Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik had het al eerder over de prachtige houten huizen in Riga, een kenmerk dat al bestaat sinds het ontstaan van de stad. Het nadeel is dat de stad zo een paar keer afgebrand is, al dan niet opzettelijk om ze niet in de handen van napoleon te laten vallen, die het dan niet meer de moeite vond om Riga in te nemen. Een reputatie die Riga nooit heeft weten af te schudden, maar hedentendage vindt je deze houten huizen ver in het Moscow District, de historische houten kerk staat op wandelafstand van de centrale markt, voor degenen die het Moscow District niet durven binnen dringen.

Altijd handig om te weten wat een mens zoal meeneemt op reis. Vandaar dat ik dat eens op een rijtje zet.
Alles hangt af van het klimaat waar je je zal bevinden. In mijn vorige post heb ik al aangetoond dat het een nogal variabel klimaat zal zijn met veel kans op koude wind, gelet op de hoogte van de Andes. Verder ook tropische temperaturen in de jungle waar we slechts een paar dagen verblijven en natuurlijk ook onherbergzaamterrein. Je neemt dus ook best voldoende aangepast schoeisel mee. Op alles voorzien zijn en met de gedachte dat wat je niet hebt kunt kopen en ook dat je regelmatig je was kunt doen. Het kan met minder kleren, maar ja als een mens plaats heeft en het niet de hele tijd zelf moet dragen...

Ik heb een dagrugzak en een grote rugzak. daar gaan de volgende zaken in.
5 t-shirts (waarvan 1 om in te slapen)
3 hemdjes (2 sneldrogende trekkershemden en 1 surfhemd)
3 lange broeken (waarvan 2 afritsbaar)
2 fleece (dikke en dunne)
1 warme longsleeve (thermo)
1 trekhemd met lange mouwen
ondergoed voor 7 dagen (broeken en kousen)
1 zwembroek en 1 zwemshort
3 trekkershanddoeken (2 zeemvelachtige dingen en 1 echte handdoek)
boots (met enkelbescherming, rotsproof, niet voor echt alpinisme, die zware laat ik thuis)
sandalen (waterbestendig)
wandelschoenen (gewone toeschoenen)
apotheek/douchegel/shampoo/wasknijpers/wcrol/nivea
zakmes
2 zaklampen (gewoon en hoofdlamp)
regenhoes voor dagrugzak
regenhoes voor grote rugzak
flightbag
regencapuchons (zo'n heel dun ding en een echt legerachtig zeil)
regenjecker (maar loopt toch in na wasbeurt)
reispapieren (en copiën verspreid over bagage)
pasport/ID/bankkaarten/gelekoortskaart
geldriem
pet
reisgids
reisdagboek
stylo's
papieren zakdoekjes
vochtige doekjes
8wasknijpers
koekjes (noodrantsoen verspreid in bagage)
scheergerief (machien en reserve handgerief)
fototoestel met lader en extra batterij (toch maar neit mijn reflexcamera? niet teveel in de kijker lopen?)
multistekker (stopcontacten)
slotje om flightbag af te sluiten
laken toegenaaid als slaapzak tegen vieze bedden

Totaal gewicht: grote rugzak rond de 12 kg, kleine rugzak: ongeveer 5 kg

Verder is het altijd handig dat je iemand hebt om af en toe een oogje in het zeil te houden op je stulpje.

Enkele mensen hebben last van gehackte gmail-accounts. Jullie vliegen helaas in mijn spam en contacteer me maar met een ander email adres als je weer spamvrij bent. Het kan verkeren. Ik ben blij dat ik niet meer door google diagnostics als gerapporteerde aanvalssite bekend sta. Maar kijkt: de site van de Cambodjaanse overheid is wel gerapporteerd. Net die site waar ik mijn e-visum kan aanvragen. (klik op de widget met e-visum). Negeren die boodschap dus. Voor ne keer een derde wereld land aan e-business doet.
Gelukkig is het hier ook al wat afgekoeld. Are we having fun?

Ik ben terug van een prachtige reis in een prachtig land met een prachtige bevolking en een prachtige cultuur. Nagenieten doe ik in mijn hoofd of ook daar niet want de zorgen van het Belgenlandje hebben me alweer in hun greep. Al zijn daar uiteraard ook al enkele leuke dingen bij. Nepal, een land waar je moet geweest zijn, waar verschillende bevolkingsgroepen ogenschijnlijk harmonieus met mekaar leven. Waar mooie mensen zo verscheiden zijn in mengeling van Indo-Europees en Mongoloïde rassen van 99,9% tot 0.01% het ene of het andere en alles daartussen. Waar ik werd verward met een Nepali. Waar afval in hopen langs de straat ligt en bij wijlen wordt verbrand, waar je longen geasfalteerd worden door deze rook en de uitlaatgassen van permanent toeterende bussen, vrachtwagens, enorm kleine Suzuki stadsautootjes en brommers en riksja's. Waar je als voetganger tussen al dat verkeer in de file staat en waar tientallen verkopers hun waar aan de man trachten te brengen. Waar duizenden trappen je bovenbenen doen verstijven maar je wel op ongeziene hoogten brengen met uitzicht op de majestueuze witte eeuwige sneeuwbergen. Waar elektriciteit bij tijden uitvalt en je in het donker naar de noodverlichting of je petzel moet zoeken om naar de wc te gaan en te zien dat je niet op de enorme spinnen trapt, waar bergwater en rivierwater je afwas en drinkwater worden. En waar ik misschien later wat meer over vertel.

Ondertussen heeft het Duitse danse macabre label na enkele tientallen mails door dat ze een cd van Das Ich waren vergeten op te sturen. Hij is onderweg en vrijdag worden mijn nieuwe meubels geleverd. Dat is het goeie nieuws Openstaande rekeningen en andere van jaren terug, komen opeens ook op me af. 't Is crisis voor veel mensen blijkbaar.

Hannelore Bedert, de schoonzus die stritk genomen geen schoonzus te noemen is, wordt blijkbaar grijsgedraaid de afgelopen weken. Mooi is dat en goed is die cd.

Ik kocht enkele cds van de Nepalese traditionele folkgroep Kutumba. Onze dragers zongen overigens constant Resam Firiri, een bekend volkslied, waarvan de melodie nog steeds door mijn hoofd speelt.

Als toemaatje een gsmfilmpje van het verkeer in Kathmandu.

Ik word er toch wel dagelijks mee geconfronteerd. Het jeuk en het kriebelt. Het verleggen van je grenzen. Het ontdekken van nieuwe zaken. Die unieke ervaringen die je onderscheiden van de troep. Letterlijk. Het ontdekken van de wereld. Het je laten onderdompelen in andere culturen. De tientallen blogs van AFS-studenten of mensen die verslagen schrijven van hun wereldreizen, ik grasduin er af en toe maar al te graag door. En ben dan wel wat jaloers. Gisteren was er dan nog the beach op tv. Met Leonardo Di Caprio en Virginie Ledoyen. Deze laatste is trouwens 100% mijn type.

. NIet alleen speelden ze de beach, op een andere zender speelden ze voor de zoveelste keer die andere avonturiersmovie: los diarios del motocicleta". Het was een meoielijk keuze, maar aangezien ik deze laatste al gezien heb en op dvd heb, koos ik voor the beach.

Je wil altijd anders zijn dan anderen. Je bent toerist, maar wil geen toerist zijn. Je probeert je te onderscheiden door de minder platgetreden paden te bewandelen of te ontdekken. Je kijkt met minachting en afkeer neer op de troepen en hordes feestvierende hoteltoeristen en kijkt op maar de pure marginale hippies die je overal tegenkomt. Alsof die backpackers, zwervende globetrotters de “echten” zijn. Alsof zij echt weten wat het is om daar te leven en te wonen. Niets is minder waar.

Maar toch. Die drang is er. Anders te zijn dan anderen. Soms denk ik nog altijd dat ik er eens voor een langere periode moet op uit trekken. Of dat dan een verlossing zou bieden? Een antwoord op mijn vragen? Als je zelfs niet weet op welke vragen je eigenlijk een oplossing wilt vinden, wat kan je dan gaan vinden?

De ervaring. Het rondtrekken, het zalig nietsdoen het liederlijk landleven ver weg van de ratrace hier en de prestratiedrang. Vele van die zogezegde coole avonturiers zijn mislukkingen in de westerse maatschappij, verschoppelingen en zelfs ronduit leeglopers. Soulsearchers klinkt uiteraard stukken positiever en zelfs mystieker. Daar zijn ze cool, zijn ze iemand, zijn ze degene die weet wat het leven is.

Zo iemand wil ik niet zijn. Wel wil ik iemand zijn die weet wat het leven is en wat het te bieden heeft. Vandaar deels mijn drang om verre reizen te maken.Binnenkort vertrekken er weer en boel mensen die ik ken voor enkele maanden of zelfs een jaar naar verre oorden om er te gaan wonen en werken in een ontwikkelingsproject. Ook dat spreekt me enorm aan. Een lange periode in een niet-Westerse omgeving doorbrengen, lijkt me het van het.Maar alles wat ik hier opgebouwd heb, achterlaten? Al die investeringen?Dat zou me niet mogen tegenhouden. En al bij al ben ik ook al ferm tevreden dat ik af en toe op reis kan naar die verre landen.

Diep in mezelf zie ik me als een avonturier zoals Dicaprio in The Beach. Iedereen is bang van het onbekende, maar de drang om het te ontdekken en de kick als je iets ontdekt is magisch. Zelfs al sta je met honderden anderen te genieten van een wereldwonder. Iedereen is op zoek naar die unieke ervaring. Een geheim dat je liefst met zo weinig mogelijk mensen deelt. Hetgeen je onderscheidt van anderen.
Tijd om eens de catalogi te bekijken. Op mijn eentje durf ik het precies nog steeds niet goed aan.

Gelukkig heeft het leven hier ook uiteraard enorm veel te bieden. Mijn propvolel agenda maakt het me soms moeilijk te kiezen als ik duebl geboekt ben. Zoals dit weekend. Een van die leuke dingen zijn de vele blogmeets. Vrijdagavond is het in Aalst te doen bij Little Witch en ik heb me ook net ingeschreven voor het culinaire avontuur te Leuven op de blogmeet van Yab en de andere Leuvense bloggers.

Daarnet ging de bel. Wat zag ik toen ik de deur open deed?
Jawel, mijn langverwachte bagage die gisteren niet met onze vlucht vanuit London Heathrow was meegekomen. Na twee dagen vliegen en wachten en vertragingen - reizen met het vliegtuig is erger dan met de trein, vooral met American Airlines - waren we thuis zonder bagage, maar dat kon ons niet veel meer schelen. Onze tickets waren niet geldig zonder flight coupon, die we moesten afhalen aan de desk van British Airways. American Airlines had onze vlucht niet doorgeboekt zekers? Aangezien we de tickets wel konden gebruiken voor American had niemand er op gelet. Dus arriveerden we pas twee vluchten later in Zaventem. De 5 pond schadevergoeding van British Airways besteedde ik goed aan een broodje tonijn en een cola. Ik ga moeten afkicken van de frisdrank denk ik en van de frieten.
Alles ligt ondertussen bij de vuile was en de nep-cd's die ik kocht zien er nog ongeschonden uit. Ik zal die later eens testen. Ik wou jullie na al die lange tijd toch eens iets laten weten. Velen hebben mijn fantastische belevenissen kunnen volgen via email, misschien blog ik er wel over via een heus reisverslag met foto's. Honderden foto's heb ik. Wat en onbeschrijfelijk land is Bolivia. Zoveel impressies zoveel ervaringen opgedaan. Ongelofelijk veel chance met het weer als we de gidsen mochten geloven die ons 7 dagen lang met drie jeeps doorheen de bergwoestijnen en de salar de Uyuni hebben geloodst. Zonnebrand en ijzige wind tegelijk. Schrale hutjes om in te slapen, heerlijk eten die de kokkin voor ons bereidde. De vieze vuile steden met toch hu warme volkse charme, zeker in Sucre met de nachtenlange marsen van dansende groepen en orkesten die om het hardst op hun instrumenten bliezen. De onmetelijke uitzichten op de altiplano met bergen en vulkanen, tientallen lagunas met flaminco's, velden vol lamas, alpaca's, vicuñas en hier en daar een viscacha en het indrukwekkende Lapaz zelf met de hevige afdaling per mountainbike van de Death Road "downhill madness" (de organisatie maakte een cd met filmjes en foto's va nonze afdaling). Deze week wordt ferm nagenieten. Straks komt mijn maat op bezoek. Ondanks dat ik deze nacht 12 uur heb geslapen zit het nog strak in mijn kleren zeg. Pieuw. Groggy ben ik al de hele dag. De muziek van An Pierlé en Yevguebni hielpen me er al door, net als de vele mailtjes die ik mocht ontvangen.Meer volgt later. Enjoy the night dudes!

- Alborada is een Peruviaanse band die oude incaliederen interpreteert, we werden bijna hoorndol in de jeep waar deze muziek constant werd gedraaid, maar ik kocht op de markt in Copacabana een "edición especial" van deze groep. Dit is één van hun hun meest bekende nummers: ananau. Laat je meezweven op de tonen van vergane antieke culturen.

- Mägo de Oz: ik kocht ook een driedubbelaar van deze folkmetaljongens uit Zuid-Amerika, net als een cd van Nelly Furtado, hier met "no hay igual" (reggaeton) en de nieuwe van Nightwish, hoewel de binnenkant van die cd een tracklist van een andere cd bevat, dat zal wat geven denk ik haha! Enjoy the music!

Wanneer jullie dit lezen ben misschien net vertrokken met een jet plane op reis naar Bolivia met Joker. Zoals mijn guatemalareis een groep van 12 entousiaste avontuurlijk mensen. Tenminste, dat is wat ik hoop. Wat ik ook hoop is dit keermet foto's terug te komen en misschien hier wel een reisverslag neer te typen wanneer ik terug ben. door omstandigheden ehb ik van mijn trip naar Costa Rica niets publiek willen maken, behalve aan de insiders die mijn belevenissen ter plaatse per mail op de voet hebebn kunne volgen. U weze bevoorrecht. Het reisadvies van buitenlandse zaken voor Bolivia is positief.

we vliegen van Zaventem naar New York JFK om zo via Miami en Lapaz in Sucre te belanden, waar we na twee dagen vliegen acclimatiseren.
We bezoeken onder andere waarschijnlijk Sucre, Tarabuco, de mijnen van Potosí, Tupiza, trekken een week rod in de Salar de Uyuni, om daarna in Lapaz aan te komen. Daarna gaan we via Tiahuanaco naar Copacabana aan het Titicacameer om in Lapaz te bekomen en ons klaar te maken voor de terugweg. We landen terug in Zaventem via Miami en London Heathrow op zondag 21/10 rond 15u.
Tot later!

Een aanstekelijk reisverslag van enkele nederlanders in 2003. Ook wat gegoogle levert een schat aan reisverhalen en anekdotes op. Vooral de verkeers-ervaringen zijn spannend. Ik heb alvast mijn Bradt Travel Guide mee. Een knappe fotoreportage vind je hier.

Belgacom by Jeronimo

Zondag 11 maart kon je een interview horen op Radio1 over bloggen met Tom De Bruyne en Clo Willaerts. Toch wel interessant om eens een kwartiertje voor uit te trekken. Luisteren kon ik die ochtend niet naar de radio, tenzij naar deze meneer ook al op radio 1, mijn favoriete zender.

Dat ik hem op het onooglijk vroege uur van 8u10 al in de ether hoorde, kwam door mijn liefdadigheid. Ik ben een sympathieke kerel zo zegt mij men. Wanneer de nood het hoogst is, spring ik dan ook bij waar ik kan. Nobel van me niet? Zo maar mijn kostbare slaap laten op de bijna enige weekdag waar ik zou kunnen uitslapen? Ik ontving telefonisch een noodkreet per gsm van een bloggertje. Die had een gehandicapte vriend helpen zoeken naar een nieuw onderkomen. Zijn inboedel werd die zondag verhuisd van het ene huis naar het andere huis en ze hadden echt wel mankracht tekort. Zaterdagavond besloot ik dan toch maar mijn heerlijke zondag op te offeren om mijn handen uit de mouw te werken en mijn vege lijf uit de naad. Eens men een beroep moet doen op bloggers en er geen voldoende real-life-vrienden of kennissen noch familie beschikbaar zijn, is dat echt wel een noodkreet mijn inziens en dus racete ik over de ochtendglorende straten naar het hart van Vlaanderen. Even aaik aaike doen met haar schat van een dochter (miljaar mijn vader-instinct bestaat toch? :s). Camion inlanden, naar daar rijden, uitladen, terugrijden, tweede camion inladen en toen was het al 13u en vertrok ik huiswaarts, half kapot. Ondertussen was er al andere hulp opgedaagd. Op ons vers van de pers aangelegde zonneterras zette ik me te eten. Met gesloten ogen liet ik de warmte binnen glijden. De stralen mijn gelaat koestren en mijn gedachten zinderen in de zon. Ik sleurde een tuinstoel van onder het stof, zette een vergeten zonnenbril van mijn moeder op mijn neus en dommele onder begeleiding van het verleidingsspel van de duiven in onze gesnoeide zilverberken in om weg te zeilen naar het land van waar de wolken komen.

Donderdag, 'sochtends in de vroegte komt een taxi mij ophalen om me naar de luchthaven te brengen. Ik check in bij Virgin Express die me naar Lissabon zal brengen. daar wacht mijn gezelschap mij op en trek ik de komende dagen vanuit de streek rond Castelo Branco in het wijdse ronde.

Ik zal de Bwards missen, maar helaas. prioriteiten.

I travel to live, and I live to travel the paths far beyond my thoughts and mind. I am the wanderer of my shores, the globetrekker of my boundaries. I discover untrodden paths of my soul and step where no-one has gone before. My treasure, I will find in the vaste lands out of reach of my Eyes.
Once...

Mijn zoektermen leveren me nogal eens rare dingen op. Velen zijn precies op zoek Lien van de Kelder haar borsten, naaktfoto's van Marie Vinck en sexfilmpje met Anneleen Liegeois (u weet wel die aflevering van Wittekerke). Stefanie PLanckaert is gelukkig al maanden verdwenen uit mijn zoekwoorden, maar nu komt de laatste dagen Phoebe Cates opduiken. En ik herinner me opeens dit.
Verder was ik gisteren onder indruk van de Canvas-reportage met Lieve Blanquaert over die Roma-jongen.
Nu ga ik geld tanken en mijn rekening spijzen, zodat ik mijn enorme uitgaven kan betalen op mijn voorjaarstrip.
Wat een idioten. Don't they know I have a plain to catch??

Soundtrack for the Current Attack:
Napalm Death: Smear Campaign (2006): absolute grindcore!!!

Ieper jeronimo

De rit ging vlot deze ochtend. Ondanks mijn niet zo goeie nachtrust rolde ik kort nadat mijn gsm afging toch uit mijn bed. Een half uur later laadde ik mijn auto en hup daar sjeesde ik tot mijn verbazing fileloos tot in Koekelberg. Ik weet niet waar mijn gedachten zaten. Gefocussed op de auto's ver voor mij, de rood-oranje gekleurde horizon, het groeiend ochtendgloren. Ik was overal en nergens. Steeds maar onderweg. Reilend en zeilend. Van heinde en verre naar hier en nu, verleden en toekomst. Dicht bij jou ver van die. Samen en apart alleen verenigd in gedachten. Stapvoets aan 140km/u schreden we dichter op de gloeiende wolkjes in de diepblauwe lucht. Vlinderige lippen spraken boekdelen aan lyrische hoffelijkheden, fluisterende woorden liefkoosden mijn gretige oren. Klopped danste mijn hart op het ritme van je dans. Mijn tong proefde je warmte. Je zoute huid zo zoet als viervruchtenconfituur. Rood kleurde de waas voor mijn ogen en ik moest even hard op de rem.

Enkel in de Leopold II-tunnel was het aanschuiven. Vlotjes parkeerde ik mijn auto ergens in de garage van mijn gebouw en klokte ik af op 8u15. Amper 45 minuten Gent-Brussel. Koffie ging ik tanken waar die al gezet was. Mijn ex-collega was er ook al, stak meteen een monoloog af. Ik begin haar monologen te missen. Ik mis haar helemaal zelfs. voor de te lachen zeg ik dat het wel wennen is tegen andere collega's. Het is me wat te rustig in mijn bureau. Maar ik haar moest stilleggen, moet ik nu moeite doen om geluid uit mijn nieuwe buromate te krijgen. Grollen en dollen kan ik gelukkig nog met Panda doen. Maar alles went. Uiteindelijk, al bij al valt het wel mee de nieuwe structuur en ik ben zoals altijd een van de weinige die heel he gebouw afloopt om bij mijn ex-collega's nog eens binnen te springen. Anderen zie je nooit. Die zitten daar te kniezen in hun stofferig bureau verbaasd dat ze niemand meer zien. Eénrichtingsverkeer werkt enkel in de wegcode.
Vanavond ga ik uit in Leuven. Morgenavond is er de fameuze blogmeeting.
Samen met mijn pa ben ik al de hele tijd aan het mailen over deze twee cameras. de Leica DMC D lux 3 en de Nikon P5000. Pa heeft een nikon D200 en ik een Nikon D70. Hij wil een geavanceerde prosumer compact als back u voor zijn D200 met excellente beeldkwaliteit en manuale instellingen. Ik wil een goeie compact die ik overal kan meesleuren ter wereld waar een grote spiegelreflex letterlijk teveel in de kijker loopt en te onhandig is om constant mee rond je nek te tsjolen.
We zien wel wat er uit de bus komt.

Ook waar ik dit jaar ergens op deze globe zal trotten. Al heb ik wel al een idee. Al wordt het moeilijk om een geschikte reisgenoot te vinden. Tot nu twee twee serieuze kandidaten gehad. De eerste is misschien toch wat te oud ondanks heel ehl sympathiek mens, de tweede kan niet lang genoeg en in een voor mij moeilijker periode. Ik besliste dan maar haar tijd niet langer te verspillen.