Jeronimo's Cage of Thoughts

vlag in la Rochelle op de toren van Le Tour de la Chaine. Does someone know what flag this is?

Ik blog vandaag 3 jaar. Hieperdepiep Hoera!
Scream for me Blogland! Scream for me!!!

Heuglijke gebeurtenis, jajaja, smijt me maar met bloemen rond me oren. Crown me King
I'm the Lord, der Kaiser!

Ik zou hier veel kunnen over vertellen. Degenen die mij sinds dag en nacht volgen, weten dat ik een hele evolutie heb doorgemaakt.
In den prille beginne ontdekte ik de blog als een soort van uitlaatklep, hoewel ik nog niet goed wist hoe het aan te pakken. Al snel werd mijn papieren dagboek in de haard gegooid en verteerde ik het verelden terwijl de vlammen zich te goed deden aan mijn zielsroerselen. Die eerste jaren was ik de echte duistere Lord CMS die met een bijtende dosis zelfkritiek, een ferme saus pathos en melancholie zijn dromen, twijfels en verlangens beschreef in ellenlange epische verhalen die menigeen naar de fles of het mes deden grijpen. Humor, cynisme en ironie. Sommigen hebben het gelukkig nooit begrepen. een massaproduct zijn is niets voor mij. Veel liever word ik gesmaakt door een kleine elite van lezertjes die me tot nu toe nog altijd graag zien en die het waard zijn om mij te kennen. Want sommige van mijn fans, hoewel ik niet aan idolatry doe, noch het voorwerp van zo'n zeemzoeterige bedoening wil zijn, gebruik ik toch maar adt woord "fan", daar heb ik toch een goeie vriendschapsband mee opgebouwd in het echte leven.
Ik ben een oester, een weekdier dat gesloten blijft voor menigeen maar verheerlijkt zij degene die mijn schulp weet te openen.Sommigen krijgen zelfs tranen in de ogen van het pellen van mijn uienschil.
Sinds een jaar kan ik zeggen dat ik deels uitgeraasd ben. Mijn duistere krochten in mijn kasteel van donkerheid, mijn versterkte wallen van gewapend beton, beschermd door vloeken, demonen en massavernietigingswapens, staat nu denk ik weer wijd open. ENTER THE GATE!
Het licht priemt er zelfs in voorheen donkere kamers.
Mijn donkere periode ligt al lang achter me. Het werd wat helderder in mijn zieke geest. Al werden sommigen eerder ziek van mij. Ik waar rond als een spook, een pest doorheen dit internetvuilnisbelt.
Maar het bleef niettemin broebelen. In mijn hersenen en in mijn darmen. De wind waaide fris en krachtig van voor en langs achter. Regenbogen achterna jagen op eindeloze zeeën deed ik niet zo echt meer. Ik trachtte realistische dingen na te streven en te bereiken. Dacht minder na, twijfelde minder, was zelfzekerder en sprong op menig opportuniteit. Grote avonturen beleefde ik, als Jeronimo. Het bracht me ver en van kale reizen terugkeren deed ik niet. Ondanks dat ik af en toe ferm op mijn bek ging. Ik vlog hoog en viel diep. Ik beklom bergen en verdwaalde in diepe dalen. I am the black wizards. De balans was telkens positief.
Die positiviteit is ook kenmerkend voor het recente blog jaar. Mijn blog is daardoor ook wat minder interessant geworden voor zieke geesten die genoegen putten uit het gevoelsleven van de Lord. Ik bracht hier verslag van mijn werk als reporter en fotograaf voor oa het project. Ik ontmoette ook veel minder bloggertjes dan anders. Veel behoefte had ik trouwens sowieso niet meer aan daten in het algemeen. Ik wilde vooral mezelf verrijken. Eerst dacht ik dat ik daarvoor iemand nodig had in mijn leven. Maar neen. Ik weet eigenlijk al jaar en dag dat je beter af bent met alleen jezelf. Alles moet je zelf doen. Uiteindelijk sta je er toch alleen voor. Als je alleen gelukkig bent dan pas kun je gelukkig zijn in het leven. Ik weet eigenlijk niet of ik alleen wil zijn, er is alleszins plaats nog over.
Ben ik gelukkig? i dunno. Ik stel me die vraag niet. Ik geniet. Ik heb veel nieuwe vrienden gemaakt. Ik amuseer me rot op festivals en optredens en bij het maken van foto's. Ik zag Berlijn, Costa Rica, Havana, de hoogste Duin de Pyla van Europa en zelfs de wereld, ik zag het zwin gisteren voor 'teerst in mijn leven. Ik ontmoette mensen die mijn kijk op de dingen bevestigden dan wel verruimden, die me deden beseffen dat je in jezelf de kracht moet vinden op te doen wat je voelt dat je moet doen.
Duiding, het duiden van hetgeen diep in je borrelt, bruist en luid schreeuwt, is soms bijna een mission impossible. Take me to the paradise city where the grass is green and the girls are pretty.
Overal is het gras dor en geel. Een sahel. Het is zoeken naar die plaats waar die ene oase zich bevindt. Waar je denkt waar je zult gedijen en jezefl verder ontplooien. Waar ik enkele blogperiodes geleden nog aanmodderde en stuurloos ronddobberde op de open zee zonder einder en gewono door woeste winden heen en weer en lukraak links en rechts aan wal werd geblazen, heb ik nu wel een richting gevonden: Onward! Met open vizier, in full armor en full metal jacket voorwaarts! niet te stuiten. I keep on going, daar naar hetgeen achter de onbekende horizon ligt. it's with me or against me!

Gothic chicks moeten doorklikken naar de site van een vriendin van me voor great sphere-pix of the AMPHIFEST (the Orkus Open Air, Köln, 22&23 juli 2006!!!!)

La Rochelle by night by lord cms