Jeronimo's Cage of Thoughts

Het was al een tijdje geleden dat ik nog eens in de balzaal van de Vooruit stond. Ook dit keer vatte ik met plezier post op de eerste rij. Het Noorse Shining, niet te verwarren met de al even eclectische blackmetalband uit Zweden, kwam zijn nieuwe cd voorstellen, Blackjazz. Zoals de titel het zegt, de heren uit het hoge noorden spelen black metal met heel wat fusion, jazz en free style-invloeden. Kortom progressieve metal.
Vooraleer het feest kon losbarsten, mocht het Gentse Drums are for Parades de zaal wat opwarmen.
Met vettige riffs en heavy rock zetten ze een beetje de toon. Not really my cup of tea.

Na een halfuurtje wachten kwam Shining on stage. Geen corpse paint noch andere blackmetalattributen. Maar dat gaf niet. Meteen staken ze van wal met een oerluide rechttoe, rechtaan vlammende set. Shining maakte meteen duidelijk dat ze metal waren. Hypersnelle riffs, enorm overdonderende drums en daarboven vette screams vol afwisseling, tempowisselingen en lekker freestylen.

Meteen was ik verkocht. Er zijn namelijk maar een paar Noorse blackmetalbands die vernieuwend uit de hoek komen en dat zijn dezelfden die in het begin van de duistere jaren negentig de zwarte moordende chaos overleefden, ik denk aan Emperor, Ulver en Enslaved. Bands die hun hand er niet voor omdraaien om muzikaal totaal andere dingen te proberen. Tot mijn aangename verrassing merk ik dat Grutle Kjellson van Enslaved trouwens enkele vocalen op Blackjazz voor zijn rekening neemt.

Na deze stormachtige start nam Jorgen zijn tenorsax ter hand, een selmer, meende ik te herkennen, om wat subtonen te blazen en meteen een langgerekte blackjazz te spelen. Onafgebroken de ene song na de andere. Energiek, onstuitbaar en vooral indrukwekkend.
Krachtige knappe show!

"Je moet luisteren naar de muziek" zei ze. Ik luister naar de muziek zei ik half tegen mezelf. Ik voelde het ritme beter als ik mijn ogen dicht deed. Maar dan kwam ze dichter tegen me aan dansen om mijn aandacht weer op haar te vestigen. "Ik heb nooit veel gevoel voor ritme gehad" fluisterde ik roepend in haar oor. Het deed me terug denken aan mijn tijd in het trommelkorps van ons dorp, vertelde ik haar. Het was ofwel trommelen in de maat en dan compleet uit de maat marcheren of ik marcheerde in de maat en verloor dan het ritme tijdens het trommelen. Tot hilariteit van mijn medemuzikanten en omstaanders, tijdens de zoveelste optocht waar onze harmonie was uitgenodigd wegens onze grote getale, liep de dirigent bijna constant naast mij in plaats van links vooraan te leiden bevelen schreeuwend "links links een twee links rechts links recht link een twee links!" en dan maakte ik enkele sprongetjes als een kind dat weer in het ritme van de stap van zijn ouders wil geraken.
Tot zover de stoere middeleeuwer die marcheerde als aankondiging dat de stormtroepen in aantocht waren. De broekkousen leken opdat moment beetje belachelijk net als de veelkleurige middeleeuwse muts met pluim op mijn kop. Ik vestigde mijn aandacht weer op haar.
Ze keek recht in mijn ogen. Beetje ondoorgrondelijk. Ik wou haar blik exploreren. Mijn blik gleed af naar haar rechte neus, haar kleine fijne mond, haar chique oufit en riem rond haar zelfzekere heupen die swingend in mijn armen lagen, haar karaktervolle laarzen die mijn trachten te leiden in het ritme van de prachtige vooroorlogse muziek van het Bernard Berkhout Orchestra, dat al een hele avond lang de dansvloer van de vooruit deed swingen op muziek van Glenn Miller en Benny Goodman. Muziek zoals de band van mijn pa, en ook van mijn zus: Mainstream Music Band, had ik al eens aangeraakt als gespreksonderwerp. Toen we nog niet dansten omdat er blijkbaar vooral geoefende swingers op de dansvloer van jetje aan het geven waren.
Ik drukte haar tegen me aan. Onze gezichten op enkele centimeters van mekaar. Mijn voorhoofd raakte het hare lichtjes. Heupwiegend draaiden we kleine rondjes. Botsend en stoten tegen de andere koppels. Ik voelde haar adem. Ik keek naar de beweging van haar lippen. Haar tong streelde subtiel langs haar bovenlip.
En toen viel ik weer uit het ritme.

Ik zit in Gent stuck in mijn appartement. Nochtans heb ik een poging ondernomen om door de sneeuw naar Kortrijk te rijden. De eerste helling ging moeiteloos, er waren immers geen auto's voor mij, met gemak kon ik de brug rechtsafslaan, omdat de auto's van links met hun vier pinkers op geparkeerd stonden op de helling en zo een file veroorzaakten. Helaas zat ik even verderop zelf in de file aan de lichten om af te slaan naar de E17 omdat enkele auto's eerder achteruit slingerden op de helling dan dat ze vooruit reden. Ik sloeg een wegje in en reed voorzichtig terug naar huis. Jammergenoeg voor hen raakten ook Josie en Egel niet weg en samen gingen we dan maar op zoek naar eten. In de Adriatico. Lekkere pizza. In 7 dagen voor de vijfde keer naar een Italiaans restaurant. Ik die even ging bezuinigen naar mijn investeringen in de immobiliën, een verrre reis en de aankoop van een inboedel. Maar het smaakte.
Net zoals de vorige dagen, toen ik onder andere twee keer op rij in de Pasta Fresca een pasta ging eten.
Aangezien de koude winteravonden de mensen aan hun pc gkluisterd houden heb ik deze tips voor jullie.
Eeerst en vooral heb ik een filmtip. Home van Ursula Meier is een aanrader voor liefhebbers van de kleine film.
Verder kunnen jullie hier genieten van het fantastische concert van The Swell Season dat jullie gemist hebben en ook het verjaardagsfeest van The Levellers in de Vooruit naar aanleiding van hun twintigjarig bestaan onthou ik jullie niet.
En als jullie nog steeds niet weten wat gedaan mogen jullie nog steeds stemmen op de website van Clickx Magazine voor gentblogt.be als "site van het jaar". We rekenen weer op jullie!

Ondertussen heb ik mijn geliefde johnnybakske terug, helaas nog steeds zo vuil als het maar kan omdat ik geen tijd hem om hem te wassen. Ze hebben de kleppenblok vervangen. De klep die de druk in de turbo regelt en in verbinding staat met de uitlaat. Ik kan er dus weer tegen aan. Maar het had heel wat voeten in de aarde gehad. Donderdagochtend merkte ik twee gemiste berichten op mijn gsm of ik dringend kon terug bellen naar de garage. Een tweede bericht dat ik onmiddellijk de vervangwagen moest terugbrengen. Ik belde even naar huis. Mijn ma had die kwaaie kerel ook al aan de lijn gehad. Ik had gezegd dat ik wegens een afspraak in Brussel die avond mijn auto niet kon ophalen en dat ik deze pas donderdagavond ging ophalen. Bon, ik sprak af dat ik tegen 13u de auto zou terug brengen. Ik vroeg meteen een halve dag congé aan en trapte het af naar het station. Van Gent tot Wevelgem reed ik op reserve - alsof ik nog ging tanken voor die pipo's - en raakte gelukkig toe tegen 12u30. Helaas ging de garage maar open om 13u. Tegen 13u30 was ik thuis, at ik een boterhammetje met de mama die net was geïnterviewed voor de Visie over vrijwilligerswerk en trok daarna naar stad Kortrijk, shoppingcenter Kuurne en andere op zoek naar betaalbare cd's.
Ik merkte uiteindelijk dat het oude rockerskoppel dat de beruchte en legendarische Kortrijkse Music Mania uitbaatte nu elders een Metalzone hebben. Ik kocht er een cd van Die Verbannten Kinder Evas - dusk and void became alive. Schitterende eerie dark wave.
Cd's die je amper vond de afgelopen decennia. Verder vond ik niet de cd's die ik vond of toch niet aan een prijs die ik wil betalen. Ik moet me er misschien overzetten dat cd's nu al meer dan 15 euro kosten. Het zit me tussen de twee oren ik weet het.

Crisisituaties zorgen voor vooruitgang. Kijk naar de technologishe evolutie in WOII. Het is een beetje bevreemdend in positieve zin om mijn ma tegen haar vriendinnen te horen uitleggen dat ze moeten "skypen" en msn'n en webcammen. Die skype is trouwens spotgoedkoop om te bellen naar vaste nummers in het buitenland (0.017 euro per minuut) zoals we de laatste tijd veel moeten doen thuis. Sinds ma haar latop heeft, wordt ze bijna een pc-freak.

Veel woorden zal ik er niet aan vuil maken. Wat little witch schrijft, kan ik alleen beamen. Ruim anderhalf jaar gelden dat we mekaar nog zagen. Tijden die enkel nog bestaan als zomerse warme flarderige herinneringen. Veel is veranderd, maar toch de uren vlogen voorbij. Van de grootste onnozelheden tot de meest intieme diepe dingen des levens. Een mens heeft nood aan zwoel luchtigheid in een gesprek als aan vertellingen over wat een mens allemaal overkomt en bezighoudt en hoe hij het aanpakt of zou moeten aanpakken. Intellectuele uitdaging. Emotionele (on)afhankelijkheid. Dergelijke gesprekken houden de geest scherp en houden de blik op hoe je met je leven omgaat. Nu in ieder geval een gesprek met een vrouw van dat kaliber ik heb er deugd van gehad.

En daarnet 9 cd's gekocht in de Music Mania in Gent voor 50 euro, waaronder een limited en twee dubbelaars. En ik heb net via paypal mijn flickr-account verlengd voor 2 jaar voor 47,99 dollar, dat is zowat 24 euro.
op de laatste nipper nog een afspraak geregeld met een grote grootse dame. Mijn week is goed! Zaterdag hopelijk vlot uit Gent geraken ondanks de Omloop het Volk en naar de uitverkoop van de Muziekladen in Kortrijk. Na de metal en gothic misschien tijd voor nog eens wat goedkope poppy tunes. :-)

Coldhearted, zo ben ik ook, soms.
Sommige dingen enerveren me enorm. Ondanks het feit dat er een oplossing in de pijplijn zit, denk ik aan de volgende fase, waarin ik me toch een beetje zorgen maak of ik dat wel allemaal goed heb ingeschat, kan ik het aan? De vrees om de verdrinken in het water dat me boven de lippen komt en kopje onder te gaan is misschien niet echt rationeel, maar het speelt toch wel even tussen mijn oren. Zal ik moeten inbinden aan vrijheid en mezelf beperkingen opleggen of kan ik flexibel als ik ben slingeren tussen deze en hene keuzes en daden? Het moet wel lukken, ondoordacht ga ik nooit te werk. Het is de opoffering en de opgave waard.

Hetgeen al de hele week een zware beproeving van jewelste is, is het treinverkeer van Gent naar Brussel-Noord. Verdikke toch, de nieuwe dienstregeling is van kracht, maar de treinen rijden met 10-22 minuten vertraging. Deze ochtend knarsetandde ik bijna mijn gebit kapot uit pure wanhoop. "Wegens problemen met een deur hebben we 5 minuten extra vertraging opgelopen, gelieve ons hier voor te excuseren"
iK herhaalde het zinnetje zagend spottend met mijn tong te mijn tanden terwijl ik in gedachten dat mens haar hoofd dwars door de ruit sloeg om het af te zagen op de rasperige scherven van het raamkozijn. We hadden al stilgestaan ergens in de velden, oneindig lang in Brussel-Zuid en dan oneindig lang in de tunnel en in Brussel-Centraal...mijn aanvankelijke vreugde omdat ik eindelijk eens een goeie bus had wegens net iets vroeger uit mijn deur en dus ook iets vroeger in het station was gearriveerd en dus een vroegere trein had dan anders, was gesmolten als sneeuw voor de zon en zelfs ongekeerd veranderd in een diepgewortelde dodelijke frustratie. Edoch ik heb de dag overleefd.

Al eindigde die dag met een brief van het parket over mijn zwaar verkeersongeval van 21 januari 2005. Damn, net nu ik op het punt sta iedere cent nodig te hebben. En het leven zelf wordt ook al onbetaalbaar. Zou ik thuisblijven dit oudejaar? Of komt er nog iets leuks uit de bus?

Over naar de lichtpunten in mijn leven. Die worden zo vanzelfsprekend dat ze de moeite niet lijken om over te bloggen in hettrieste winterweertje. Zo kwam ik eergisteren met een enorm voldaan en vrolijk gevoel terug van de vooruit. De Finnen kwamen immers en ik had enorm genoten van de Finse accordeon-virtuoos Kimmo Pohjonen. Bezwerende show!!!
En op het Sint-Baafsplein denken sommigen dat er een ongeval is gebeurd met de kerststal.

Soundtrack for the current attack::
-Thou Art Lord - DV8, de griekse cult underground blackmetalband verenigt de gekende elementen van Rotting Christ en Necromantia, maar blijft iets onde rhet niveau van voornoemde ongeëvenaarde metalacts. Toch scheurt DV8 de knokken uit je zielloos lijf. Killer rockalbum!
- Horrified - Animal, ook al een Griekse underground legend, die ik nog ken van hun enige goeie ep in 1993 of zoiets. Hun doomy catchy metal klinkt wel, maar er ontbreekt vlgen smij iets. Een half uurtje rock met echt wel een drive die ergnes toch niet kan overtuigen.

- Neil Finn - 7 worlds collide: knappe live cd met ao Lisa Germano, Johnny Marr en Eddy Vedder on guestvocals.

Op de dag des heren zat hij in zijn luie zetel aan zijn ballen te krabben hij bekeek de grootste bal en zei:"verdikke, wat roert daar in het struikgewas?"
Veel geruis op de aardse bodem van klei waaruit wij allen ooit als negers werden geboetseerd en dan in een zondvloed door 't riool gejaagd behalve baardmans en zijn ark die nu kerstman en sinterklaas tegelijk is en zichzelf daardoor bij momenten voor de voeten loopt.
Ik heb al zo'n idee wat l'arche de Zoe de mosterd haalde. Heu de muizestrontjes, bedoel ik.
Verder deed ik wat geboden was die heilige dag. Ik sliep of eerder ochtendmijmerde dagdromend onder mijn dik warm knus donsdeken, opeens de gedachten indachtig dat ik voor 't eten best thuis was als ik nog warm eten wilde. Quod erat.
Zodoende sprong ik in mijn kleren en mijn auto en tufte ik gezapig aan 2000 toeren de E17 op terwijl menig haastige SUV me voorbijstoof. Eens mijn dieselmoter warm gedraaid was stoof ik hen uiteraard weer weliswaar voorbij ettelijke minuten later.
Moe dat ik was lui en loom. Maar niet weemoedig, noch triest.
Tevreden en voldaan kon ik op mijn weekend terugblikken. Tijdens nietsdoende momenten hield ik me onledig met het deleten van overtollige foto's, want blijkbaar heb ik amper 11 gig over op mijn harde schijf, die van mijn pc wel te verstaan, niet in mijn zaagselkop die materie opzuigt als een zwart gat mocht er evenwel interessante materie op te zuigen zijn. Quod non.

De aankoop van een externe harde schijf dringt zich op. Evenals het een betje verder stappen i nhe leven, maar daar durf ik nog niet aan te denken.
Ik heb ook andere beslommeringen aan mijn kop. De appartementjes die te huur staan, vliegen de deur uit alvorens ik de kans heb die ook maar te bekijken. Frusterend. Zoals gezegd, zie ik momenteel een beetje af van mijn aankoop omdat een verhuis zich ook al redelijk opdringt. Ik kan in uiterste nood nog altijd onder een van de Gentse bruggen terecht. Een geruststellende gedachte. Zaterdag ging ik iemand afhalen aan het station nadat ik al een uur of wat in het zonnige winterweertje aan het snelwandelen was door de stille straten op zoek naar "te huur". Helaas veeal chique dingen boven het budget. Toen ik de menigte aan het station zag, viel het me in dat ze de posttoren gingen opblazen. Blijbkaar was er al vertraging opgelopen. Ik liep vlug de stationshal in waar ik mijn gezellin aantrof, en dan besloten we te wachten, er waren toch geen trams richting centrum. Toen onze voeten al bevroren waren en de zon al bijna onder de spoorwegbrug verdwenen, klonk er plots een enorme knal en zagen we nog net een stuk gebouw compleet ineenzakken. Spectaculair en heel kort tegelijk. Een warme chocomelk en een woudvruchtenthee in mijn geval in het Oeverloze Eiland, warmde onze leden weer op.
Tegen zessen arriveerde het dansend leven en nog wat later zaten we ook met josie en egel te tafelen in de Pane e Vino, waar van het telefoonnummer in de restaurantgids van de 09 niet klopt, maar dat voor de rest ferm aan te raden was. Al liep de reservatie niet van een leien dakje toen ik noch frans noch engels kon spreken en telkens de neiging had om spaans te brabbelen aan de telefoon tegen de nderlandsonkundige kelnerin. En dan was het tijd voor een lekker gezellig foto-avondje. Gezelligheid moet je altijd uitpersen dus ging het van bij mij naar "den boot", zowaar een van mijn stamcafés geworden en nog daarna ging het nog met de uitgaansbeesten naar de vooruit om wat na te kaarten. Met als gevolg dat ik de hele zondag lui was. Tot mijn broer me wakker maakte, ik hem en zijn lief wat koffie zette, we besloten even bij de zus haar nieuwe plaatsje binnen te wippen om dan weer te tafelen bij mij thuis. Ik weet waarom ik graag naar huis ga, we zijn daar altijd welkom, jan en allemaal springt daar binnen en we hebben het daar lekekr fijn, keuvelend bij koffie of lekker eten. Heerlijk o zo'n koude kille winterdag.

Mijn draad ben ik al lang verloren maar hedenochtend was ik onwaarachtig vroeg wakker, was ik om 7u50 al in het station, bleek er een trie te zijn afgeschaf t en andere in ferme retard, waardoor ik zowaar weer moorddadig werd tot ze opeens een extra trein inlegden. Wat een pluim voor de NMBS en zo kwam het dat ik de maandag niet zo heel groggy was. Bealve van constant te horen dat er al iets weg was. aargghh! Een weeral italiaans restaurant om te lunchen over de middag met vrienden die het veel te druk hebben was toch een leuk intermezzo. Maar morgen is er weer een concert in de handelsbeurs. Cristina Branco en haar Portugese fado zullen de snaren in mijn gevoelig zieltje bespelen tot een melodramatisch romantisch-melancholische serenade...

Je zag het hier en daar al op de blogs opduiken. Het nieuwe speeltje: Windows Live Search, ik vond er al het huisje van mijn zus in Kortrijk op en ook waar ik in Gent woon. Als je op de foto klikt zie je links het cinemacomplex, dan mijn straat en het Crombeeninstituut/Arteveldehogeschool, toch een vestiging ervan, en een witgebouw uit een groot deel links en een kleiner deel rechts, daarin huis ik.

Wegens het slechte weer zijn we niet naar Middelkerke geweest, het werd een rustige luilekker dag thuis. Ondertussen heb ik mijn reis geboekt. Bolivia Voy! Het wordt qua comfort en leefomstandigheden een stuk primitiever dan mijn reizen naar Guatemala en Costa Rica, maar dat mag ook wel eens. Alle info over de trip vind je hier. Zoals altijd ben ik weeral de laatste inschrijver.

Het voelde goed, sommige mensen hoef je echt niet veel te zien. Vrienden van vroeger die nog makkers van nu zijn. De laatste keer dat ik hem zag was op de babyborrel van zijn dochter die in september 2 jaar wordt. Afgezien van een occasioneel dag in de verte als ik 'm nog eens tegen kwam in mijn dorp. Volgende week zaterdag zitten we op graspop in de verre noorderkempen. Decennia geleden waren we student en konden we niet gaan wegens examens. Nu ik zonder ooit op een groot festival geweest te zijn, zo'n massadingen nog meer verfoei dan vroeger en eignelik ook ontgroeid ben, ga ik daar staan tsjolen tussen al die opgefokte idiote tieners en bierbuikige lederen motards. Het wordt wel fun. Zondag 1 juli is er naar jaarlijkse gewoonte een wandeltocht. Tot nader order doe ik mee met de 20 km.
En voor de cinefielen, vanaf zondagavond starten de zomerfilms - Forever Young II weer in de vooruit.

Ondertussen lukt het me perfect mijn maalstroom van gedachten, gevoelens, regen, zon en zomerse herfsten, winterse warmten, lentekriebels, sterrenwiebels, maandromen, bloedtranen, geestespijnen, zielepoten, appelogen, peperkoekenharten, lachtranenplassen, pijnplekken, vurige dansen in disharmonische kadanzen en zo veel meer onder controle te houden. Ik bedoel: ik draai nog net niet zot van wat ik moet doen en niet doe wat ik doe zonder gevolg en wat ik niet doe met nare gevolgen. Maar soms is denken en doen al even erg als niet denken en niets doen. Ik moet mijn kop even gaan verluchten. Hoewel, ik ben in de tuin in slaap gevallen, maar na de koffie ben ik een stevige wandeling gaan doen. Deze week gaan we er weer tegenaan met volle kracht!

B>Soundtrack for the Latino Attack:
- Liza Minelli and the muppets- Copa Cabana
Jennifer Lopez - Que hiciste
Enrique Iglesias - Bailamos
- Heroes del Silencio - entre dos tierras
DJ Esteban - Razor Reggaton
shake it for me baby!

Mijn weekend zat heel onverwacht propvol. Net toen ik dacht dat ik een rustig relaxend zonweekend tegemoet ging in mijn hometown,besliste ik om een vriendin gezelschap te gaan houden in de charlatan waar er noisecore op het programma stond. CREATURE WITH THE ATOM BRAIN trok op geen ballen. BLUTCH (belgium), myspace, was echte heavy noiserock tot en met, héhé klonk al beter. BLACK COBRA (usa), myspace had enkel een drummer en een gitarist en maakten de zwaarste teringherrie van de avond! They kicked ass! En toen waren we het beu en gingen we huiswaarts, ACID KING (usa), myspace mistten we dus.
's namiddags in de rapte om een nieuwe zonnekap voor mijn D70-lens, op de koffie bij zus, haar lief en Joske het snuffiesnooziewoozie konijn, terug naar huis, vlug iets eten, en terug naar Gent tegen 19u.

Samen met de nieuwe voorzitter van het project was ik onder auspiciën van Mister Hugues uitgenodigd als officiële pers op "Meurtre sous l'escalier" de voorstelling van Jan Welvaert zijn herfst en wintercollectie 07-08, opgevat als film noir, met als gevolg heel moeilijk licht en te snel lopende modellen.
In den beginne monsterden we de locatie die strikt geheim moet blijven. Er was nogal wat cleavage te spotten tussen het wachtende publiek. Knappe jonge vrouwen toch, maar te bewust van hun schoonheid zodat ik enkel interesse had in hun fysieke kenmerken. Ik reken op de zoomlens van Bruno voor de cleavagefoto's. Dikbuikige mannen met bakkebaarden, het donkere lange haar stijl achterover gekamd met zonnebril zijn typische figuranten voor het exquisite modewereldje, net als de ranke jonge vrouwen met push-ups in elegante jurkjes, de oude madammen met een stomme pots op hun kop, de hoogwaardige oude madammen in middeleeuwse pofbroek en dito wambuis die uit de set van Blackadder- the middle ages zijn weggelopen, de blonde 45-jarige dellen met topje in luipaardmotief waar de siliconen uitpuilen zijn niet sexy, evenmin als de oude dikke madammen met tatoo's op hun hangtetten.
Concentreren deed ik me dus op de fantastische modellen (waarschijnlijk meisjes die jonger zijn dan ze lijken). Jan Welvaert's vrouwencollectie mag er echt wezen, sexy, sensueel, elegant en draagbaar. En zweten dat ik deed en puffen van de adrenaline, van het heen en weer lopen, al dan niet per abuis voor de camera's van de rode loper. Veel bewegingsonscherpte merkte ik gisteren en veel donkere foto's op high iso zodat zelfs in raw bewerken de ruis niet vermeden kan worden. Een selectie op gentblogt.
Gelukkigzalig nadromend keuvelend over wat een mogelijkheden het project ons toch biedt, gingen we naar de Martino waar Bruno nog een pizza suggestive verorberde in no time. Zonder het project zat ik waarschlijk gefrustreerd tot in de hemel fotootjes te trekken van bloempjes en plantjes en gewillige familieleden. Fashionshoot, concertshoots, totally my thing en je doet er ongelofelijk veel ervaring mee op. Ik leer nog steeds en steeds meer! Zalig.
Het was de laatste avond van het niet zo succesvol gebleken Timefestival in de Vooruit. De meetingpoint zat stampvol hippe mensen die gezien wilden worden met veel sixties retrojurkjes en dito kapsels, de dansvloer hoste vol swingende mensen, maar wij gingen naar he terras om daar van de drankbons te genieten die onze ex-voorzitster nog uit te delen had.
Zusje smste me rond 23u15 dat ik de volgende dag nog mocht komen BBQ'en rond 12u30. Amaai dat deed zeer om op te staan. Maar zo lekker gezellig dat dat was op haar kleine knusje terrasje in 'tmidden van de stad Kortrijk. Vandaag is het kalm op het werk. Ik neem de kans om eens rustig na te denken over dat ding dat ik af moet werken tegen volgende week.
hier moeten jullie het voorlopig nog doen met fotoots van Urban Trad.

All pictures copyright Jeronimo