Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik heb het niet voor Hamas, ik heb het ook niet voor de Israeli. Ik heb het wel voor de onschuldige burger die opeen gepakt in een ghetto maar moet zien te 'ontsnappen' aan een ultramodern uitgerust leger dat de oorlog dehumaniseert door technische termen te gebruiken voor het doden burgerslachtoffers. 32% vrouwen en kinderen. Kunnen die dan niet mikken?
Ze zijn een slachting bezig. 1000 doden. Sabra en Salita liggen al te ver in het geheugen. Tijd voor een nieuwe schandvlek in een oude oorlog.

Citaat uit de standaard:
In Gaza-stad werd de Sheikh Radwan begraafplaats getroffen. Ongeveer dertig graven, waaronder enkele die nog maar pas gedolven waren, werden opgeblazen. Lichaamsdelen en stukjes vlees vlogen alle kanten uit en in de omgeving hing een stank van geschroeid en rottend vlees.
"Er lagen stukjes vlees op het dak, er waren kleine stukjes ingewanden bij. Mijn buurman vond de hand van een al lang geleden gestorven vrouw. We hebben het allemaal in een plastic zak gestopt", zei Ahmad Abu Jarbou. "En man die gisteren zijn neef heeft begraven kon het lichaam nergens meer terugvinden."
Een Israëlische legerwoordvoerster zei dat de Israëlische aanval was gericht tegen een wapenopslagplaats naast de begraafplaats en een raketlanceerplaats even verderop. De schade aan de graven was het gevolg van secundaire explosies, zei zij.
Het internationale Rode Kruis (ICRC) maande Israël ’extreem voorzichtig’ te zijn met het gebruik van fosforgranaten, maar zei geen aanwijzingen te hebben dat Israël die oneigenlijk heeft gebruikt.

Geen "Oneigenlijk gebruik"? In zon' dichtbevolkt gebied? Waar ze met zware bommen alles platgooien? Het gooien die bommen idd niet op een overvolle markt nee.

Als ik al die kinderen met hun bebloede omzwachtelde hoofden zie, gelukkig in moderne hospitalen, maar getekend voor het leven, dan word ik misselijk. Ik voel me machteloos. Oorlog is niet simpel. Politiek nog minder. De ongestrafdheid van Israel ongegrijpelijk. update: er zijn dan toch enkele Franse organisaties die een strafklacht overwegen tegen Israel bij het International Strafhof in Den Haag. Maar nog geen enkele natie daarbij aangesloten...de EU is weer goed bezig vind ik. Om van dat kunstwerk van David Cerny "entropa" Tsjechië nog maar te zwijgen. Wat een farce. Bulgarije is een wc!

En de soap Rusland-Oekraine is ongezien. 15 Europese landen zonder gas in de koude. De diplomatie moet zijn werk doen. Toch heb ik het gevoel dat de internationale instelling steeds minder snel, steeds minder effectief kunnen optreden. Ach ja, als ik hier maar veilig ben zeker in het veilige België? (oh ironie). Hoewel, crapuul heeft onze ruiten van ons werk ingeslagen tijdens de betoging afgelopen zonder. Dat is toch maar vies om zien.
Let's pray for world peace.

Het is weer een van die periodes die regelmatig wederkeert. Om de zoveel dagen als ik nu even pathetisch wil doen. Me against de world en die wereld is vrij concreet. Als ik rond me heen kijk, merk ik duidelijk verschillen in de levens van de mij omringende mensen. Mijn leven verschilt op zoich niets van die andere luizige levens, met dien verstande dat ik besef dat we hier maar een luizeleven aan het ondergaan zijn tot de zes voert onder de groene zoden liggen. Een leven waarin we denken vrij te zijn in doen en handelen. Ik word gedomineerd door mijn dromen en verlangens. Dat is wat te sterk uitgedrukt. Ik koester ze, maar soms nemen ze bezit van me wanneer mijn pogingen om er iets van te maken lijken te stranden nog voor er land in zicht is. Sommigen zweven op een wolkje in een helderblauwe hemel. Stralen als een ster bij zonneklaar weer. Ik speel graag de donderwolk, al was het uit protest tegen zoveel naiviteit en optimisme. Misplaatst? Soms denk ik, zalig zij de armen van geest die niet beter weten of niets verlangen van het leven en dus blijkbaar perfect gelukkig zijn met het weinige dat ze ervan verwachten. Ik verwacht veel. Teveel? Dat denk ik niet, de geschiedenis heeft uitgewezen dat grootste dromen soms bewaarheid werden. Niets van dit alles echter zonder te vechten tot het bittere einde. Ad Maiorem Gloriam Mei. Vechten, doorgaan, volharden. De wereld werkt niet goed mee. Mijn geest staat ook niet naar bepaalde dingen. Ik moet gefocussed blijven. Helder trachten te denken, overwegen. Soms denk ik dat ik het gewoon maar moet doen. Handelen zonder meer. Het probleem is dat er geen doel is om naar te streven in concreto. Met vrienden en kennissen loop ik van hot naar her, beleef ik leuke dingen, heb ik leuke gesprekken, ik maakte mooie reizen en zal er nog vele maken, en dit jaar twijfel ik zo over mijn bestemming. De reizen die ik placht te maken raken stilaan volgeboekt en ik lig er niet wakker van. Sociaal gezien loopt mijn leven niet zoals mijn generatiegenoten. De schijn van de morele druk om ook dat bestofte saaie kleinburgerlijke bestaan in te duiken, kan ik van me afslaan. Keuzes. Ik verguis hen en zij verguizen mij waarschijnlijk of is het wederzijds respect voor de andere zijn visie op wat er moet gebeuren? Ik stippel de weg uit, maar ik zie niet waar de stippellijn heen loopt. Op goed geluk, ga ik naar daar waarvan ik denk dat ik me er goed zal bij voelen. En je goed in je vel voelen, dat is denk het beste wat een mens kan overkomen. In feite bedenk ik me. Ik ben helemaal niet slecht bezig.

Op Gentblogt vertoefde ik zondag op mijn favoriete plaatsjes:the underground en mijn foto's.

Hier vinden jullie nog foto's van Hayseed Dixie.
Een zo mogelijk nog gestoorder quartet dat er een ferme lap of gaf als waren ze hardrockers op Rock Am Ring of Dynamo Open Air. Dat ook deze fout-geklede heren (kousen in sandalen en bermuda, bakkebaarden, eyeliner en veel Westmalle en Orval en Jupiler) gevoel voor humor hebben, spreekt uit de titel van hun nieuwe cd "Weapons of Grass Destruction" met deze fantastische cover van de Scissor Sisters. Bij iedere banjo-of mandoline-solo stond de solist in kwestie te soleren alsof zijn leven er vanaf ging op de rand van het kleine podium begeleid door de headbangende halfgare Franstaligen waarvan eerder sprake.De bekendste songs die hier de revue passeerden waren Walk this Way, Highway to Hell, You shook me all night long, Breaking the Law, een gimmick van Eternal flame, en natuurlijk ace of spades. verder predikte de frontman als een volleerde dominee in extase over vrouwen en mannen en zuipen en bluegrass! Schitterend entertainment! They kicked some grass!

All Pictures copyright Jeronimo

Napalm Death heeft een nieuwe cd uit. Al 20 jaar hakken ze er op los met hun socio-anarchistische maatschappelijk politiek geïnspireerde slagteksten. De korste song ever staat op hun naam. Lijden duurt helaas wat langer soms. Bevoorbeeld op een maandagochtend. Mijn warme chocomelk had me niet zo gesmaakt als anders. Ik was nog vlug bij de bakker om brood geweest, wat betekende dat ik al later dan normaal was omdat mijn supermarktje maar om 19u45 de deuren opende. Daarna moest ik me zoals altijd reppen naar de beste bushalte alwaar ik twee lijnen in het oog kon houden, de tandpastasmaak nog op mijn tanden. Het spurten lukte me niet zo goed, zo vroeg op de ochtend. Op de bus kreeg ik bijna vapeurkes over de ooglijn van de medepassagiers heenkijkend. Op de trein van 8u27 kon ik gelukkig zitten en in het middenpad stond er weer volk. Een meisje drukte haar zachte billen tegen mijn schouder. Mijn buurman trachtte subtiel aan zijn reet te krabben. In Brussel-noord aangekomen repte ik me naar mijn gebouw, slofte mijn lokaal in en zette me compleet groggy achter mijn tafel. Installeerde mijn laptop en begon bijna te panikeren toen mijn collega me zei dat ze geen netwerk had. Loos alarm. Een interessant contact was online. Je spreekt me altijd aan als ik je net aan het mailen ben, zei ze. Ok, dan wact ik maar je mail af zei ik en vervolgde dat zo praten ook wel leuk was.
Ik haat chatten. Ik chat zelden of nooit. De paar keren dat ik chatte haakten mijn gesprekspartners al rap af. Small talk lukt me niet. Doelgericht praten wel. En ik had een doel. Voor we het wisten waren we een half uurtje bezig. Wisselden info uit. Ze had al veel van mijn lijstje geschrapt. Ach zo, stelde ik vast, leuk. Maar ze wist wel waarom. Ze had veel interessantere en leukere dingen in de plaats te bieden. Ondertussen was mijn groggyheid en sufheid volledig weg, al kan dat zijn door de tassen Max Havelaar-koffie die ik dronk. En toen was de badkamer vrij en moest ze gaan. Binnen drie weken ben ik daar en zit ik daar te genieten van een gezelige avontuurlijke trip.

Gedicht van de Dag, foto by jeronimo

Via mus bezorgde Marc Dune mij mijn koopwaar. Napalm Death - the Order of the Leech (2002). Die cd ligt momenteel op. Keibrutaal. Razendsnelle grindcore met zin voor structuur, wat in hun begin periode nog wel eens wat anders kon zijn. Wat een kracht. Wat een power, wat een brutale in your face mokerslag. Hier krijgen jullie de eerste track: continuing the war on stupidity. Man is me dat een heerlijk nummer om je af te reageren!!!

Mijn verdere dag verliep rustig. Ik kreeg een lichi van Grijze Muis, maar ik liet die per abuis achter denk ik op het kopieerapparaat waar ik een lange pdf-file op aan het uitprinten was. Ik vergeet altijd welke driver ik moet kiezen. De PCL of de PS. De lichi verdween mysterieus en Grijze Muis gaf me er uiteindelijk nog een. Anderen bleken walnoten gekregen te hebben. Ik at de lichi op. De pit niet. Er zit een heel grote pit in een lichi. Die heel erg blank is van binnen. Grove stekelige pel. Ik hou van lichis.
Tussen mijn ietwat neerslachtige bui van dit weekend en het enthousiasme van mijn komende trip in, zweefde ik verder. Op de trein kwam ik nog Panda tegen ook. Wij springen veel binnen in mekaars bureau. Lachen dollen, grienen, klagen, zagen, grollen. Leuke collega's maken leuke momenten en leuke momenten maken je dag.
Straks is er swordfish. Ik heb alvast lay's bolognaise binnengehaald. Meteen geef ik met schaamrood op de wangen toe dat ik MC Hammer ooit nog op cd had of nog steeds heb.
Ik eet veel te veel chips. ter compensatie van de verbannen sigaret?
Neverending stream of Consciousness. Dwarrelende gedachten, wervelend in mijn holle schedel. Vonken, ginsters of klaterende scherven? Schichten, schimmen, duiveltjes en engeltjes, links, rechts, vretend, jagend, stokend, borrelend, stinkende pus of kiemend zaad. Verwarring, chaos, twijfel, onzekerheid, angst, terughoudendheid. plannen, dromen, actie of reactie. Besef, dreiging, nood, verlangen. Negatie, ontkenning, bevestiging, gevangen in mijn kooi van gedachten. regenbogenjacht. Doom or die. Life of Agony. Doorgaan. Doorgaan. Doorgaan.