Jeronimo's Cage of Thoughts

Enkele dag geleden postte ik iets over een kattebeleltje aan onze frigo. Het erhaal verscheen vandaag op Waar is mijn Melk. Gisteren was het een hele dag wachten en dan weer geen zorgen (proberen te) maken tot het volgend emoment was aangebroken om te telefoneren. Maar er kwam geen nieuws. Telkens werd er weer een tijdsmoment vooropgesteld in de nabije toekomst. Ondertussen zijn we weer enkele uren verder en moet ik weer wachten tot de namiddag. Hoeveel geduld kan een mens hebben. Soms is mijn geduld eindeloos.
Enige troost is de Sint die gisteren op het werk langskwam, maar de Sint vergat dat ik enkel pure chocoalade eet. maar een gegeven stuk snoep eet men toch op, dus ik eet de andere chocolade dan ook maar en het smaakt beter dan verwacht.
Toch heb ik mijn witte chocolade geruild tegen de melkchocolade van een collega.
Ik kijk uit naar het weekend. Vol ontmoetingen. Zouden de treinen nu staken zaterdag? Ik moet ilmmer snaar Antwerpen gaan, maar misschien pak ik wel de auto. Dat duurt even lang als de trein, maar het is wel leuker als er niet teveel zondagsrijders op de baan zijn en geen files.
Trouwens, wisten jullie al dat defille een eigen lijn heeft? Nee nee, geen kledinglijn, of parfumlijn, bespaar ons van zijn slechte smaak! Ook geen vislijn, want hij krijgt maar geen visje beet. Gewoon defillelijn. Hoe lang is de fille?

Het sluipend gevaar kan duidelijk iedereen overkomen. Ik eer de Boliviaanse goden nog steeds dat we op tijd alarm hebben kunnen slaan.

Ik heb ondertussen al iets concreter nieuws maar nog geen duidelijk antwoord. daarop is het wachten...waarschijnlijk tot na het weekend. Ho, dr House zal beginnen. Love that guy.