Jeronimo's Cage of Thoughts

Gisteren was het dan het uur van de waarheid. Over de resultaten ga ik niet veel lullen: ze zijn wat ze zijn en oranje boven!
Mijn eerste opdracht als voorzitter van een stemopnemingsbureau verliep even vlot als de overwinning van degenen die ik op de televisie toen ik stond te wachten in de grote rij om onze tabellen het het proces-verbaal te laten viseren en de gegevens in een computer in te geven.
Het enige waar ik op voorhand mee inzat, was de praktische kant van de zaak. Zou ik getuigen laten meetellen of niet, later werd me duidelijk dat dat wel de gewoonte was in sommige telbureaus. En zou ik plaats genoeg hebben om de verschillende mensen aan verschillende taken te laten werken. En het naamturfen, zou ik dara voldoende naamtabellen voor hebben? Maar ik stelde me gerust met de gedachte dat alles zich zoals altijd zelf zou uitwijzen en dat bleek ook het geval. Ik was aanwezig rond 13u20 en kort daarna kwam mijn eerste bijzitster al toen, later nog ene en toen bleef het een tijdje kalm. De anderen die toekwamen maakten meteen van hun oren dat het al de zoveelste keer was en waarom altijd dezelfde waren uitgekozen. Heel het onderwijs van Kortrijk was er, en dat bleek niet overdreven want constant werd er oeveral "hey, hang je'r ook aan," geroepen. Zelf kreeg ik die kreet te horen van een guatemala-medereizigster, het deed ons eraan denken dat we nog eens dringend moesten afspreken. Kortrijk is een kleine stad ook op dat vlak. Iedereen leek zijn of haar collega's te zien. De enige man kwam ietwat laat aan, maar hij wou echt wel blijven en wou meteen ook secretaris spelen. Zo moest ik er nu nog drie de laan uit sturen. Loterij dan maar. Ik maakte enkele blanco briefjes. Op drie ervan tekende ik een smiley. De gelukkigen konden gaan, maar sommigen eisten een formele bevestiging. Als een van de laatste bureaus begonnen we aan de telling omdat onze stembussen vrij laat arriveerden. Geen nood. Vlot telden we de ontvangsten, legden de we biljetten per partij in het jusite vak getekend op de tafels. Ik maakte mijn tabellen voor de tussenresultaten en hup daar gingen we aan het werk. Ook het naamturven ging vrij makkelijk, per partij een lijst en twee man en voor de kleine partijen deed ik het zelfs alleen. Af en toe stond ik mijn secretaris bij met het geven van instrcuties en het vervulllen van de formaliteiten. pas na de eerste stembus kwam een medewerke van het hoofdbureau ons verteleln dat we de combinaties lijst/naamstemmen niet apart moesten teleln en ook niet stempelen en paraferen. wat een bullshit! meteen kon ik vor de twee overige te teleln bussen drie tabellen van mijn tussenresultaten schrappen, wat het werk een stuk vereenvoudigde. Rond 19u was alles geteld en hield ik me met mijn secretaris bezig om het proces-verbaal in te vuleln, de tabellen in tweevoud in te vullen en aan te schuiven bij het hoofdkantonbureau om alles te laten visren en in te geven in de computers. Rond 19u45 bedankte ik mijn bijzitters en secretaris en gaf ik hen hun parkeerticket en liet ik hen gaan.
Uiteindelijk snap ik al dat gezaag niet over opgeroepen zijn en te moeten gaan tellen. Die ene dag dat je eens iets moet doen zeg. En het zijn ook nog degene die naar huis mogen die er vooraf het hardst om zaagden waarschijnlijk. Losers. natuurlijk, als er iets mis gaat, is het wel dikke shit en balen tot en met. Maar als je het goed aanpakt zou er allemaal redelijk vlotjes moeten verlopen

Thuis pikte ik nog een aperitief mee, reden we met drie auto's naar "china city" in Kuurne. Heel lekker en gezellig. Morgen neem ik mijn dag dienstvrijstelling en ga ik met mijn auto voor een klein onderhoud naar de garage.
Nu kan ik me concneteren op andere dirngende zaken. Welke lens ga ik nu eindelijk kopen. Ik vrees dat ik het zoeken een beetje beu ben en nog steeds niet goed weet hoeveel geld ik er wil aan uitgeven. Ook moet ik dringend mijn reis boeken als ik nog wegwil naar Argentinie deze zomer. Verder zou ik rap een programmaboekje voor de gentse feesten moeten zien te pakken te krijgen om ook daar mijn programma vol te boeken en nog dringender is het vinden van een nieuw kostuum voor een trouw die eraan komt.

Leven en laten leven. Het moto van dit weekend? Daar ben ik nog niet zeker van. Er is redelijk veel gebeurd. Niets wereldschokkend. Degenen die ik nog schockeer met mijn geblog of andere uitwerpselen van miljn verziekt brein, zijn dun gezaaid.
Ik heb redelijk veel zaken afgewerkt die op mijn to-do-lijstje stonden. Hip hip hoi, piepeloi!
Donderdag was er Dutch Comedy Night in den Bal Infernal. Ik had me 'smiddags rond rap ingeschreven die dag, toen ik besefte dat ik wel zin had om te lachen. Enkel het infernale snikhete volgestrouwde rokerige café stak me tegen, maar al bij al viel het goed mee. Er liepen zoals altijd wel bekenden van me rond, zoals medebloggers van Gentblogt. Enkele sfeerfoto's vind u op de flickr van Michel mt zijn alziend oog, de snoodaard.
's Vrijdags was het een klein beetje crisis. Als ik zeg dat het een niemendalletje is vinden jullie echt waarschijnlijk nog saaier. Ik belde immers met mijn kantonhoofdbureau. Een allochtone telefoniste nam op in gebrekkig nederlands en beantwoordde mijn vraag of er nog een informatievergadering zou gegeven worden voor de voorzitters van een stemopnemingsbureau, met de droge mededeling: "ah, u was er dan niet gisteren op het stadhuis?" "ik ga u de voorzitter laten terugbellen" Zo, dat was het dan? Ik kon de hemel wel in stukken breken en god zijn schedel ermee verbrijzelen. Ter stond mailde ik naar het kieskanton Kortrijk. Wat een service, ik moet dringend mijn domicilie eens verzetten.
Het werd nog mooier. Op het werk terstond opgeroepen voor een spoedvergadering waar ik niets anders kon en mocht doen dan luisteren van mijn baas. Gelukkig was die vergadering na een uurtje al voorbij zodat ik me nog naar mijn bureau repte om inderhaast alle relevante informatie van de federale verkiezingswebsite af te printen. Lectuur voor het weekend.
Wat een heet zomerweer. Nadat ik in de rapte mijn studio wat opgeknapt had, mijn bagage bijeengescharreld en in mijn auto gesprongen was, stond ik in de file om Gent buiten te geraken. Iemand smste dat zij in de file in Brussel stond. Zo'n dingen schept een band. Je bent niet alleen in je miserie. Thuisgekomen werd mijn gemoed verzacht door de aanblik van mijn 323 foto's die ik via de skynetfotoservice had laten afprinten, een selectie van: Boomtown 2006, frankrijk 2006, gothicfestival 2006, flickr meeting te Mechelen 2006, Bal fatal 2006, Trolls et légendes 2006, Jan Welvaert Fashionshow, hayseed dixie & the moonsine playboys en ten slotte van mijn Portugaltrip eind maart. Het ontbrak me helaas aan de tijd om weg te dromen bij de vele mooie momenten en herinneringen die de aanblik van deze foto's deden opwellen in mijn nostalgische zieltje, want pa en ma nodigden me uit om na hun verschrikkelijk heerlijke tonijnspaghetti mee te gaan naar een vernissage van Jos Knaepen, wereldbefaamd jazz-fotograaf in de bibliotheek van Harelbeke, waar het evenement werd opgeluisterd door een knap heerlijk concert van het Andy Declerck & Kari Antila Group. Na deze improvisatoire jamsessie stond ik de de zaterdagochtend op vol plannen. Wat ik haat is als verkopers je behandelen als een oetlul een domme nitwit die ze eens bij zijn pietje gaan hebben. Bij fotograaf nummer 1 werd ik goed ontvangen, ik vroeg info over lenzen, hij haalde verschillende lenzen uit zijn kast, gaf er uitleg bij en liet ze me testen op mijn D70: de sigma 50-150mm f2.8 en de sigma 70-200mm f2.8, deze laatste vergt wel wat vaardigheid om stil te houden.
Tevreden zei ik dat ik er nog eens over ging nadenken en de foto's bekijken op mijn pc en ik racete naar fotograaf nummer twee, waar ik de lens van mijn pa moest binnendoen omdat er een lichte mistige film op te zien was, zelfs doorheen de zoeker van mijn camera. Ik werd nogal behandeld als een dummie netzoals vele andere klanten merkte ik, als ik zo luisterde naar hun vragen die lieten uischijnen dat ze er effectief niets van kenden en de arrogante antwoorden van de verkopers. Alsof ik niet wist dat het glas eventueel vuil kon zijn, dacht ik toen 'm de lens een s goed controleerde op vuil. Bovendien moest ik zomaar ook 25 euro ophoesten zonder reden. En toen ik info vroeg over lenzen en daarbij polste of ik daarvoor niet bij een collega van hem moest zijn, mocht ik dus wachten op die collega met een achteloos "ik weet niet of hij meer dan mij zal kunnen vertellen", maar omdat het wachten maar bleef duren, maakte ik van een open beurt gebruikt om maar bij een andere verkoper te gaan die me ronduit zei geen info hebben en me een nietszeggend foldertje van nikon in de handen drukte. Ik wist genoeg en zou hier nooit meer een stap binnen zetten tenzij noodzakelijk.

De zus die ik opbelde toen ik voor haar gesloten deur stond en ze niet opendeed, nam op vanop haar fiets en was binnen 5 minuten daar, ik knuffelde Joske het konijn een beetje en zalig op hun terrasje genoten we van een tas koffie gevolgd door een geïmproviseerde lunch. Ik werkte al hun overschotjes binnen, opgeruimd staat netjes.

>In de decathlon kocht ik nog een fietshelm in de reclame en een paar wielersokken en zette me uiteindelijk lekker thuis in een tuinstoel. Binnenkort moet ik ook op jacht naar een nieuwe kostuum. Mijn broeken van mijn kostuums zijn te nauw geworden.
Mijn maat had me al heel de week gevraagd of ik zaterdag met hem op schok wilde, hij had niet zoveel zin om met zijn vrouw en kind en ander vrouwvolk rond te tsjolen en deed een beroep om mijn gezelschap. Het werd "Goya's Ghosts" in de kinepolis. Een film die soms het niveau van een kostuumdrama niet oversteeg en de toeschouwer op bepaalde vlug vertelde gebeurtenissen niet kon overtuigen. Verder had de film af en toe echt naturalistische grauwe elementen en Nathalie Portman is echt wel mijn favoriete actrice. Misschien een beetje te zielig in de film maar goed. Gelukkig maakten de knappe meisjes aan de bar van de "sweet lime" onze avond nog goed, mijn maat verafschuwde dergelijke film en hield veel meer van goedkoop hollywoodiaans entertainment. Vreemd dat ik het altjid wel heb voor barmeiden.
Na een bak frieten en een afsluiter in de Irish Pub, zette ik hem thuis af en toe ik tegen half één thuis arriveerde, bleken ook mijn ouders nog te kijken naar onze pas gekochte plasma-tv van panasonic.

Duidelijk een weekend van veel aankopen. Nu heb ik lekker mijn auto gewassen, heb ik al het vocht uit mijn neus geniesd en laten lopen wegens de pollen die doorheen de vervuilde zwoele lucht tollen en wach tik tot pa zijn scampi-gerecht gereed is om mijn voeten onder tafel te steken. En tussen al deze faits-divers door zweef ik met wisselend gemoed van heldere naar verwarde en concrete en dwaze duistere gedachten en bewustwording heen en weer. Kantelend als een dubbeltje, wirwar, lukraak, licht en donker en vooral grijs. Pfft. Ik zucht heel even een beetje zwaar en hup daar ga ik weer met de blik op oneindig.