07/27/2013

Gentse Feesten - Over Nele Needs a Holiday en ander vrouwvolk

zoals eerder verschenen op Gentblogt.

Waar ik op mijn tweede dag Gentse Feesten gewoon even een bezoek bracht aan het overvolle BataBata, na verplicht een plakkerige nougatreep te hebben verzwolgen die nog minuten lang tussen mijn tanden heeft geplakt, en verder gewoon relaxte in het Baudelohof, stond er weer wat muziek geprogrammeerd op mijn derde dag. BataBata vind ik trouwens meer dan ooit de moeite niet waard. Een apart pleintje voor mensen die denken dat ze hipper zijn dan de rest dan daarom volgepakt op enkele vierkante meters constant willen gestoord worden door zogenaamd entertainment van de Bata Bataclan. Ook de minutenlange boeren- en schetenlatende dikke pop die me deed denken aan de obese griezel uit Taxidermia vond ik maar niets. I can do better, ask my friends.

Niet getreurd, een mens moet er eens geweest zijn blijkbaar om te weten wat het is of wat het niet is. Voor elk wat wils. En dat is nu eens zo fijn aan de feesten zie.

Mijn derde dag begon alvast al goed toen mijn uitnodiging met een aangenaam verrast ja werd ontvangen. Samen liepen we van het Zuid tot het Baudelo met een tussenstop aan de schaapsstal waar een lindyhoppende instructrice een groep enthousiastelingen de charleston aan het aanleren was. Het deed me denken aan de oefensessies die mijn ouders indertijd hielden in de garage en daarbij giechelden als dolverliefde tieners.

Ik was vooral nieuwsgierig naar Nele Needs A Holiday, de band van het meisje uit Iedereen Beroemd dat op tv gevoelens opwekte tussen ergernis en irritatie en bevallige ironie met een sausje schattigheid.
In de gelukkig niet overvolle en niet bloedhete spiegeltent kwam ze een stuk volwassener over en ik moet zeggen dat ik wel genoot van de lichtvoetige muziek en leuke teksten. Nele is een podiummadam. Ze staat er. Zelfzeker, als een actrice overtuigd van de boodschap die ze moet brengen, met een ferme dosis zelfrelativatie. De liedjes hebben dan ook vooral een hoog Flair-gehalte: vallen op de foute jongens, aspiratie van jonge meisjes, foute gebeurtenissen tijdens dronken buien. Muzikaal lijkt de muziek slechts een ondersteuning, maar de subtiele samenzang en andere elementen werken wel.

Hongerig liepen we richting sleepstraat waar we genoten van een typische Turks gerecht in Gülhan om daarna naar Bij Sint-Jacobs te gaan luisteren naar Ben Caplan.

Deze Canadese songwriter is me er eentje. Waar ik dacht dat hij typische ingetogen saaie liedjes zou brengen als duizend in een dozijn, werd ik totaal verrast. Deze bard kent geen subtiliteit en zijn stembereik raast makkelijk boven een woest tekeer gaande zee uit. Slaand op de snaren van zijn gitaar brult hij als in een dronken bui zijn ervaringen des levens over de massa heen. Die lamme massa krijgt hij warempel aan het roepen en aan het meezingen. Aangename verrassing. En opeens zag ik den dikzak uit de tv-reclame van Trivago opduiken in hawai-hemd en fout zonnehoedje.

Onze laatste ontdekking van de avond gebeurt weer in de spiegeltent, waar we toch even moeten wringen om een beetje zicht te krijgen op het podium. The Jacquelines uit Antwerpen komen er softe swing jazz uit lang vervlogen tijden brengen. Keurig in zwarte pakjes gehuld en dito frêle hoedjes zingen die drie dames hun smooth jazzy songs. Net toen ik me bedacht dat het na 4 nummers wel de hele tijd hetzelfde ging zijn, dreven de muzikanten het tempo op en begon de hele tent te swingen. De klassiekers uit de oude doos klonken de meeste mensen bekend in de oren wat de sfeer ten goede kwam. Tijdens een instrumental verdwenen de dames even van het podium om daarna gehuld in witte koddige pakjes perfect getimed weer in te vallen. Met als climax wat gesoleer van de drum en de contrabas. Een zeer knap opgebouwde set. Een reden te meer om nog eens naar het Boombalfestival af te zakken volgende maand.

Daarom vind ik de programmatie van het Trefpunt altijd zo goed. Je kent niets of niemand maar als je de moeite neemt, beleef je best leuke muzikale avonden.

07/26/2013

Gentse feesten - Over Westvlamingen en ander gespuis

zoals eerder verschenen op gentblogt.

Van de sauna in de hete luchtoven. Zo voelde het toen ik na een weekend tussen de zonovergoten batcave-bewoners in Duitsland terug op de Gentse gloeiend hete kasseien stond. De zon brandde meedogenloos en ik bleef dan maar even lekker binnen in mijn appartement mij ledig houdend met hydrateren en het selecteren en bewerken van mijn festivalfoto's. In de vroege vooravond kreeg ik bevestiging op mijn gsm op mijn vraag om even een tour de Gand te doen. Ik doe immers niets liever dan kuieren door de stad met mijn gedachten bij de observaties in de straten. Een klein uur later liepen we door de feestenstad.

Een dooie maandag na een overweldigend weekend. Zo'n relaxte sfeer en zo stil. En ogenschijnlijk niet drukker dan gemiddelde toeristenzomerdag. Aangetrokken door het applaus van groepjes mensen bleven we nieuwsgierig staan kijken naar de straatacrobaten die hun kunstjes verkochten en het lome publiek trachten op te zwepen. Must be Belgium. Inderdaad wij Vlamingen zijn van nature nooit echt uitbundig mee te krijgen. Zelf was ik nog in volle festivalsfeer en ik klapte en riep vrolijk mee.

Onze biologische klok maakte ons diets dat het tijd was om de innerlijke mens te verwennen. Eerder hadden we onze dorst al bij de EHDO-drinkwatertank gelest, nu vroeg de maag om wat steviger kost. Minutenlang twijfelden we bij het Afrikaanse kraam en uiteindelijk ging ik toch voor het experiment. Ook al omdat ik na drie dagen braadworsten, hamburgers en pizza eens iets anders wou. En ik heb geen spijt gehad van mijn keuze. Lekker kruidig, misschien een iets te kleine portie, maar het smaakte. Mafé: coucsous en kruidig stoofvlees op zijn Afrikaans.

Even verteren op een bankje in het Baudelopark, waar een zingende geitenwollensokstem oertraditionele deuntjes zong als soundcheck. Geef mij toch maar de neo-folk van afgelopen weekend. Meer emotie en meer sfeer van dezelfde bewerkte vroeg-middeleeuwe klassiekers.

En nu we dan toch muziek ter sprake brengen. Het viel mij in dat het Zesde Metaal rond 21u30 op Sint-Jacobs optrad. Erg dicht bij het podium geraakten we niet meer en mijn gezellin had ze nog nooit gezien, en kende ze zelfs niet. Soms trek ik op met mensen in wiens leven muziek amper een plaats kent. Nu, ik vond het leuk om haar eens de West-Vlaamse wereldtop voor te stellen.

Zelf was het al een hele poos geleden dat ik Wannes nog gezien had, de laatste keer ergens in een show met Wouter Deprez en in de spiegeltent verleden jaar. Hun nieuwe cd heb ik nog niet gehoord. De nieuwe nummers moesten dus wat bezinken, maar klonken niettemin goed en de woorden kwamen tot zijn recht in mijn weemoedige ziel. Na twee dagen suicidale EBM-beats, was het Zesde Metaal een hele verademing.

Wannes is gelijk een echte west-Vlaming een man van weinig woorden en to the point. Zijn bindteksten beperkten zich tot een zin of twee. In tegenstelling tot het publiek. Als je niet van voor staat, sta je tussen de kletsende viswijven. Ook wel klabijen genaamd. En helaas is de Westvlaamse soort nog een van de luidruchtigste. Die zijn gewend van hun boerenvent te roepen aan de andere kant van het veld.

Die paar zongebruinde langbenige zagende minaretten konden de pret gelukkig niet bederven. Wannes en zijn bende haalden nog wat klassiekers uit hun eerste plaat naar boven, die altijd leuk zijn om nog eens terug te horen. Even had ik spijt dat ik mijn fotopas nog niet had en mijn camera niet meehad. Maar ik spotte op de tribune een van mijn makkers en dito redactielid. Bij deze moet u het maar doen met zijn foto's, even goed als ik ze zelf zou getrokken hebben.

Een mens zonder congé heeft helaas ook nog verantwoordelijkheid en ik trok als koning in de zwoele nacht richting zwoele dromen, met de volle maan lichtend op mijn pad.

09:22 Posted by Jeronimo in Muziek | Permalink | Comments (1) | Tags: het zesde metaal, trefpunt, bij sint-jacobs, gentse feesten, gf13 | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg