerende wijdse Mongoolse steppen.

7) Home van de Belgisch-Zwitserse Ursula Meier. Een leuk gezinnetje met de indrukwekkende Isabelle Hupert als gedesoriënteerde moeder, woont vrolijk ontspannen langs een verlaten snelweg in the middle of nowhere. Wanneer de snelweg in gebruik genomen wordt sleurt het constante geraas van auto's het gezin mee in een neerwaartse spiraal. Leuk verteld.

6) SweenEy Todd, de demon barber of Fleet street, absolute aanrader voor fans van Tim Burton en musicals. Donkere verfilming over een losgeslagen Johnny Depp als barbier die het bruin bakt met zijn al even fascinerende geschifte partner Helena Bonham Carter, in het echte leven mevrouw Burton. Na deze vertolking vergeet je haar apensmoel uit "planet of the apes" met de irritante B-filmspeler Mark Walhberg.

5) The dark Knight, batman is geen superheld, maar van vlees en bloed. Oef! Eindelijk! En de slechteriken zijn geen clowns, maar echte griezels. Leve Christian Bale, Maggy Gyllenhaal en natuurlijk de betreurde Heath Ledger. Knap knap knap.

4) Happy Go Lucky: I came I saw and I went happy. De feel-goodmovie van het jaar die zelfs deze eeuwige zwartkijker vrolijk stemde. Zoals altijd werd ik weer verliefd op de hoofdrolspeelster. De film begint nerveus en je krijgt het bijna op je heupen maar dan word je compleet gecharmeerd door de openhartige onweerstaanbare vrolijkheid van sexy Poppy. Pieuw!

3) 3:10 to Yuma Russel Crowe en Christian Bale in een ouderwetse postkoetswestern. Het werkt, het werkt. Pure popcorn western zoals in de goeie ouwe tijd. We spelen politie en bandiet gelijk in onze kindertijd. Meer moet het soms echt niet zijn.

2) NO Country for Old Men: Javier Bardem is een pafferige griezel, zeker als 'm oen debiel kapsel heeft. Deze film is koud, moorddadig en fascinerend.

1) El Orfanato. Door deze film kreeg ik letterlijk de kriebels telkens ik alleen in mijn donkere traphal liep en in mijn spiegel in mijn badkamer keek. Chance dat ik nog twee gezellen had, anders was ik er helemaal alleen geweest in die ouwe krakende filmzaal. Geesten, het zien van dode mensen, we hebben het allemaal al tien keer gezien en gehad, maar toch. Dit ijzingwekkend zenuwslopend verhaal eindigt als een heerlijk mooi sprookje en laat je helaas voor je nachtrust niet echt los. Topklasse van een debut.

Verder zag ik ook nog "Quantum of Solace", die het vermelden in feite niet waard is. Ook the Incredible Hulk is idiote pulp, maar Edward Norton heeft toch een dikke verdienste, de delen van de film waar hij een gewone mens is, zijn nog de beste delen van de film die jammerlijk niet het niveau konden halen zoals het zou moeten, mocht deze film een suspense thriller geweest zijn.

Verder zal ik eens goed nadenken of er wel 10 cd's uitgebracht zijn in 2008 die het vermelden waard zijn. Alvast wel 10 optredens. Gelukkig heb ik de laatste dagen veel tijd om na te denken. Misschien net teveel tijd. Ik zou meer moeten eten.

Meer filmnieuws op mijn cultuurblogsken.