Jeronimo's Cage of Thoughts

Het gaat me niet af. Er is rook en brandlucht. Vooral gisterenavond in de wandelgangen. Nee, er was geen collega aan het overhitten. Toch niet in die zin dat naast kwalijke zweetgeurtjes ook verbrande rubbergeuren werden verpsreid. Het moest van buiten komen. Inderdaad. Aangekomen in Brussel-Noord wisten we het wel. Veel uitleg hoef ik niet meer te geven.
Gelukkig trof ik beteuterde Panda aan en samen deelden we de miserie al lachend en snikkend uit onmacht en frustratie.
Zo mistte ik het voorprogramma van Arsenal in de Handelsbeurs. Maar gelukkig deed Arsenal mij alle leed vergeten. Zelfs die zware regenbui toen ik met anderhalf uur vertraging in het station was aangekomen met kletterende donderslagen en ik mijn wijkagente opbelde om een afspaka te maken, en dat die mij onder mijn voeten gaf dat ze al verschillende keren aan mijn deur had gestaan. Op werkdagen en op moederdag. Achterlijk zijn ze wel die wijkagenten. Ik moet vrijdag terugbellen. Ik word nog verwacht mij aan te passen aan haar werkschema?

Na Arsenal, waarvan deze dame de review zal schrijven bij mijn niet zo heel goed gelukte foto's wegens slecht tegenlicht, kwam ik thuis en startte mijn pc weer niet op. Toen ik hem eindelijk aan de praat kreeg, had ik geen wireless internet. Bij ettelijek heropstarts ook niet dus deed ik enkele mijn foto's, zette ze op een stick en mailde ze naar het project via mijn werkpc deze morgen.

Ik twijfel. Niet alleen aan mezelf de laatste tijd, maar aan alles. Of ik afspraken zou maken. Gisteren zei ik dat ik naar Arsenal ging gaan, later weer niet, tenslotte vroeg ik dan op de valreep toch nog een fotopas aan. Vandaag moest ik tegen de middag bevestigen of ik naar en concert in de Vooruti zou gaan. Heb ik nog niet gedaan. Ik kan mijn zinnen er niet opzetten. Waarschijnlijk zal ik wel gaan luisteren. Ik weet met mezelf geen blijf.
Ik weet zelfs niet waar ik op reis zal gaan. Ik had een bestemmnig voor ogen, maar wegens het kleine aantal inschrijvingen, ben ik alvast op zoek naar een alternatief. Ik blijf denken en lezen en zoeken. Ach ja, een mens moet zijn tijd toch slijten niet? Where's the fun?

O ja, he project zoek uw smerig(st)e kotverhalen.

En nu ik een fotopas heb voor de vooruit, ga ik maar vertrekken naar Tutu Puoane Quartet. Jazz! Maar dat onweer hier verdikke!!!!!!

Ik type dit omdat ik na tien keer proberen pc aan te stkeen en nog meer keer heropstarten eindelijk weer wifi heb...man het sucks!!!

LAATSTE KANS! Inschrijvingen sluiten op 25-02-2007!!!!

Gisteren was het in het nieuws dat wij Belgen de grootste verkwisters zijn van flessenwater in Europa, terwijl ons kraantjeswater perfect drinkbaar is. Op een site over Belgie van onder Noorderburen die reistips geven aan hun onderdanen, lees je dat kraantjeswater drinken in België perfect kan, maar dat het geen gewoonte is, en dat we ondanks de campagnes pro niet van onze oude gewoontes om flessenwater te drinken af geraken. Ik vind die tekst zelfs een beetje lachen met de Belgen. En typisch Hollands: flessenwater is te duur, dus op reis in België drink je maar lekker van de kraan zonder gevolgen voor darm-en andere stelsels.
Ik vraag me luidop af welk ongefilterd water deze bullebak drinkt, maar goed, presteren doet 'm als de beste, qua bloggen dan toch. Humor van de bovenste plank. Maar wat levert zijn gelik aan mijn aars op? Vervelend gejeuk en zelfs dat nog niet..

Ondertussen heb ik hier uit een vergaderzaal een fles rood en een fles blauw topwater gehaald die beiden ondertussen ongeveer toevallig voor 3/4e leeg zijn. Wij op het werk hebben hier geen chiller. Enkel een kraantje met een vieze lavabo eronder. Dit nodigt niet meteen uit om even je dorst te gaan lessen. Desondanks is het water drinkbaar zo zegt men. Ik herinner me mijn leidingwater in Leuven. Als ik mijn lavabo niet goed onderhield zag die al rap rood van de roest of het kopergehalte. Rijk aan mineralen noemen ze dat dan vermoed ik. het water in Gent blijkt dan heel kalkrijk te zijn vermoed ik het slaat ferm wit aan. Het water in Kortrijk is het enige water dat ik bij hopen van de kraan drink, zowel van de kalkrijke kraan als de kalkarme kraan. Ook uit pure gewoonte van vroeger, al heb ik de slechte stedelijke gewoonte aangekweekt om ook flessen plat water te kopen.

En ik ga ook meer koken thuis 's avonds, ondanks mijn enorme degoûtom 's avonds nog te gaan winkelen en psychopatisch te worden aan de kassa die niet vlug genoeg opschuift. De rij aan de kassa wel te verstaan. Maar sinds ze mij hier enkele dagen geleden in onze restaurant hebben geprobeerd te vergiftigen, ben ik heel kieskeurig geworden wat ik er nog ga eten.

En met dit laatste filmpje zijn we aanbeland bij Hannibal Rising.

Lange Munt Gent by jeronimo

I'm so bored this weekend...normaal gezien red ik me perfect en relax ik gezellig in het weekend. Maar het kriebelt teveel. Teveel muizenissen waardoor ik niet weet welke dingen hoe aan te pakken. Gelukkig heb ik concrete nabije toekomstplannen. Maar toch bepaalde dingen vreten aan me. Ben ik te laf om er iets aan te doen? Ben ik zo bang op bepaalde stappen te nemen? Ben ik zo'n broekschijter die angst heeft voor het onbekende? De durk is er, maar wat oud en vertrouwd is is zo comfortabel. Stel dat het gras niet groener is elders. wat dan? En al die dingen die ik nu kan doen. Maar van vele dingen blijf ik gewoon dromen. Soms voel ik me alleen. Alleen met mijn gedachten wensen dromen en verlangens. Voor anderen lijkt dat zo eenvoudig en simpel dat ze niet goed begrijpen waarover ik het heb. En soms bijvoorbeeld nu. Soms voel ik me alleen alleen. Maar morgen is dat weer over. zoals altijd. Soms ben ik blij alleen te zijn. Soms ook niet.
soms zou ik heel hard willen weglopen van wie of wat ik ben. Me losmaken van hetgeen me vasthoudt. Helemaal opnieuw beginne m met je leven. Zou dat iets opleveren? Verandering zit in jezelf. Verandering zit in mij. Uit mezelf breken. Als ik open ben voor mezelf, ben ik open voor anderen.

Met deze even "ik-laat-me-even-een-heel-klein-beetje-gaan-zoals-een-puber"-modus tussendoor, denk ik dat ik voro de tweede keer in mijn leven naar "runaway jury" ga kijken naar een boek van John Grisham. Ik lees geen boeken, maar ik heb ooit nog een boek of zo van John Grisham gelezen toen ik nog las. Dat is heel lang geleden. Ik durf zeggen bijna 10 jaar. Vandaag heb ik mijn eigen potje gekookt op de vitroceramische kookplaten van mijn moetie. Je weet wel zwart glas en als de plaat aanligt wordt ze rood. Mijn gestoofd witloof was lichtjes bruingebakken maar nog steeds knapperig. Mijn halfbevroren koninginnehapjes hier en daar wat zwart en mijn mi te lang gekookt (amper 2 minuten en zacht omdat ma die al in het water had gedaan zonder dat het water kookte). Als mijn ma zich moeit met de keuken gaat het fout. tenzij ze zelf kookt. Ieder zijn methode. Mijn pa vond het heel goed rieken. Man ik ben aan in het ijle aan het lullen deze avond. Gelukkig straks Balsamico-chips en zoutje nootje en japanse rijstcrackers. Lekker. Ik ben soms een enorme vreet zak. Enorm. Geloof je dat ik al twee kilo zwaarder weegt. Ik weiger het woord "verdikt" in de mond te nemen. Ik ben nog steeds een gespierde breinaald. Hoh, plannen maken voor mijn voorjaarstrip. Leuk. Geniet er nog van dit weekend. Dat zal ik ook wel doen.