Jeronimo's Cage of Thoughts

Op een middag deze week met een humeur onder het vriespunt begaf ik me dan toch richting een lichtpuntje in deze mistroostige droefenis waarin we wroeten. Een lunch met mijn beste maat in de Quick. Hij had kortingsbonnen en dat was veel beter dan de bonnen van de Giant bar in het Centraal Station, die we enkele weken geleden hadden gekregen en waarvan ik had voorgesteld om ze zo vlug mogelijk te verzilveren. Om de zoveel tijd, ik denk dat ik aan een frequentie van 1 keer in de twee jaar zit, zonder de hamburgers in broeierige stints aan de andere kant van wereld gerekend, en iedere keer keer opnieuw weet ik weer waarom het zolang geleden was d tik nog van dat vreselijke fastfood at. Niettemin vol enthousiasme begon ik eraan. Aangezien ik toch wat vroeger op het uur van de afspraak as ging ik voor de tweede keer de avance shoe store binnen. Ik zag er leuke scapa's in mijn maat paste ze en kocht ze aan 70% van de oorspronkelijk prijs, een grote 1000 BEF korting dus. Cool, dat kon ik dus best vieren met een double bacon menu. De kassierster had eerst wat moeite met het in rekening brengen van mijn bestelling, daarna pletste mijn overvolle coca zero op de grond met spetters tot op mijn brilleglazen als gevolg. Ik vroeg een nieuw een kreeg die en gaf een servetje aan de modieuze moslima die mij geërgerd aankeek omdat de spetters ook tot op haar witte mouwen waren gespetterd. Uiteindelijk vervoegde ik het doldwaze gezelschap aan de veel te kleine tafel en na eindelijk gegeten te hebben kon ik alweer meer een beetje mens zijn.

Deze noen deden we de lunch opnieuw. Hij belde. Hij belde terug met de menu in zijn restaurant, maar dat stond ons niet aan. In zijn vorig gebouw zou hij me als bezoeker moeten aanmelden terwijl hij er zelf niet meer werkte dus zou hij ook zichzelf als een bezoeker van iemand die hij daar kende moeten aanmelden, buiten die persoon's medeweten, omdat we geen derden in ons gezelschap wilden. Uiteindelijk bood ik hem mijn restaurant aan, waar al iedere week een provinciale specialiteit op het menu staat omwille van de nakende Vlaamse Feestdag. Mechelse koekoek schafte de pot. Gewoon een kiekenfilet als je 't mij vraagt, maar het was niet slecht. Ook deze try-out die meestal niet zonder gevolgen blijft voor maag-en darmen leek ons niet te deren. Zelfs het aardbeiendessert was echt lekker.

Op culinair vlak heb ik dus absoluut niet te klagen. Lieke Brood is terug uit Berlijn en gisteren kon ik dan ook helpen met het snijden van 4 ajuinen en een enorme koolrabie ofzoiets dat samen met tonnen andere groenten in twee grote wokpannen werd gewokt. Ondertussen was de deeg voor de maiskoekjes ook klaar en werd er nog een sausje op basis van sambal oeloek geprepareerd door de overhitte gastvrouw. Heerlijk pikant. Heerlijke menu. Als afsluiter van de avond speelden we dan ook nog eens "Jungle Speed". Ik zat per abuis tussen haar 7-jarig dochtertje en het 9-jarig buurmeisje. Alle waarschuwingen ten spijt dat ik daar slecht zat, ging ik de confrontatie aan. miljaar wat zijn die petoeters snel! Ze droogden me schaamteloos af en telkens ik "fuck" of "shit" uitroep, wees ze me met grote ogen terecht: hé jij, geen vuile woorden gebruiken aan tafel hé". Ik besefte de eerste drie seconden niet wat ze zei. Dolle pret dat spel. Al hielden sommigen er gekneuse vingers en handen aan over.

Voor het eerst van ik ook naar een twitter-meeting geweest. Allemaal onbekend volk, except for Ntone en uiteidnleijk bleek de wereld toch maar klein. Voor herhaling vatbaar. Veel nieuwe followers op twitter en vanaovnd is het ook #jongtuig. Een bijeenkomst van jonge twintiers die iets met de nieuwe media te maken hebben ofzo. Maar ik heb een drink met Der Berliner Konnektion. Dat gaat voor.

De maatjes van de colruyt zijn niet slecht. En he eten dat ik al een paar dagen in de frigo bewaar heb ik maar meteen voor morgen klaargestoomd. Zaterdag is het cactus. Ik kijk er al naar uit. En zo blijven we bezig. Wie weet wat ik daar allemaal naar binnen speel.