Jeronimo's Cage of Thoughts

Zaterdagavond was ik weer degene die een ticket overnam van een van de vrienden van mijn zus om met haar en haar bende nog eens van cultuur in Kortrijk te doen. Place to be was de schouwburg, helaas op de achterste rijen voor de voorstellen Maanziek van Wouter Deprez. Anders dan zijn voorstelling "Je zal alles worden", die ik eerder al eens besprak, is dit vooral weer een muzikale cabaretiervoorstelling. Wouter vertrekt immers op reis naar Zuid-Afrika voor een jaar. Maar hoe zullen wij zijn publiek het zonder hem redden. Daar ligt hij wakker van. Zie dat we hem laten vallen, dat we onze standaard verlagen. Dat we naar anderen zullen gaan kijken.
Dat is de rode draad door de voorstelling.
Al vormen de typische anekdotes over leven en welzijn de grote thema's die mooi aan mekaar geweven worden. Afgewisseld met de mooie blote kleine liedjes van Het Zesde Metaal wordt een evenwichtige performance in mekaar gestoken.
Wannes Cappelle brengt zijn prachtige liedjes akoestisch en uitgekleed maar even krachtig als eenvoudig, dat inpireert Wouter tot een onverwachte oplossing.

De wisselwerking tussen de drie heren is voortreffelijk en werkt ook. De boodschap van Wouter is even duidelijk als ironisch en komt goed over. Hij is arrogant, grappig, komisch en weet te entertainen. De droge ietwat ingetogen Wannes vormt een mooi tegengewicht. En aan de zijlijn staat ook Frans met zijn cello, onontbeerlijk om aan de liedjes een diepere warme dimensie toe te voegen. Wouter weet in de show perfect de aandacht en de schijnwerpers perfect te verdelen.
Wannes signeerde bovendien zijn cd waar een leuk tekstje op staat dat werd geciteerd op de dop van mijn petekind de dag erna.

Wouter Deprez heeft een tijdje geleden brieven geschreven aan zijn zoon. Toen hij nog geen zoon had. Ondertussen is zijn zoon 18 maanden naar eigen zeggen. Hij leest die brieven, die gebundeld zijn in het boekje met de titel "Waarom je moeder en ik bijna altijd een kamerjas dragen". En dat kom je naar gelang zijn verhaal vordert te weten.

De comedy ontgroeid, schetst Wouter een zelfrelativerend beeld van zich zelf als zelfingenomen kunstenaar en steekt daarbij de draak met zowel zijn publiek van vroeger als van nu. Lachen met de domme reacties van zijn fans. Hilarisch!
Net zo tijdens de vertelseltjes, tirades en frustraties die hij verbeeldt, verhaalt tussen de brieven aan zijn zoon door. Leuk, entertainend en vooral lekker grof bij momenten en beetje onzinnig onredelijk. Zo hebben we het graag.

Ook de interactie met het publiek vormt een dankbaar element om zich eens goed te laten gaan. En helaas dat is bij momenten misschien wel een beetje langdradig en vervelend. Een kritiek die hij naar eigen zeggen niet snapt en op hilarische wijze aanvecht.
Zijn zwaar doorbomen op hetzelfde thema is niet nodig en haalt het niveau zelfs een beetje onderuit. Concentreer je op al dan niet verzonnen feiten in het verleden maar, maak ze niet concreet door ze op een mens uit het publiek te projecteren en dat minutenlang. Gelukkig vermijdt Wouter echt genante situaties en plaatsvervangende schaamte is er op geen moment. Sterk toch.

Hoe grof en hard hij overkomt tijdens zijn tirades, hoe lief en teder en treffend mooi komt hij over in zijn brieven en het is die combinatie die de show net dat ietsje meer geeft. Die het interessant maakt. Schuddebuiken van het lachen heb ik niet gedaan. Geboeid zitten luisteren en kijken heb ik wel gedaan en dat, dat is wat een mens op een zondagavond het liefste heeft, niet?