Jeronimo's Cage of Thoughts

Chance dat ik nog kan bloggen om het een en ander op te tekenen. Niet dat ik zoveel kwijt wil aan de wereld. Bovendien blijkt dat de wereld klein is dus in feite praat ik hier vooral tegen mezelf en mijn vriendjes die hier af en toe eens komen lezen. * zwaait *
Sommigen stellen mijn geduld op de proef, jullie weten dat ik een engelengeduld heb, behalve aan de kassa, in de file en op nog andere vlakken. Wanneer het gat over mijn geduld op de proef stellen als persoon, mijn geest, mijn ziel, mijn everything, met dingen die persoonlijk zijn en mijn persoon aangaan dan loopt de emmer nooit over of bijna nooit, helaas als de grens is overschreden beseffen de beproever niet altijd dat ik opeens zo radicaal gekeerd kan zijn. If there's crossed a line, there's no way back. En dat is dus hun probleem en niet het mijne. Altijd amar proberen en het steeds verder en verder drijven. En dan opeens kunnen ze niet meer verder en dan lach ik even luid in hun gezicht. Maar goed dit alles fictief, want het gaat dan wel over een persoonlijk dinges, het is niet zo persoonlijk en het is nog lang niet zo ver gekomen, maar ik begin af en toe al eens verder te denken op het spoor van de totale break-up. Al zou dat misschien niet de beste beslissing zijn. Edoch maandag doet zich misschien een van de laatste kansen voor en we zullen dan wel zien wat we verder doen. Ik heb er heel 'tweekend niet meer aangedacht behalve vrijdagavond. Het moet natuurlijk weer lukken dat ik net op het moment dat ik vertrek van het werk, nog net die mail kreeg, waar ik opwachtte en ik dus nog enkele dringende phonecalls moest plegen om die info verder te verspreiden zodat ik met een gerust hart het weekend kon ingaan, zonder dat ik pas zondag de betrokkenen zou kunnen briefen.

De Africa Queen in Gent was een absolute meevaller, lekker gezellig met de buddies, ondanks het feit dat ik nog moest bekomen van de vermeende immo-maffieuze praktijken. Doodmoe trapte ik het na de hondjes te hebben uitgelaten af en ik sliep tot een gat in de voormiddag om dan rap naar het station te bussen waar de trein naar Antwerpen de laatste aangekondigde trein was en de rest staakte. Ik ging een ticket kopen aan de automaat tot ik besefte: "niet doen, je raakt mss pas tot in het volgend station voor ook die treinen staken en als je dan toch in Antwerpen raakt, raak je misschien niet meer terug." Zodus cancelde ik de aankoop aan de automaat, buste terug naar mijn kot, deed nog een preventieve plas en sprong in mijn sportbolide om over de snelweg te sjezen via linkeroever en de waaslandtunnel in 't stad te belanden in de ondergrondse parking van de schouwburg, gecheckt te hebben dat ik aan een dure parkeerrekening zou liggen later op de avond en gewandeld te hebben naar het Via Via reiscafé in Antwerpen, alwader ik dus arriveerde klop 1uur nadat ik de deur in Gent achter mijn gat had dichtgeslagen.

We hadden een gezellige namiddag de ontbrekende cd's met reisfoto's werden uitgewisseld en gegeven, er werd gedronken van de overschot van de pot van de Boliviareis en er werden stevig porties tapas besteld en verorberd met smaak. Afscheid werd genomen en met vier die-hards gingen we nog mexicaans gaan eten in de Los Bandidos waar Carlos zijn mariachi liedjes ten berge gaf en veel applaus en succes oogste met de aanwezige troep mannen die aan een tafel luidruchtig zaten te wezen. Maar we vonden het gezellig en trokken daarna nog naar een cafeetje, in plaats van de kille kerstmarkt op de grote markt waar aantrekklijke lichtjes verdwenen in de ijzige wind, waar we ons weer opwarmden aan lekkere drankjes en speciale bieren om tot het besef te komen dat het toen al 23u was en het misschien toch tijd was om naar huis te gaan. En zo doende gaf ik onze reisbegeleidster, die mij ooit met een date in de cinema had gespot en ons enthousiast wou komen begroeten en al zwaaiend naar ons toe lopen en dit aan tafel luid verkondigde, ware het niet dat we opeens uit haar zicht waren verdwenen, een lift naar Gent terug, terwijl ze me verwende met chocolade en nicnacjes alsook nicnacjes met suiker erop waarvan we niet wisten hoe dan dan in het echt heetten onderwijl knabbelend en babbelend over reis en momenten en begeleid door hevig tikkende regendruppels op de autoruit. Een drie kwartier later namen we afscheid met de belofte dat we mekaar wel binnenkort zouden terug zien op de laatste dag van de kerstmarkt van Gent met degenen die er dan zin in zouden hebben. Enzo kroop ik weer voldaan van gezelligheid in mijn bedje, breed glimlachend om zoveel fijne uren. Om de volgende ochtend niet uit bed te geraken en heet bad te nemen, koffie te drinken wat te mailen en te stofzuigen en door de grijzer worden hemelsluizen naar het verre Kortrijk te sjezen waar er niemand thuis was, behalve een briefje met mijn naam in verkleinwoord en meervoud geschreven, een oud westvlaams plattelandsgebruik, om te zeggen dat degenen die ik thuis verwachtte eigenlijk elders waren op dat moment.

Het geurt hier al zo heerlijk naar hutsepot die mijn ma overgoot in een andere pot omdat ze vreesde dat de oorspronkelijk pot al wat aan het aanbranden was, waar de broer en de zussen vanavond samen met mij komen van smullen. Gezellige familiemomenten. Kalmte voor de storm van de komende week vol feestjes en vertier.