Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik had het al eerder over de prachtige houten huizen in Riga, een kenmerk dat al bestaat sinds het ontstaan van de stad. Het nadeel is dat de stad zo een paar keer afgebrand is, al dan niet opzettelijk om ze niet in de handen van napoleon te laten vallen, die het dan niet meer de moeite vond om Riga in te nemen. Een reputatie die Riga nooit heeft weten af te schudden, maar hedentendage vindt je deze houten huizen ver in het Moscow District, de historische houten kerk staat op wandelafstand van de centrale markt, voor degenen die het Moscow District niet durven binnen dringen.

Dinsdagavond dronken we er ene op onszelf en op het leven in de irsih Pub tov de Beurs in Brussel voor we naar het leuke charmante restaurantje Divino in de Karthuizerstraat 56 trokken om er een heerlijke pasta te eten, al zagen de pizza's er ook heerlijk uit. Eeen heel knappe sympathieke serveuse-eigenares bediende ons. Echt-krant heeft dit goed georganiseerd. Lekker etentje gezellige babbel, kennismaking met de Antwerpse leden.

Die avond op het station van Brussel-centraal voelde ik de ogen van de oude man prikken, ook mijn gesprekpartner die d eman kon aankijken, leek zich te moeten inhouden. De oude man stond dicht bij mij en toen ik 'm aankeek, glimlachte hij diep en zei: bent u Vlaming? waarop ik bevestigend antwoordde.
"waarom"?
Omdat u zo goed nederlands spreek, ik hoorde het u spreken.
Ik ben een West-vlaming en ik ben er trots op! Nah!

O ja net vliegtuigtickets geboekt by Ryanair, nadat drie keer proberen online betalen, pas de vierde keer lukte. Spannend!

Daar gingen we dan, op weg naar Wemeldinge te Zuid-Beveland, een eiland van Zeeland, aan de Oosterschelde. Bepakt en bezakt, 4 personen en dito bagage met dito proviand in de opel corsa 1.4 diesel van kleine mukkie. Met de GPS in de hand, kwamen we door het ganse land.

Een vuurspuwende schoorsteen ergens in het havengebied tussen Zelzate en Terneuzen, de 6.6 km lange Westerscheldetunnel die ik al voor de tweede keer nam, het vlakke niemandsland vol lichtjes van de industrie en kronkelende nieuwe wegen op dijken en geen of amper straatverlichting.

De Oesterbaai verwelkomde ons met een nachtelijke stilte van jewelste.

Broer stond al aan de kookpot en de rest was al aan het aperitieven geslagen. Een heerlijke dampend potje spaghetti ging er vlot in. Na een vlotte kamerverdeling en relatief verkwikkende nachtrust ik sliep bij zus en haar lief in de kamer en bleek gesnurkt te hebben, terwijl ik een van hen constant had horen blazen en we de schuld op mekaar afschoven, dronken we gezellig koffie terwijl de de badkamerestafette zich voltrok.

Een heerlijk ontbijt met al sinds vrijdag ons "kamplied" als begeleiding (iedereen zat er mee in zijn kop en zong het te pas en te onpas luidop, de melodie terug inslikkend met het besef dat er weer iemand dat liedje zong, gekke danspasjes incluis), later sjeesden we over de dijken met uitzicht op de wateringen richting Veere aan het Veerse Meer, om er wat te kuieren na de 20 cent openbare toiletten te hebben uitgeprobeerd. Picknickend aan de haven voerden de enen de meeuwen terwijl de anderen er op los schoten met hun reflexcamera's. Hup de Oosterscheldestormkering op richting eiland Schouwen-Duiveland, naar de monumentenstad Ziekrikzee. Allemaal wel leuke stadjes met knusse gezellige kleine huisjes, maar veel meer dan van koffie met appelgebak voor 7, en een capuccino en een koffie zonder appeltaart genieten, deden we niet om dan weer lekker naar Yerseke te sjezen waar we gewoon een blik wierpen vanuit de auto naar de oesterputten om te gaan apertieven in ons villaatje. Het reserveren in "de oude sluis" ging iets minder vlot omdat ze voor 8 gasten wel moesten verbouwen, zo klonk het aan de telefoon, maar het enorm verfijnde drie-gangen menu was overheerlijk, ondanks het lange wachten tussen de verschillende plateaus. De met schelle stem kakkelende vrouw des huizes verwelkomde ons met een "amuuze" van paté met een sherrygelei, om wat later een voorgerechtje te brengen van huisgemarineerde verse zalm en een typisch scandinavische witte kruidensaus, om daarna drie stukjes gebraden vis te brengen van lotte, zalm en kabeljauw met warme groentjes en een stukje aardappelpuree en de frietjes apart om uiteindelijk te eindigen met een dessert van chocolademousse, een gebakje van het huis, een huisgemaakt bolletje ijscrème en gemarineerde ananas met slagroom. Overvol gepropt zakten we terug af naar ons huisje om na een stormachtige nacht waarin het raam begon te tikken en het lief van de zus die daar niet tegen kon blijkbaar een sok tussen het raam had gestoken om het getik te doen stoppen - waarvan ik niets had gemerkt wegens te diep geslapen - uitgebreid te brunchen met pannenkoeken, hopen fruit en yoghurt en boord en beleg. Wegens de regen speelden we dan maar jenga en ging de toren in mijn beurt tegen de grond.

Vlot raakten we in regen en wind via de liefkenshoektunnel, omdat de GPS ons via Antwerpen stuurde ipv Zelzate, terug in Kortrijk waar ik even uitblies in de zetel van de zus en keek naar Joske, het killerkonijn met één slap oor dat de vrijdagavond getracht had mijn duim van mijn hand te bijten, gelukkig zonder gevolgen dan een diepe snee.
Een groot uur later zaten in Bistro Bellino te genieten met het nieuwe lief van kleine mukkie van een pastaschotel voor 7. Als dat geen smakelijke afsluiter was van een schitterend weekendje uit!

De mensen staan alweer aan mijn mouw te trekken. Niet letterlijk, ik zou dat niet graag hebben dat de mensen mijn kleren in de war brengen door er aan te trekken. Ik hou er sowieso niet van dat mensen aan mij zouden trekken. Smetvrees is het niet, maar de meeste mensen, bwweeuuurrkk. De pendelaars onder jullie zullen me zeker begrijpen, de dichtopeengepakte sardienentrammen en -bussen indachtig, en ook het veetransport richting de stalags van Brussel op en af. Er kwam trouwens een gezette bezwete mens naast mij zitten en ik ontwaarde een redelijk kruidige geur die van onder zijn oksels ontsnapte toen hij zich installeerde in het zitje naast mij. Alweer verging mijn hoop op de een of andere knappe ranke deerne die zich met haar blanke hals en armen naast mij neer zou vleien het putje van haar onderrug zichtbaar wanneer ze zich voorover boog om haar tas tussen haar benen te schikken en een lok haar die speels langs haar voorhoofd viel die ze dan in een vlugge beweging achter haar oor streek, even licht fronsen monsterend of er geen freak naast haar zat die de hele tijd zou meelezen in haar boek, terwijl ze om niet gestoord te worden alvast haar ipod nano op haar favoriete rockmuziek had gezet net als haar opgetrokken knieën tot tegen de rug van het zitje voor haar. Onderuitgezakt genieten. Nee, de knappe grieten in zomerse zwoele outfits snellen mijn zitje altijd voorbij, ik heb altijd vieze saaie venten naast mij zitten of oude madammen met een niesuitlokkend parfum. Overlaatst nog een oudje dat zich duidelijk niet op haar gemak voelde. Ik dacht nog te brullen: boe! Maar misschien moet ik ook minder vies kijken, want eigenlijk zou ik zelf niet naast mijn eigen komen zitten als ik mij zou zien zitten.
Er wordt aan mijn mouw getrokken. Het is tijd voor een sigaar met mijn Portugees Reisgenootje dat net enkele weken terug is van Brazilië te gaan roken in het Oeverloze Eiland. Maar eerst word ik getrakteerd omwille van bewezen diensten inzake fiscaliteit. Niet dat jullie niet hetzelfde hadden kunnen adviseren, maar alles is goed om ene te gaan drinken in aangenaam gezelschap. Gisteren en vandaag blijf ik even thuis. Ik dacht daarnet nog een wandeling te gaan maken, maar ik zit op last.fmnaar muziek te luisteren en op flickr fotootjes te bekijken en onderwijl jullie blogjes te lezen.Vandaag kwam gele banaan mijn nieuwe werkplek inspecteren, ze was in mijn gebouw en rond iets na vieren smste ze me. Het verzette mijn zinnen even, want ik weet totaal niet meer waar ik het heb met mijn reisplannen. Al een tijdje ga ik er van uit dat ik geen geschikte reispartner meer vind om deze zomer of in het vroege najaar op ons eigen de wereld te verkennen. Mijn reis die ik voor ogen had in september is al volgeboekt. Dezelfde reis naar Ecuador die 1000 euro scheelt maar niet dat ene specifieke doet, maar wel langer in het binnenland rondtrekt is er ook nog, en daarnaast is er nog Peru, maar die is met twee redelijk zware trekkings en ik denk dat ik niet meer zo goed tegen afzien en ontbering op 3000-4000m hoogte kan. Mexico is ook zo'n land dat je perfect op je eigen kan ontdekken, dus kies ik liever wat complexere onveiliger landen om in groep te doen. Verder moet ik ook misschien eens nadenken over een citytrip nog eens. Oh en opeens zit ik met Argentinië ook in mijn hoofd om van Bolivië en Venezuela maar te zwijgen, al komen ook niet altijd de data goed uit. Ik zal eens alles goed op een rijtje moeten zetten.
Gelukkig zitten Egbert en Josefien nog in de race in Peking Express. dat zijn mijn favorieten samen met die twee blonde hollandse toffe grieten.

Hier nog enkele fotootjes van Faun en Omnia.

all pictures copyright by Jeronimo

Hier zit ik dan. Thuis achter mijn pc. In het grijze natte kille Belgenlandje. Ondertussen is het een stralende zondagmorgen zoals ik ze dagelijk smeemaakte ginder. De laatste dagen in het verloren Portugese paradijs zijn voorbij gevlogen. Snel als de wind die woorden en mysterieuze boodschappen in mijn oren blies al suizend over de brokkelige middeleeuwse omwallingen.
Vanuit Proença-a-Velha, bij Idanha-a-Nova in de provincie Beira Baixa, net boven de Alentejo, was ik een 10-tal dagen te gast bij een gastvrij leuk bont gezelschap: een Kikkertje en haar moeder en twee gekke honden. The good times! The medieval times! The wanderer's paradise. No Man's Land. In the middle of nowhere...where the wind blows, the rocks are wisthling, the trees are chanting, the birds sing and the crazy dogs jump.

Kikkertje bracht me in hun oude aftandse maar heel kranige Fiat Scudo in de wijde omtrek van het Portugese hinterland (de ruwe berg en kasteel van Monsanto, Penha Garcia, het ommuurde landelijke doprje Idanha-a-Velha, de vijfhoekige donjon van Sabugal, het prachtige Sortelha waarvan we de hele omwalling beklommen, Penamacor). Zoals ik al eerder zei, vond ik het enorm leuk om met haar op te trekken. Soms zaten we gezellig te babbelen soms zaten we gewoon uren in stilte te genieten. Ook bij het ontbijt en de smakelijke diners was er plaats om te babbelen met Moeder Kikkertje en te grappen met vriend Kikker en diens broer.
Twee dagen zijn we thuis gebleven om te werken op hun uitgestrekte domein. Mijn spieren doen er eigenlijk wat zeer van, maar er werd heel wat werk verricht en het voorlopige resultaat mag er best wezen. Gelukkig had ik die afgelopen vrijdag enkele heerlijke pannekoeken binnengespeeld als ontbijt, want pas om 17u in de namiddag at ik pas iets anders. Het weer viel heel goed mee. Enkel de vrieskoude in de Serra da Estrela was een uitschieter en ook op onze tweedaagse doorheen de Alentejo via Castelo de Vide, Marvao, het Romeinse dorpmuseum Ammaia, de doodse stille verlaten witgekalte kleine straatjes vanEstremoz en Evoramonte, was schitterend. We eindigden de eerste dag in het donker in het pittoreske burchtdorpje van Monsaraz bij de Spaanse grens, al kilometers ver lag de ommuurde stad als een mysterieuze sirenen-lichtbaken te baden in de duistere nacht, achteloze bezoekers lokkend om hen onder te dompelen in de donkere sfeervolle eeuwenoude nauwe straatjes. We dineerden uitgehongerd in een leuk restaurantje waar we voor twee personen een enorme lap varkensvlees kregen, recht van het beest, mals, sappig en zoals altijd met veel look bereid. En smaken dat dat deed. Die dag hadden we als lunch slechts een typisch Portugese soep gegeten Açorda Alentejana: water, hopen look, koriander, brood, gekookt ei. En smaken dat het deed. Qua eten heb ik zeker geen honger geleden. Ook Luís en Pedro kunnen wat van koken, hun varkenskoteletten met rapen/kolengroen proef ik nog altijd en ook hun kazen at ik uitzonderlijk. Njammie zeg. De tweede dag van de tweedaagse stopten we in Evora en Portalegre en (Flor de Rosa)om dan enkele uren later lekker thuis in de zon te bekomen.
Zaterdagochtend stonden we al voor dag en dauw op en sjeede Moeder Kikkertje over de zoals altijd verlaten wegen naar de luchthaven waar ik net nog tijd had om hen een laatste kop koffie te trakteren en afscheid te nemen. De meest geslaagde en eerste internationale blogmeeting ooit! Voor herhaling vatbaar!

Soundtrack for the Current Portugese Attack:
- Nelly Furtado - all good things (come to an end)
Da Weasel - Dialectos da Ternura
- Moonspell - Everything Invaded
Cristina Branco - Se a alma te reprova
Madredeus - O Labirinto Parado
RAMP - Alone
Rui da Silva ft. Cassandra Fox- Touch me

Belgacom by Jeronimo

Zondag 11 maart kon je een interview horen op Radio1 over bloggen met Tom De Bruyne en Clo Willaerts. Toch wel interessant om eens een kwartiertje voor uit te trekken. Luisteren kon ik die ochtend niet naar de radio, tenzij naar deze meneer ook al op radio 1, mijn favoriete zender.

Dat ik hem op het onooglijk vroege uur van 8u10 al in de ether hoorde, kwam door mijn liefdadigheid. Ik ben een sympathieke kerel zo zegt mij men. Wanneer de nood het hoogst is, spring ik dan ook bij waar ik kan. Nobel van me niet? Zo maar mijn kostbare slaap laten op de bijna enige weekdag waar ik zou kunnen uitslapen? Ik ontving telefonisch een noodkreet per gsm van een bloggertje. Die had een gehandicapte vriend helpen zoeken naar een nieuw onderkomen. Zijn inboedel werd die zondag verhuisd van het ene huis naar het andere huis en ze hadden echt wel mankracht tekort. Zaterdagavond besloot ik dan toch maar mijn heerlijke zondag op te offeren om mijn handen uit de mouw te werken en mijn vege lijf uit de naad. Eens men een beroep moet doen op bloggers en er geen voldoende real-life-vrienden of kennissen noch familie beschikbaar zijn, is dat echt wel een noodkreet mijn inziens en dus racete ik over de ochtendglorende straten naar het hart van Vlaanderen. Even aaik aaike doen met haar schat van een dochter (miljaar mijn vader-instinct bestaat toch? :s). Camion inlanden, naar daar rijden, uitladen, terugrijden, tweede camion inladen en toen was het al 13u en vertrok ik huiswaarts, half kapot. Ondertussen was er al andere hulp opgedaagd. Op ons vers van de pers aangelegde zonneterras zette ik me te eten. Met gesloten ogen liet ik de warmte binnen glijden. De stralen mijn gelaat koestren en mijn gedachten zinderen in de zon. Ik sleurde een tuinstoel van onder het stof, zette een vergeten zonnenbril van mijn moeder op mijn neus en dommele onder begeleiding van het verleidingsspel van de duiven in onze gesnoeide zilverberken in om weg te zeilen naar het land van waar de wolken komen.

Donderdag, 'sochtends in de vroegte komt een taxi mij ophalen om me naar de luchthaven te brengen. Ik check in bij Virgin Express die me naar Lissabon zal brengen. daar wacht mijn gezelschap mij op en trek ik de komende dagen vanuit de streek rond Castelo Branco in het wijdse ronde.

Ik zal de Bwards missen, maar helaas. prioriteiten.

I travel to live, and I live to travel the paths far beyond my thoughts and mind. I am the wanderer of my shores, the globetrekker of my boundaries. I discover untrodden paths of my soul and step where no-one has gone before. My treasure, I will find in the vaste lands out of reach of my Eyes.
Once...

Mijn zoektermen leveren me nogal eens rare dingen op. Velen zijn precies op zoek Lien van de Kelder haar borsten, naaktfoto's van Marie Vinck en sexfilmpje met Anneleen Liegeois (u weet wel die aflevering van Wittekerke). Stefanie PLanckaert is gelukkig al maanden verdwenen uit mijn zoekwoorden, maar nu komt de laatste dagen Phoebe Cates opduiken. En ik herinner me opeens dit.
Verder was ik gisteren onder indruk van de Canvas-reportage met Lieve Blanquaert over die Roma-jongen.
Nu ga ik geld tanken en mijn rekening spijzen, zodat ik mijn enorme uitgaven kan betalen op mijn voorjaarstrip.
Wat een idioten. Don't they know I have a plain to catch??

Soundtrack for the Current Attack:
Napalm Death: Smear Campaign (2006): absolute grindcore!!!

Ieper jeronimo

De rit ging vlot deze ochtend. Ondanks mijn niet zo goeie nachtrust rolde ik kort nadat mijn gsm afging toch uit mijn bed. Een half uur later laadde ik mijn auto en hup daar sjeesde ik tot mijn verbazing fileloos tot in Koekelberg. Ik weet niet waar mijn gedachten zaten. Gefocussed op de auto's ver voor mij, de rood-oranje gekleurde horizon, het groeiend ochtendgloren. Ik was overal en nergens. Steeds maar onderweg. Reilend en zeilend. Van heinde en verre naar hier en nu, verleden en toekomst. Dicht bij jou ver van die. Samen en apart alleen verenigd in gedachten. Stapvoets aan 140km/u schreden we dichter op de gloeiende wolkjes in de diepblauwe lucht. Vlinderige lippen spraken boekdelen aan lyrische hoffelijkheden, fluisterende woorden liefkoosden mijn gretige oren. Klopped danste mijn hart op het ritme van je dans. Mijn tong proefde je warmte. Je zoute huid zo zoet als viervruchtenconfituur. Rood kleurde de waas voor mijn ogen en ik moest even hard op de rem.

Enkel in de Leopold II-tunnel was het aanschuiven. Vlotjes parkeerde ik mijn auto ergens in de garage van mijn gebouw en klokte ik af op 8u15. Amper 45 minuten Gent-Brussel. Koffie ging ik tanken waar die al gezet was. Mijn ex-collega was er ook al, stak meteen een monoloog af. Ik begin haar monologen te missen. Ik mis haar helemaal zelfs. voor de te lachen zeg ik dat het wel wennen is tegen andere collega's. Het is me wat te rustig in mijn bureau. Maar ik haar moest stilleggen, moet ik nu moeite doen om geluid uit mijn nieuwe buromate te krijgen. Grollen en dollen kan ik gelukkig nog met Panda doen. Maar alles went. Uiteindelijk, al bij al valt het wel mee de nieuwe structuur en ik ben zoals altijd een van de weinige die heel he gebouw afloopt om bij mijn ex-collega's nog eens binnen te springen. Anderen zie je nooit. Die zitten daar te kniezen in hun stofferig bureau verbaasd dat ze niemand meer zien. Eénrichtingsverkeer werkt enkel in de wegcode.
Vanavond ga ik uit in Leuven. Morgenavond is er de fameuze blogmeeting.
Samen met mijn pa ben ik al de hele tijd aan het mailen over deze twee cameras. de Leica DMC D lux 3 en de Nikon P5000. Pa heeft een nikon D200 en ik een Nikon D70. Hij wil een geavanceerde prosumer compact als back u voor zijn D200 met excellente beeldkwaliteit en manuale instellingen. Ik wil een goeie compact die ik overal kan meesleuren ter wereld waar een grote spiegelreflex letterlijk teveel in de kijker loopt en te onhandig is om constant mee rond je nek te tsjolen.
We zien wel wat er uit de bus komt.

Ook waar ik dit jaar ergens op deze globe zal trotten. Al heb ik wel al een idee. Al wordt het moeilijk om een geschikte reisgenoot te vinden. Tot nu twee twee serieuze kandidaten gehad. De eerste is misschien toch wat te oud ondanks heel ehl sympathiek mens, de tweede kan niet lang genoeg en in een voor mij moeilijker periode. Ik besliste dan maar haar tijd niet langer te verspillen.

LAATSTE KANS! Inschrijvingen sluiten op 25-02-2007!!!!

Gisteren was het in het nieuws dat wij Belgen de grootste verkwisters zijn van flessenwater in Europa, terwijl ons kraantjeswater perfect drinkbaar is. Op een site over Belgie van onder Noorderburen die reistips geven aan hun onderdanen, lees je dat kraantjeswater drinken in België perfect kan, maar dat het geen gewoonte is, en dat we ondanks de campagnes pro niet van onze oude gewoontes om flessenwater te drinken af geraken. Ik vind die tekst zelfs een beetje lachen met de Belgen. En typisch Hollands: flessenwater is te duur, dus op reis in België drink je maar lekker van de kraan zonder gevolgen voor darm-en andere stelsels.
Ik vraag me luidop af welk ongefilterd water deze bullebak drinkt, maar goed, presteren doet 'm als de beste, qua bloggen dan toch. Humor van de bovenste plank. Maar wat levert zijn gelik aan mijn aars op? Vervelend gejeuk en zelfs dat nog niet..

Ondertussen heb ik hier uit een vergaderzaal een fles rood en een fles blauw topwater gehaald die beiden ondertussen ongeveer toevallig voor 3/4e leeg zijn. Wij op het werk hebben hier geen chiller. Enkel een kraantje met een vieze lavabo eronder. Dit nodigt niet meteen uit om even je dorst te gaan lessen. Desondanks is het water drinkbaar zo zegt men. Ik herinner me mijn leidingwater in Leuven. Als ik mijn lavabo niet goed onderhield zag die al rap rood van de roest of het kopergehalte. Rijk aan mineralen noemen ze dat dan vermoed ik. het water in Gent blijkt dan heel kalkrijk te zijn vermoed ik het slaat ferm wit aan. Het water in Kortrijk is het enige water dat ik bij hopen van de kraan drink, zowel van de kalkrijke kraan als de kalkarme kraan. Ook uit pure gewoonte van vroeger, al heb ik de slechte stedelijke gewoonte aangekweekt om ook flessen plat water te kopen.

En ik ga ook meer koken thuis 's avonds, ondanks mijn enorme degoûtom 's avonds nog te gaan winkelen en psychopatisch te worden aan de kassa die niet vlug genoeg opschuift. De rij aan de kassa wel te verstaan. Maar sinds ze mij hier enkele dagen geleden in onze restaurant hebben geprobeerd te vergiftigen, ben ik heel kieskeurig geworden wat ik er nog ga eten.

En met dit laatste filmpje zijn we aanbeland bij Hannibal Rising.

Lange Munt Gent by jeronimo

I'm so bored this weekend...normaal gezien red ik me perfect en relax ik gezellig in het weekend. Maar het kriebelt teveel. Teveel muizenissen waardoor ik niet weet welke dingen hoe aan te pakken. Gelukkig heb ik concrete nabije toekomstplannen. Maar toch bepaalde dingen vreten aan me. Ben ik te laf om er iets aan te doen? Ben ik zo bang op bepaalde stappen te nemen? Ben ik zo'n broekschijter die angst heeft voor het onbekende? De durk is er, maar wat oud en vertrouwd is is zo comfortabel. Stel dat het gras niet groener is elders. wat dan? En al die dingen die ik nu kan doen. Maar van vele dingen blijf ik gewoon dromen. Soms voel ik me alleen. Alleen met mijn gedachten wensen dromen en verlangens. Voor anderen lijkt dat zo eenvoudig en simpel dat ze niet goed begrijpen waarover ik het heb. En soms bijvoorbeeld nu. Soms voel ik me alleen alleen. Maar morgen is dat weer over. zoals altijd. Soms ben ik blij alleen te zijn. Soms ook niet.
soms zou ik heel hard willen weglopen van wie of wat ik ben. Me losmaken van hetgeen me vasthoudt. Helemaal opnieuw beginne m met je leven. Zou dat iets opleveren? Verandering zit in jezelf. Verandering zit in mij. Uit mezelf breken. Als ik open ben voor mezelf, ben ik open voor anderen.

Met deze even "ik-laat-me-even-een-heel-klein-beetje-gaan-zoals-een-puber"-modus tussendoor, denk ik dat ik voro de tweede keer in mijn leven naar "runaway jury" ga kijken naar een boek van John Grisham. Ik lees geen boeken, maar ik heb ooit nog een boek of zo van John Grisham gelezen toen ik nog las. Dat is heel lang geleden. Ik durf zeggen bijna 10 jaar. Vandaag heb ik mijn eigen potje gekookt op de vitroceramische kookplaten van mijn moetie. Je weet wel zwart glas en als de plaat aanligt wordt ze rood. Mijn gestoofd witloof was lichtjes bruingebakken maar nog steeds knapperig. Mijn halfbevroren koninginnehapjes hier en daar wat zwart en mijn mi te lang gekookt (amper 2 minuten en zacht omdat ma die al in het water had gedaan zonder dat het water kookte). Als mijn ma zich moeit met de keuken gaat het fout. tenzij ze zelf kookt. Ieder zijn methode. Mijn pa vond het heel goed rieken. Man ik ben aan in het ijle aan het lullen deze avond. Gelukkig straks Balsamico-chips en zoutje nootje en japanse rijstcrackers. Lekker. Ik ben soms een enorme vreet zak. Enorm. Geloof je dat ik al twee kilo zwaarder weegt. Ik weiger het woord "verdikt" in de mond te nemen. Ik ben nog steeds een gespierde breinaald. Hoh, plannen maken voor mijn voorjaarstrip. Leuk. Geniet er nog van dit weekend. Dat zal ik ook wel doen.

Boekentoren by Jeronimo

Gentblogt feestte gisteren in Café Compagnie op de Gasmeterlaan te Gent. Een laan die ik met veel moeite eindelijk vond, hoewel het helemaal niet moeilijk was. In de keuken was de bedrijvigheid al groot en me gidsen konden ze me niet omdat ze niet goed wisten waar ik zat. Ik moest alvast niet aan het Rabot zijn. Uiteindelijk stekte ik er toe waar ik algauw door onze chefkok aan het broodjes smeren werd gezet. KNap hoe de keuken zo schitterend draaide! Onze voorzitster kan dat nogal hoor! Dingen managen en regelen. Maar na drie broodjes werd ik van mijn taak ontheven en mocht ik de openhaard buiten gaan aansteken. Vuur fascineert me. Er brandt sowieso een vuur diep in mij. I'm the Lord of the Fire.
Ik voelde me buiten toch een stuk beter dan in die kleine keuken waar iedereen mekaar bijna voor de voeten liep (Bruno, Michel, Joke, Teun, Beau, en nog een paar anderen.

Het vuur laaide hoog op, onze hoofden zaten even in de wolken. En toen kwamen er leuke mensen toe. Enkelen hadden lang op voorhand beloofd af te komen en dat deden ze dan ook. Anderen lieten verstek gaan. Al dan niet om gegronde redenen. Tjah. You're into fun or you're into dull dust.
't er staan gelukkig niet al te veel foto's van me online, voorlopig...
I'm going home now.

En over een dikke maand ben ik weg. 't Vliegtuig op naar Zuidelijker oorden. Mijn voorjaarstrip komt eraan. Concreet. Eindelijk. Vlucht geboekt. Heb je ook niet het gevoel altijd gejost te zijn aan reisverzekeringen? Lichamelijke schade heb ik al gedekt door mijn ziekteverzekering overal ter wereld. Verlies en diefstal van goederen is amper gedekt tenzij met geweld. Er zijn veel goederen die uitgesloten worden net als veel omstandigheden. Maar ja je zou maar eens het slachtoffer van een overval moeten worden. Een diefstal heb ik al meegemaakt verleden jaar in Costa Rica. Maar goed, ik ben dus goed verzekerd, ik blij in Europa en het zou dus veilig moeten zijn. Bovendien biedt mijn Mastercard Red ook een reisverzekering. Alles dubbel.
De pret kan niet op. Ondanks de korte tijd, zal het ongetwijfeld erg leutig worden. Er zijn veel dingen te zien. Teveel. Ik sla aan het researchen en het kiezen en het mailen. Ik sla aan het dromen. I still dream 'cos it ain't over yet. Nog een maand.

addendum

Er wordt over mij gespeculeerd. De onverlaat. Later meer.