Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik hos weer in het rond van her naar der en vooral bij vrienden. In leuke rabothuisjes met waterpijpen en rommel en poezen en stof en nog meer rommel om dan weer in profesionele context in statige antieken zalen te vergaderen waar de straatnaammensen van mijn stad ooit geschiedenis schreven. Iedere dag werd me lekkers geserveerd. Vegetarische spaghetti op maandag, lasagne met scampi thuis de volgende dag gekookt door zusje en haar vriendin voor mijn ouders en mij. Een troost voor de miserie met mijn fietsband.
De velomaker die met het probleem werd opgezadeld wist te verteleln dat mijn achterwiel gedeukt was en dat het niet aan de banden lag, dus ik heb nu een nieuwe achterwiel. Totale kost: drie buitenbanden en twee binnenbanden en twee lampjes op batterijen en een nieuw achterwiel.

Gisteren maakte ik dan gebruik van mijn als laadwagen omgebouwd pimpcar een verhuiswagen te maken om dezelfde vriendin die de maandag met mij aan de waterpijp lurkte van dienst te zijn met vriendschap, fysieke hulp en persoonlijke huisslavernij. Twee auto's volgeladen. Ik ben content van mijzelf als ik zie wat ik allemaal in mijn sportbolide heb gekregen. Uiteraard kreeg ik weeral lekker eten voor geschoteld aan de tafel van haar tijdelijke nieuwe stulpje. Vanavond en morgenavond kook ik dan weer eens zelf denk ik. De avonden vullen zich met fruitsap en levensbabbels in stoffige lekkerluie zetels met tabaksrook en uitzwermende gedachten.

Boven de Grijze Wolken, dat nieuwe cafeetje dat ik ontdket heb, daar wa sik gisterenavondavond weer te vinden, vanavond is er een verjaardagsdrink aan een grote tafel in een al even groot park in een groene vallei, en zaterdag is het op een dansweide te doen in het dan hopelijk weer veel te hete zonnetje. De zomer eindigt, maar we merken het niet. Enkel aan de drukte in de straten en het razend bloed in onze aderen. De plannende onrust, de herfst. Al durf ik mijn gemoed niet in de twilightzone done belanden. Ik geniet, ik pak het zoals het komt zonder na te denken, niet te veel te piekeren. Zo vergeet da t de stilstand tijdens mijn vooruitgang. Waarom niet zorgeloos genieten zonder dat er telkens evolutie of "werken aan" moet zijn. Doelstelling zijn gestled. De realisatie laat op zich wachten. Ik ben geen bouwer. Ik heb dorst. santé!

Voila, mijn badkamer is gekuist, niet dat het bezoek van mijn zus en haar lief daar voor iets tussen zit, maar het is mooi meegenomen. Vandaag wordt het uitgestelde vaderdagkado verzilverd. Gent Jazz, here we come!
Aangezien lief van zus een ICT'er is die van wacht is komt 'm op mijn Gentse stupa zijn gerief installeren zodat 'm met de reservesleutel ten alle tijde hier kan komen afgezakt van het festivalterrein. Ik hoop dat het niet nodig is.

Toen ik mijn spiegel aan het opblinken was, slechts gekleed in een bermuda en bril, merkte ik dat ik net als mijn bleekscheterige zandlopende vrienden toch een ferm kleurtje in het aangezicht heb gekregen. Kleurne van wind en zand en duinen.

Gisteren was een ultraleuk dagje wandelen en dito weerzien met bepaalde mensen aan Cap Blanc Nez in Pas de Calais, de opaalkust deed zijn naam all eeer aan en door de regen van de de afgelopen dagen was de lucht zo zuiver dat je een heel goede kijk op de Engelse kusten had. Schitterend uitzicht.
We wandelden langs de uitgestrekte stranden richting Wissant, picknickten ondertussen, maakten kennis met Pluim en Woudloper en hielden het vooral kriempie. Een pannenkoek met suiker, chocoladesaus en boter kon er ook nog wel in. Het ligt amper een paar uur rijden van Gent en toch is het de eerste keerste keer dit jaar dat ik de Noordzee zag. Waarom spring ik niet meer eens in de auto en rij naar waar de winden mijn geest doen uitwaaien?
Het lukt me overigens wel goed om de gedachten te ordenen. Maar onlangs las ik op een blog iets treffends. Over vallen, en afgronden en geen vast bodem onder de voeten. Bepaalde dingen stel ik uit zonder te weten waarom. Nu besef ik dat ik misschien vrees dat het zich doelen stellen op zich niet helpt om eens die doelen bereikt zijn, die vaste grond onder je voeten te voelen, die comfortabele standvastigheid, waarnaar je zo verlangde. Vluchten kan niet meer. Het onder ogen zien is niet nodig. Er is de grote onwetendheid. Onbekend waar de sleutels liggen om deuren te openen die de leegte vullen kunnen. Ongrijpbaar ligt de bodem ergens zwevend tussen daden en dromen. Maar met opgeheven hoofd trekken we voortwaarts mars zonder achterom te kijken.

Na een donkere week en een periode waarin werd teruggedacht aan alles wat is geweest en nooit meer zal zijn. Al die dromen, woorden, gedachten die werden beleefd. Al die momenten die nog vurig in onze herinneringen branden, geluiden, gelach, kreten. Beelden die we voor onze ogen zien afspelen. Dat gelach, die kreten, die beelden zullen we nooit meer horen of zien. Maar vergeten zullen we die nooit. Alles voor eeuwig gekoesterd in onze harten.

Wat beters dan in het zomerse wolkenlandschap langs de kronkelende rivier vol nieuw leven en gekwetter van vogels wat rondjes te malen. Het ging verbazend goed vooruit. Energie teveel. Energie te over. Zelfs mijn benen wilden mee. Al zat de wind ook goed. Ik reed. Met de glinstering van het kabbelende water in de golven reed ik mee. Over heinden en verren. Bruggen en dalen. Vanwaar de wolken komen. Daar dreven mijn hartslag en mijn geesteskinderen me heen.

En toen kwam ik terug in de bebouwde kom en ik voelde precie sdt er iets zat aan te komen en ja hoor, na zo'n 30km, kwam ik op het parcours van een koerse terecht. De open omloop in Outrijve van de dames, elite zonder contract. Even tijd om uit te puffen en kiekjes te trekken.

En op het onverwachts gingen we de zondag ook uitwaaien. Mijn maat vroeg of ik ging meerijden op de moto, maar dan moest ik wel om 14u bij hem staan. Het was toen 13u15 en 40minuten racen naar waar hij woonde. Ik haalde het, ondanks de omleidingen wegens wegenwerken. Ik wist niet dat ze beiden hun moto nog hadden, nu ze buggies hadden. De Honda's schitterenden op het wegdek.
Doorheen het vlakke hinterland van het noorden van Oost-Vlaanderen ging het langs de grenspaal naar Sint-Kruis en de regio van Sluis om via allerlei kleien winderige baantjes van IJzendijk, Watervliethioekje, Groede en vele andere tussen paarden en karren en windmolentjes aan de Westerschelde uit te komen in Breskens. Magniefiek zicht dat zich poenbaart als je de dijk komt opgereden. Prachtig.

Ik geniet ervan je te zien genieten, mailde iemand mij. En genieten dat deed ik.

Al ben ik vandaag een beetje triest gezien mijn maat even verdwijnt van het Brusselse toneel. Hoe ga ik nu mijn middagpauzes slijten de komende weken.

deze foto is foot van de dag op gentblogt. Er komt enorm veel commentaar op. Leuk!

Het dwalen door de straten loopt langs onbekende steegjes naar blauwe uren en naar de paden boven de grijze wolken. Verwante zielen ontmoeten nieuwe zielen, onbekend verenigd in kitschierge rook van kaarsen, wierook en gezelligheidsgepaf. De maan is gewassen en lacht ons toe.
Fietsend langs de ronkende lichten over ronde punten en de kinderkoppen van de nacht.
Tijddoden met woordenuitwisselingen van gedachten, noden en behoeften. Dromen, luidop weerklinkend tegen het gretig aanhorende plafond. De sterren stralen wensen uit. Smachtend zucht de nacht haar zwoele adem in mijn nek.
Pijlen schieten als flitsen door de zwarte nacht. Wordt het doel getroffen?

Ik ben enorm tevreden over mijn publicaties in ECHT-krant nummer 8. Leuk om te zien hoe mijn foot's op gazettenpapier plakken.
Sinds deze ochtend ben ik officieel Gentenaar, zo is ook mijn sportbolide. Er waren 50 wachtenden voor mij. Ik had al spijt da tik niet tijdens werkuren was gekomen. Na een half uur wachten en twee minuten werk stond ik weer buiten, met mijn pasfoto's voor niets en met onuitgegeven 15 euro. Mijn lunch zit erop, deze middag ga ik met de zielen van gisterenavond rare dingen doen. Er werd gewaterpijpt en tortilla gegeten west-vlaams spaans gesproken met aalsters accent. Ik genoot van een tas op italiaanse (maar ook portugese en spaanse) wijze gezette koffie terwijl de anderen met amaretto en chivas en ander sterks hun tongen smeerden.
En deze avond wordt A'pen the partyplace to be. Ik dwaal.
IK dool
I'm the wanderer beyond the mystic places of dawn...

Na de nachtelijke onrust van donderdagavond zocht ik rustiger oorden op die vrijdagavond. Olla Vogala, de band rond violist Wouter Vandenabeele stelde in De Centrale zijn nieuwe cd "marcel" voor, met als zangeres Soetkin Baptist van Ishtar op vocalen. Dat het een uiterst entertainende folky avond was, weliswaar op keiharde tribunebanken in de turbinezaal, leest u hier op gentblogt.

De volgende dag was het helaas vroeg dag, maar niet voor minder pret. We zakten met een beperkte groep van het project af naar huize Gypsyeyes1979 waar zij ons hartelijk ontving met paprikasoep met ballekes en iedereen ons overstelpte met koffiekoeken, koffie, drank en lekkere slaatjes en taartjes. Zo vergaderen is het altijd dikke leute.
Nagenieten deed ik thuis in mijn luie zetel in het verre West-Vlaanderen, bij de mamie.

Liefde is: de berichtjes van mijn pa uit India vanop zijn blackberry aan mijn ma.

In het rottige weer van de zondag bestegen we de trappen naar de gezellige zolder bij een Brussels Leven om de maag alweer te vullen in De Voet van Keizer Karel. Lekker.

Vanochtend was het weer de traditionele vertraging, en door weer en wind repte ik me naar mijn maat tijdens mijn zuurverdiende middagpauze, na even een gele jap in haar felgroene jasje goeiemiddag gezegd te hebben, om de door hem aangeboden pepsi max te gaan opdrinken op 13 hoog met het hoofd in de regenwolken.

Deze avond zijn het alvast ballekes in tomatensaus met pattatjes en Heroes en Peking Express -de revolutieroute. Alle excuus is goed om toch even iets minder lang aan het pc-scherm gekluisterd te zitten. Ik denk aan niets voorlopig. Lekker lege gedachten. Geen zwartheid noch andere zaken die me uit mijn slaap houden. Die vroege mug heeft er al even vroeg moeten aan geloven ergens dit weekend.

Vinden jullie ook niet dat de chocoladeeieren bij de bakker zo ongelofelijk duur zijn hedentendage?

Ondanks mijn autopech ben ik dan toch eindelijk veilig en wel via Leuven, Antwerpen en Gent met hebben en houden thuisgeraakt in der goeie ouwe heimat Kortrijk. Alles was nochtans heel goed verlopen en dito begonnen die vrijdagochtend. Zonder problemen was ik met de auto in Brussel op het werk geraakt, bijzonder vlot zelfs want 1u en 5 minuten nadat ik was vertrokken, prikte ik al in op het werk. Enkel in de Leopold-II-tunnel had ik moeten aanschuiven en uitlaatgassen slikken. Die avond bereikte ik al even vlot Leuven. Verbazingwekkend.
Ik parkeerde mijn Seat New Ibiza Sport 1.9TDI (jaja ik weet het!) waarmee toen nog niets aan de hand was aan de achterkant van het station en zeulde met hebben en houden naar de woonst van mijn gastheer en gastvrouw. Daar bracht Yab als een profesionele huisvrouw mijn luxesuite in orde. Ondertussen bereidde ze ook nog de blogdrink voor die later op de avond zou doorgaan in het Stuk. Ik liet de twee bezige bijtjes dan maar lustig verder zwoegen en trapte het af naar mijn volgende afspraak. Mijn Portugees reisgenootje kwam algauw opdagen en samen trokken we naar den dien die d'r ook altijd bij is en bovendien heel besmettelijk was op dat moment.
Kikkertje wist een leuk Libanees eethuisje zijn in de vital decosterstraat: de Omaya. Ondanks dat het eten ferm lang op zich liet wachten en ik mijn honger amper onder controle kreeg, is het een aanrader en smaakte het best wel goed! Omdat we het nog veel te vroeg vodnen om onze smoel te gaan vertonen op de blogdrink, trokken we eerst naar de Ron Black's om nog wat gezellig te keuvelen en alwaar ik de dien die d'r dus nog altijd bij was zijn hyperreflexen nog eens uittestte op een overwacht moment.
Wat later stonden we te stomen in een bloedheet STUK waar de bloggers al talrijk aanwezig waren en waar yab duidelijk wenste bij te dragen tot het microbroeikaseffect. Gelukkig voor mij ben ik immuun tegen oververhitting.

Wat kan ik zeggen. Er waren heel veel bekenden. Het was een heel leuk weerzien met veel bekende gezichten zoals goya, twinkeltje, lifeisadance, kleintjew, herman, en nog vele anderen die ik van ver of dichtbij de hand schudde of een knipoog toewierp. Veel gezichten die ik eindelijk eens in het echt zag en ook een hoop nieuwe mensen. Opzet van de blogdrink geslaagd en ook de mensen die in feite enkel maar mij kenden leken zich goed te amuseren. Ondertussen had ik een nikon D300 bemachtigd van Frederik en flitste ik er op los. De foto's daarvan vind je terug op facebook.

Een speciale vermelding toch voor de twee olijkerds van Stew, die me toch weer goed liggen hebben gehad voor de camera. Ik won dan wel een T-shirt maar ik ben er alvast weer in geslaagd compleet hyper en als een randdebiel een hakkelend interview af te geven. Het filmpje komt wel binnenkort online. Those guys own me!!! Als wederdienst heb ik hen wel verschillende keren op de digitale plaat vastgelegd met frederik's D300. Hoeveel zou ik kunnen vragen voor mijn stew-at-work-pictures, vraag ik me bij deze af.

Na een korte maar goede en al even warme nacht in het lekkere donsdeken van Yab, stond ik om 9u alweer op straat. Ik laadde mijn stuff in de koffer van mijn auto die er nog steeds zonder parkeerretributie onder de ruitenwisser stond, kocht een koffie in de Panos (Panos betekent diarree in het Russisch, zo leerde ik van mijn Zweedse gastvrouw later die dag), verbrandde mijn tong en belde den dien waarmee ik ook deze dag opgescheept zat op. Hij pakte niet op maar de foon rinkelde wel. Ik dacht dat aangezien hij een dag ervoor nog verging van de griep nog aan het slapen was en besloot hem niet wakker te bellen met de deurbel. Hoe atent van me niet?

Ik liep dus maar verloren winkel in en uit in de bondgenotenlaan, trok enkele fotos van het grauwe Leuvense stadsbeeld waarin ik ooit zeven noch magere noch vette jaren van mijn leven spendeerde en belde de oetlul nogmaals op en rond 10u15 nogmaals toen ik echt niet meer wist waarheen te wandelen in dat kleine provinciestadje.

Eindelijk belde de lamme goedzak me zelf op en wist me droogweg te vertellen dat 'm al van 9u op me zat te wachten.
Bon eind goed al goed en ik plofte me in zijn zetel zonder chips maar wel met multivitaminenfruitsap in zijn zetel om naar een filmpje te kijken. "Ghost World" met Thora Birch en een teen scarlett johansson waardoor ik mijn hormonen ongelofelijk voelde opspelen. We gingen een half stokbrood kopen in de Picollo in Leuven waar de madam des huizens lustig zat te kuchen over mijn broodje en nog eens het geld vastpakte met haar blote handen ook. Hygiëne is in België toch altijd ver te zoeken. Vooral in cafés en broodjeszaken waar ze ijs en andere smurrie gewoon met de blote hand vastpakken. Na het broodje volgde "Garden State" met the girl next door Nathalie Portman, ook al zo'n favoriet van me.

En toen was het tijd om naar Antwerpen te vertrekken. Ik vroeg even hoe zwaar mijn co-piloot woog want mijn auto ging niet vooruit ondanks het feit dat ik plankgas gaf. Fukk maat heel traag raakte ik op snelheid maar of ik nu het gaspedaal indrukte of niet, er gebeurde verder niets. Al reed ik aan 140km/u. Very strange. Bon in Antwerpen aangekomen was het wa torientren maar na wat heen en weer gesjees vond ik algauw de omgekeerde frietzakken en de Vlaams kaai alwaar ik me gratis parkeerde en via mijn stadsplannetje vlotjes bij mijn Zweedse gastvrouw en gastheer belandde. Een hartelijk weerzien en wat later vervoegden Liza en haar vriend met de honderden old timers ons bij een heerlijk avondje spaghetti en zetelhangen alvorens we afzakten naar het toch wel sfeervolle café het Oerwoud.

Die nacht deed mijn gaspedaal het weer maar brandje er een lichtje op mijn dashboard waarvan ik het bestaan niet wist. Ik racete naar Gent en thuisgekomen keek ik snel in mijn handleiding in mijn handschoenkastje wat dat wel moge betekenen. Het was blijbkaar het lampje van het "uitlaatcontrolesysteem": minder uw snelheid en begeef u zo snel mogelijk naar de dichtbijzijnde garage. De katalysator kan beschadigd zijn. Getverderrie. Na een heerlijk nachtje pitten en een even heerlijk bad en een even smakelijk kopje versgezette koffie, snorde ik dan maar aan 2000 toeren en 100km/u richting Kortirjk. Het leek wel een eeuwigheid te duren. Morgen naar de garage en hopen dat ik ne vervangwagen krijg, want mijn auto is nog in garantie. Ik moet dus wel op het werk geraken. Ik zie al een halve dag verlof op me afkomen verdikke.

Op de dag des heren zat hij in zijn luie zetel aan zijn ballen te krabben hij bekeek de grootste bal en zei:"verdikke, wat roert daar in het struikgewas?"
Veel geruis op de aardse bodem van klei waaruit wij allen ooit als negers werden geboetseerd en dan in een zondvloed door 't riool gejaagd behalve baardmans en zijn ark die nu kerstman en sinterklaas tegelijk is en zichzelf daardoor bij momenten voor de voeten loopt.
Ik heb al zo'n idee wat l'arche de Zoe de mosterd haalde. Heu de muizestrontjes, bedoel ik.
Verder deed ik wat geboden was die heilige dag. Ik sliep of eerder ochtendmijmerde dagdromend onder mijn dik warm knus donsdeken, opeens de gedachten indachtig dat ik voor 't eten best thuis was als ik nog warm eten wilde. Quod erat.
Zodoende sprong ik in mijn kleren en mijn auto en tufte ik gezapig aan 2000 toeren de E17 op terwijl menig haastige SUV me voorbijstoof. Eens mijn dieselmoter warm gedraaid was stoof ik hen uiteraard weer weliswaar voorbij ettelijke minuten later.
Moe dat ik was lui en loom. Maar niet weemoedig, noch triest.
Tevreden en voldaan kon ik op mijn weekend terugblikken. Tijdens nietsdoende momenten hield ik me onledig met het deleten van overtollige foto's, want blijkbaar heb ik amper 11 gig over op mijn harde schijf, die van mijn pc wel te verstaan, niet in mijn zaagselkop die materie opzuigt als een zwart gat mocht er evenwel interessante materie op te zuigen zijn. Quod non.

De aankoop van een externe harde schijf dringt zich op. Evenals het een betje verder stappen i nhe leven, maar daar durf ik nog niet aan te denken.
Ik heb ook andere beslommeringen aan mijn kop. De appartementjes die te huur staan, vliegen de deur uit alvorens ik de kans heb die ook maar te bekijken. Frusterend. Zoals gezegd, zie ik momenteel een beetje af van mijn aankoop omdat een verhuis zich ook al redelijk opdringt. Ik kan in uiterste nood nog altijd onder een van de Gentse bruggen terecht. Een geruststellende gedachte. Zaterdag ging ik iemand afhalen aan het station nadat ik al een uur of wat in het zonnige winterweertje aan het snelwandelen was door de stille straten op zoek naar "te huur". Helaas veeal chique dingen boven het budget. Toen ik de menigte aan het station zag, viel het me in dat ze de posttoren gingen opblazen. Blijbkaar was er al vertraging opgelopen. Ik liep vlug de stationshal in waar ik mijn gezellin aantrof, en dan besloten we te wachten, er waren toch geen trams richting centrum. Toen onze voeten al bevroren waren en de zon al bijna onder de spoorwegbrug verdwenen, klonk er plots een enorme knal en zagen we nog net een stuk gebouw compleet ineenzakken. Spectaculair en heel kort tegelijk. Een warme chocomelk en een woudvruchtenthee in mijn geval in het Oeverloze Eiland, warmde onze leden weer op.
Tegen zessen arriveerde het dansend leven en nog wat later zaten we ook met josie en egel te tafelen in de Pane e Vino, waar van het telefoonnummer in de restaurantgids van de 09 niet klopt, maar dat voor de rest ferm aan te raden was. Al liep de reservatie niet van een leien dakje toen ik noch frans noch engels kon spreken en telkens de neiging had om spaans te brabbelen aan de telefoon tegen de nderlandsonkundige kelnerin. En dan was het tijd voor een lekker gezellig foto-avondje. Gezelligheid moet je altijd uitpersen dus ging het van bij mij naar "den boot", zowaar een van mijn stamcafés geworden en nog daarna ging het nog met de uitgaansbeesten naar de vooruit om wat na te kaarten. Met als gevolg dat ik de hele zondag lui was. Tot mijn broer me wakker maakte, ik hem en zijn lief wat koffie zette, we besloten even bij de zus haar nieuwe plaatsje binnen te wippen om dan weer te tafelen bij mij thuis. Ik weet waarom ik graag naar huis ga, we zijn daar altijd welkom, jan en allemaal springt daar binnen en we hebben het daar lekekr fijn, keuvelend bij koffie of lekker eten. Heerlijk o zo'n koude kille winterdag.

Mijn draad ben ik al lang verloren maar hedenochtend was ik onwaarachtig vroeg wakker, was ik om 7u50 al in het station, bleek er een trie te zijn afgeschaf t en andere in ferme retard, waardoor ik zowaar weer moorddadig werd tot ze opeens een extra trein inlegden. Wat een pluim voor de NMBS en zo kwam het dat ik de maandag niet zo heel groggy was. Bealve van constant te horen dat er al iets weg was. aargghh! Een weeral italiaans restaurant om te lunchen over de middag met vrienden die het veel te druk hebben was toch een leuk intermezzo. Maar morgen is er weer een concert in de handelsbeurs. Cristina Branco en haar Portugese fado zullen de snaren in mijn gevoelig zieltje bespelen tot een melodramatisch romantisch-melancholische serenade...

Kijkt. Onlangs zeiden ze in het nieuws dat heel wat kinderen en jonge tieners onaangename ervaringen hadden met het internet. Die onaangename ervaringen, maar nu blijkt ook mijn werkgever iemand te zijn die denkt dat hij zijn werknemers moet beschermen tegen potentïeel slechte invloeden van buitenaf. Zo kon ik sinds vandaag, de eerste schooldag nota bene, niet meer op Goya's blog gaan lullen. De beveiliging gaf me de melding dat de URL geblokkeerd was wegens potentieel unsafe. Die kerel zit er mss wel op zijn facebook uit als een halfgare terrorist en misschien heeft 'm wel banden met dubieuze organisaties zoals de ETA, mar ik wil op zijn site kunne waar en wanneer. Ik wil niet dat mijn werkgever eens zal oordelen wat ik wel kan doen en wat niet. Poeh!
Het vreemde is dat 's mens vriendin ook ergens een collega van me zou moeten zijn en dat die wel op dien zijn blog kan. Ik voel me opeens geviseerd. poeh again!
Maar ik laat het niet aan mijn hart komen. ondertussen hebik weer een gezelig en druk weekend acher de rug met een hoop toffe mensen, OUde vrienden van vroeger en nu en nieuwe vrienden niet zo lang geleden. Bon ik weet ook niet waar dit op slaat maar dat het fijn was dat stat vast. Twee keer jazz in 'tpark bezocht om gezellig te keuvelen, leute te maken en te genieten van een achtergrond muziekske met af en toe rare saxofoonklanken. Mensen kunne verrassen, hen wat (eet)cultuur bij brengen hun ogen en monden openen voor wat onbekend en vreemd is. En dat, terwijl we gewoon naar een Turk in de Sleepstraat zijn geweest (Göl II). Voor vele Belgen precies iets wat nooit in hun hoofd zou opkomen.
In Antwerpen mistten we het fregat Leopold-I dat aan legde nav de bevrijdingsfeesten, maar de vanop afstand oorverdovend beatende Laundry-day lieten we wijselijk aan ons voorbij gaan. De zoo daarentegen zat vol koddigaars, fotogenieke diertjes en ander fluffy's. Genieten, zeker met dat de aangekondigde regen geen kans kreeg door de hardnekkig schijnende zon! Kilometers wandelden we, van centrum naar Seefhoek, Sint-Jansplein, door de souks naar het De Coninckplein om dan toch even uit te ruste in het Via Via Jokercafé waar ik volgende zondag weer moet zijn voor mijn voorbereidende vergadering. Van alle eetttips die ik kreeg heb ik er geeneen opgezocht. Die lagen buiten onze route en we hadden al kilomters door Antwperen gedwaald. Het werd een pizzeria Del Sud Classico, ergens dicht bij de kathedraal. Tourist trap? I don't care, het was er gezellig, goedkoop en lekker!
Uitblazend op de trein wilden we nog gee slot aan de avond breienen en zakten we dan toch nog af naar jazz in 'tPark.

de eerste schooldag viel alvast voor mij heel goed mee. De bussen zaten niet overvol, de horden samentroepende tieners voor de ingang van het station waren precies uitgebleven en mijn trein kwam op tijd in eht station aan, weliswaar kregen de wagons een voerload aan passagiers te verwerken, maar ik bemachtigde toch nog een comfortabele zitplaats: that is, zonder stinkende, ronkende of te dikke mensen die over hun schreef gaan letterlijk. Nu de regen is opgeklaard, zie ik de avond en de week eigenlijk wel zitten. Er is iets me me aan de hand, waar is mijn moorddadig humeur? Het is al moordend genoeg in Irak en Oost-Congo. Het is vanavond wel overschotjesdag (kippengyros, mocht u curieus zijn) , maar dan spaar ik kooktijd uit die ik kan spenderen aan het kuisen van mijn badkamer. Ahum. Dat stond niet op de planning. I must be crazy and the gods geeks. Man bijt Hond leest Jommeke voor en een Pekingburger is een nieuw woord. Zalig die chinezen. 't wordt een tv-avond, ben curieus naar al die nieuwe programma's

antwerp zoo 2007 by jeronimo

Het kan niet op. Wat een plezier. Dinsdagmiddag na een voormiddag van hard labeur in mijn stulpje trok ik er op uit. Mijn stof is van mijn meubels geveegd, mijn badkamer en wc gekuist, mijn eettafel een smet CIF behandeld en alles is weer proper. Samen met enkele malle doggies en hun baasjes, liet ik de wind door mijn korte haartjes waaien en door de korte mouwtjes van mijn t-shirt om zo mijn oksels wat te verfrissen. Dorstlessend genoten we gezellig op de rustige stoep van de fabula rasa, waar we 's avonds nog belandden voor het eten van de voortreffelijke couscous dagschotel na onze pitstop op het even leuke rustige in de Mosquito Coast. In de binnenstand liep het veel te vol met mensen naar mijn goesting. Bovendien was het vuile sossendag. Ik bleef dus zoveel mogelijk in de rand en zakte na mijn eten af naar de Centrale voor wat hillbilly bluegrass.

the Moonshine Playboys en het schitterende Hayseed Dixie. Later volgt een bespreking op het project met mijn fotoots.
Ik heb ook nog deze filmtip voor jullie: the good german (mijn review).
vandaag is het werken geblazen, gelukkig zijn we midweek. De overvolle bus waar ik me in geplet heb en acuut zuurstof gebrek had, heb ik overleefd, net als de werkdag. Zelfs het feit dat de hond van Carman Waterslaeghers mij een rare pipo noemt in de post hieronder heb ik overleefd. Uiteraard.
Vandaar dat ik jullie hier enkele catwalkfoto's bezorg van eerder genoemde défilé van Jan Welvaert. Meurtre sous l'escalier, herfst-wintercollectie 07-08.

All pictures copyright jeronimo

Soundtrack for the current attack
- Hayseed Dixie: "I don't feel like dancing" (scissor sisters)
- Hayseed Dixie: "war Pigs" (black sabbath)

Oei, nu heb ik blijbkaar ook de kapper van Samson jaloers gemaakt zie ik in de reactie. Mocht ik een pad zijn en hij een karpe r zou er dit gebeuren.
verder is dit toch ongelofelijk cool, niet? Zo iemand is een genie, neem die jongen toch in dienst, leidt hem deftig op, breng hem waarden bij en je hebt de perfecte 007.
Help! Mijn allergie-aanval heb ik niet kunnen afslagen. Ik snotter en ik snuit. Nee, erger, ik hoef niet te snuiten, want het loopt zomaar uit mijn neusgaten, mijn keel is ook al rauw. Ouch!