Jeronimo's Cage of Thoughts

Ons Tientjuh vraagt zich af hoe het met mijn snotneus is. Ze haast zich daarbij te zeggen dat ze niet vraagt hoe het met mij, snotneus, is. Mijn snotneus zit vol snot. Maar ik heb er geen last meer van. Ik ben genezen al zit ik met een hoestje. Dat stimuleert me in het voorlopig niet roken van sigaretten, waarnaar ik verlang uit existentiële tragiek van mijn aardsheid, zeker sinds sommigen het raar vinden dat ik ABBA als mijn alltimefav noem. De afgelopen 5 dagen zijn er twee kienekes geboren. Ik wil ook kienekes geboren doen worden, denk ik dan soms in een vlaag van zinsverbijstering. Dat is van korte duur. Ik ga niet beginnen dromen van zaken die ik waarschijnlijk toch niet ga hebben op korte of middellange termijn. Ik leer leven met de huidige context van mijn bestaan. I'm alone on this world I wander.
Maar toch, Napels wil ik wel eens zien. En voor ik de Styx oversteek, wil ik nog een boel zaken zien, voelen en aan den lijve ondervinden. meneer STOF vroeg het me al:
Wat wil je nog doen voor je het loodje legt?
Voor zover ik weet wat een loodje leggen is en hoe je een loodje legt, denk ik daar inderdaad wel eens over na. Regenbogen najagend op eindeloze zeeën van dromen en gekoesterde verwachtingen des levens.
Mijn ultieme fantasie is versmelten met de liefde van mijn leven in de mystische sferen van de Mayawereld. En ooit hoop ik wel eens de liefde van mijn leven tegen het lijf te lopen. Een held, dat zou ik ook wel willen zijn. Op welke manier dan ook. Zoals een vader de held kan zijn voor zijn kind. Dat is al meer dan genoeg. De Wereld zien op de manier waarop Johan Verminnen het beschrijft. Misschien wil ik wel ooit een beroemde foto schieten. Het feit dat ik onlangs een catwalk mocht schieten, maakte me blij al seen kleine jongen. Samenwerken met een profesioneel model, daar zeg ik niet nee tegen. Mijn concertfoto's op de cover van het een of ander magazine. Rijden met een luxe-sportwagen a la bentley, ferrari, porsche of maserati. En in feite, misschien later als ik voldaan ben in mijn drang naar nieuwe dingen en ontdekkingen, wil ik ergens ter wereld wel een guesthouse openen, waar jongeren van overal ter wereld mekaar vinden, hun verhalen en ervaringen uitwisselen en samen nieuwe ervaringen creëren. Maar vooral voor ik sterf wil ik weten waarvoor ik heb geleefd en dat is denk ik het belangrijkste.
Het stokje geef ik door aan Keizerin, GDB le mal aimé, en de nieuwste populaire skynetblogster Paola, en omdat ze het een interessant stokje vindt: Vuur! anyone else?

Jan Welvaert, copyright Jeronimo

Brussel-Noord station by Jeronimo

Tell me baby, what's your story? Een zin die ik ik me steeds weer opnieuw stel. Op de bus wanneer ik compleet slaapdronken ogenschijnlijk volledig apathisch de medepassagiers bestudeer die even dromerig naar hun reflectie in het raam zitten te kijken dan wel ergens in het ijle staren boven de ooglijn van de andere passagiers. Alsof de grote waarheid daar te vinden is. Wat is hun verhaal, achter de trieste blik, die mysterieuze glimlach, die natte ogen, die lichte zucht die ontsnapt tussen twee lippen die een kus vormden en omdat weer te verstijven, verschrikt omdat ze zich geopenbaard hebben.

Een zin die mij ook soms bij tijd en stond gesteld wordt.
Zou het kunnen dat iemand voelt en beseft wat ik voel en of besef? Zijn mensen bewust van hun omgeving, hun constellatie, hun context in het algemeen. Hun zichtbaar gemijmer gedroom, hun onbewust geuitte verlangens, melancholie en hunkering. Hun pijn, verdriet en zorgen?

Ik weet niet goed of ik wel een verhaal heb, al is dat nonsens natuurlijk, iedereen heeft een verhaal, klein, menselijk, dagdagelijks gewoon en toch weer uniek en authentiek.
Zoals jou woorden mij aanspreken, voel jij je misschien ook aangesproken door mijn woorden en gedachten, herinneringen aan een vervlogen toekomst. Watervallen van emoties, opgewekt door kleine woorden en grootste dromen, raakt. Diep.
Soms voel ik een soort van verbondenheid, verwantschap. Alsof ik weet wat jou bezighoudt, wat je gevangen houdt, wat je kwetst en wat je blij maakt. Wat je doet dansen, lachen, springen, duiken, vallen huilen, schreeuwen.
Wat je roert, wat je beroert, wat je razend maakt, je doet zweven, je doet stormen en je doet bedaren. Welke sterren je doet schitteren. Waar je naar streeft. Die vervlogen toekomst, het gebroken verleden.

Jij, zover weg en tegelijk zo dicht bij. Zo abstract en toch concreet.
Jij, wat schuilt daar achter je mysterieuze glimlach, die speelse blik vol amusement. Die dromerige trekken rond je mond en die warme gloed in je gelaat. Ze vertellen je verhaal. Ze openen je ziel. Een puzzel. Een onontwaarbaar kluwen. Intrigerend. Boeiend. Treffend. Een waarheid van jou verbonden met die waarheid van mij.
Zo hou je mijn aandacht, ben ik op mijn qui-vive, want als jij je zo openbaart aan mij, hoe openbaar ik mezelf dan ten opzichte van jou.
Gesloten boeken. Zielen die de sleutel hebben om voorbij de regels te lezen. Een fijngevoelig zesde zintuig dat zichtbaar maakt wat diep onder het spiegelende oppervlak ligt. Die harten veroveren, het innerlijk blank leggen zonder scalpel. Je emoties ontleden je persoonlijkheid analyseren. Empathisch, meegaand, compasievol, begrijpend, troostend met er zijn, daar ver weg, er zijn hier dichtbij. Die draad, zo tenger gesponnen. Die ons twijfelend verbindt. Breekt algauw. Schelpen sluiten zich. Parels verzweglen in de zwarte diepte. Waterdruppels ketsen af en glijden naar beneden, spatten te pletter in duizend scherven. Ik huil verdroogde tranen, jij slaakt verstomde kreten. Mijlenver van mekaar verwijderd werdene we nooit een in de dimensie van onze gedeelde smart en gemoed. Onbekend onbemind, slecht vergeten woorden in de poel van de virtualiteit.

I seek. I search. I find. I can't stay. I can't hold. I always lose.