Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik hos weer in het rond van her naar der en vooral bij vrienden. In leuke rabothuisjes met waterpijpen en rommel en poezen en stof en nog meer rommel om dan weer in profesionele context in statige antieken zalen te vergaderen waar de straatnaammensen van mijn stad ooit geschiedenis schreven. Iedere dag werd me lekkers geserveerd. Vegetarische spaghetti op maandag, lasagne met scampi thuis de volgende dag gekookt door zusje en haar vriendin voor mijn ouders en mij. Een troost voor de miserie met mijn fietsband.
De velomaker die met het probleem werd opgezadeld wist te verteleln dat mijn achterwiel gedeukt was en dat het niet aan de banden lag, dus ik heb nu een nieuwe achterwiel. Totale kost: drie buitenbanden en twee binnenbanden en twee lampjes op batterijen en een nieuw achterwiel.

Gisteren maakte ik dan gebruik van mijn als laadwagen omgebouwd pimpcar een verhuiswagen te maken om dezelfde vriendin die de maandag met mij aan de waterpijp lurkte van dienst te zijn met vriendschap, fysieke hulp en persoonlijke huisslavernij. Twee auto's volgeladen. Ik ben content van mijzelf als ik zie wat ik allemaal in mijn sportbolide heb gekregen. Uiteraard kreeg ik weeral lekker eten voor geschoteld aan de tafel van haar tijdelijke nieuwe stulpje. Vanavond en morgenavond kook ik dan weer eens zelf denk ik. De avonden vullen zich met fruitsap en levensbabbels in stoffige lekkerluie zetels met tabaksrook en uitzwermende gedachten.

Boven de Grijze Wolken, dat nieuwe cafeetje dat ik ontdket heb, daar wa sik gisterenavondavond weer te vinden, vanavond is er een verjaardagsdrink aan een grote tafel in een al even groot park in een groene vallei, en zaterdag is het op een dansweide te doen in het dan hopelijk weer veel te hete zonnetje. De zomer eindigt, maar we merken het niet. Enkel aan de drukte in de straten en het razend bloed in onze aderen. De plannende onrust, de herfst. Al durf ik mijn gemoed niet in de twilightzone done belanden. Ik geniet, ik pak het zoals het komt zonder na te denken, niet te veel te piekeren. Zo vergeet da t de stilstand tijdens mijn vooruitgang. Waarom niet zorgeloos genieten zonder dat er telkens evolutie of "werken aan" moet zijn. Doelstelling zijn gestled. De realisatie laat op zich wachten. Ik ben geen bouwer. Ik heb dorst. santé!