Jeronimo's Cage of Thoughts

Is me dat verschieten. De hele inlogdinges van skynetblogs is veranderd. It struck me with an Ipon. Ik heb een hele nacht niet geslapen. Al was dat wel de bedoeling. Om te slpaen wel te verstaan. Misschien heb ik teveel gemaft dit weekend. Misschien zat de trein miserie er voor iets tussen. Nee, want het gezelchap van de avond, heeft er voor gezorgd dat ik helemaal afgekickt was van het werk en de bijhorende tergendtraagheid van treinen. Er was een gezellig buiten-rond-de-tafel-feestje waar ik me ziek heb gegeten aan chips en appelsap bij een shiny twinkling rijzig sterretje, waar ik neerstreek nadat ik met de groote filmfreak van Leuven omstreken en vooral van het zevenste knoopsgat was gaan eten in de Muy Sapore, een heerlijke fusion kitchen tussen Italiaans en Aziatisch. Dit zonder tomatensausvlekken op mijn bruine hemd te maken. Al lag er ook geen tomatensaus in mijn bord.
Nadat het eten zo gezakt was dat ik een grote Ipon uit mijn vege lijf diende te persen, zakten we aan het ultraslakbakkende tergend trage tempo van de grootste filmfreak van Leuven en omstreken af naar het Carlsbergbachanaal van Yabbie, tha Iponeske Yabbie alwader de enthousiaste gele banaan me in de lucht hief en tegen haar stevige Iponeske Ipons drukte. Ook deze Askatasuna had me meteen en het snotje en begon net als deze citrusvruchtige frisse verschijning foto's van me te trekken, met al dan niet geflits in eigen ogen. De een of andere sexy-jeronimo-fotos-verzamelaarster zag haar collectie aanwassen omgekeerd evenredig met de huidige beurskoers.
Ondertussen weerstond ik niet aan de kruimels die de Veurnse Deerne en Dikkie en Boskabouter en Kleintje en Ntone hadden overgelaten, toen ik het ijsblokje uit mijn nutella verwijderde dat yab in mijn bezwete kloeke borst had gestopt.

Ik zeg het, there's something in tha fruitjuice hedentendage tegenwoordig. Na een korte geïmproviseerde filmkwis waarin de "yey mi"-dansende Yab eindelijk een Ipon scoorde tegen de grootste filmfreak van Leuven en omstreken, keerden we in de zwoelte van de nacht naar onze hete bedstede terug om zonder af te koelen met de bries van de nachtelijke adem op onze overhitte huid in sluimertoestand de nacht door te liggen tot het ochtendgloren, slechts af en toe opgeschrikt door het in het engels zitten brabbelen van de grootste filmfreak in Leuven en omstreken, en tot een aanval van the killermosquitoes ons in de verkwikkende douche joeg. En toch heb ik goed vergaderd vandaag. I'm a beast!

Kalenderspreuk van de dag
Wat is het toch fijn, door fijne mensen omringd te zijn.

het respectievelijke fotomateriaal vind u dus bij de usual suspects. Ondanks dat Canon overheerste, mogen de resultaten er best zijn! Dat bepaalde mensen echt wel op foto plakken helpt veel natuurlijk :-)

Na de nachtelijke onrust van donderdagavond zocht ik rustiger oorden op die vrijdagavond. Olla Vogala, de band rond violist Wouter Vandenabeele stelde in De Centrale zijn nieuwe cd "marcel" voor, met als zangeres Soetkin Baptist van Ishtar op vocalen. Dat het een uiterst entertainende folky avond was, weliswaar op keiharde tribunebanken in de turbinezaal, leest u hier op gentblogt.

De volgende dag was het helaas vroeg dag, maar niet voor minder pret. We zakten met een beperkte groep van het project af naar huize Gypsyeyes1979 waar zij ons hartelijk ontving met paprikasoep met ballekes en iedereen ons overstelpte met koffiekoeken, koffie, drank en lekkere slaatjes en taartjes. Zo vergaderen is het altijd dikke leute.
Nagenieten deed ik thuis in mijn luie zetel in het verre West-Vlaanderen, bij de mamie.

Liefde is: de berichtjes van mijn pa uit India vanop zijn blackberry aan mijn ma.

In het rottige weer van de zondag bestegen we de trappen naar de gezellige zolder bij een Brussels Leven om de maag alweer te vullen in De Voet van Keizer Karel. Lekker.

Vanochtend was het weer de traditionele vertraging, en door weer en wind repte ik me naar mijn maat tijdens mijn zuurverdiende middagpauze, na even een gele jap in haar felgroene jasje goeiemiddag gezegd te hebben, om de door hem aangeboden pepsi max te gaan opdrinken op 13 hoog met het hoofd in de regenwolken.

Deze avond zijn het alvast ballekes in tomatensaus met pattatjes en Heroes en Peking Express -de revolutieroute. Alle excuus is goed om toch even iets minder lang aan het pc-scherm gekluisterd te zitten. Ik denk aan niets voorlopig. Lekker lege gedachten. Geen zwartheid noch andere zaken die me uit mijn slaap houden. Die vroege mug heeft er al even vroeg moeten aan geloven ergens dit weekend.

Vinden jullie ook niet dat de chocoladeeieren bij de bakker zo ongelofelijk duur zijn hedentendage?

Het is tijd voor entertainment! Hier ziet u de filmpjes van het olijke Leuvense jvc-duo Stew, starring the lord aka Jeronimo aka ikke. Natuurlijk is elke gelijkenis met mijn persoontje compleet verzonnen en toevallig.
Ik denk dat ik mijn publiekelijk optreden zal moeten beperken. Hemeltje lief! Ben ik dat?

De eerste aflevering van Peking Express - de revolutie route beviel me wel. nostalgie naar dat fantastische zonovergoten continent. Genoeg spanning vooral tussen de deelnemers om het vermakelijke televisie te maken. Enkele karakters werden al meteen dik in de verf gezet, al dan niet via beeldmanipulatie. We zien wel wat de rest van de afleveringen biedt. Die Peter is alvast ene die gaat flippen als iets niet rap genoeg gaat. De twee broertjes die vond ik vooral enorm zelfverzekerd of het arrogante af toen ze in de interview nogal zaten te stoefen over welke kwaliteiten ze wel niet hebben. Bepaalde Hollanders konden het weer hel goed uitleggen, ben benieuwd hoe ze zich zullen aanpassen in groep of tov hun partner. En ja het contradictorische moslimkoppel dat moest toch ook wel ferm in de verf gezet worden. Gelukkig net niet op een ergerlijke manier. De hyper Jamalia en de rustige Hassan: kan interessant worden. Roos Van Acker die het graag droog in de kakker (sic) heeft, blogt op de humo-site. Een te volgen blog.

Heroes vond ik gewoon vermakelijk, een afwisseling na "de man van phaedra", waar ik waarschijnlijk niet meer verder zal naar kijken.

Naar aanleding van little witch's oproep om haar blog te redden, haar duivelse listigheid weet zelfs mij weer te beheksen, grasduinde ik even in het verleden. Zo moet je maar eens in haar archief van de maand 07/2004 kijken. Ooit won zij bij mij een prijs toen ze mijn bezoeker 16666 was. Een andere helse fee heulde kwaadaardig met haar mee en het resultaat is iets wat toen typerend was voor ons allen. Grappige non-sense over en weer. Ze legden me op hun bloederige rooster, groeven in mijn getormenteerde ziel, legden het hellevuur aan mijn schenen. Waar waren toen mee bezig, toen skynetblogs slechts een vrolijke bende bloggertjes was, lekker ondergronds, lekker gezellig. Wat we toen schreven, zouden we daar nu nog achter staan? Deels wel, het zijn getuigenissen van toen, die tijd. Ondertussen hebben we veel doorstaan, veel geleerd, veel ervaren. We zijn geëvolueerd, verder gegaan als mens op het pad.

Bij deze: als de weerlicht naar haar blog en snuister door haar verleden en red haar zo!

Zo ik heb even tijd gevonden om de rest van mijn aanwinsten kort en bondig te bespreken
- Crematory - klagebilder, deze duitse gothicmetal band draait al mee van sinds ik metal kende. Hun aantal cd's is niet meer op 2 handen te tellen. Klagebilder staat voor sfeervolle stevige melodieuze gothic rock, iets meer traditionele gothic met strakkere mars-arrangementen en minder deathmetal. Alle teksten worden in het Duits gezonge. Niet te pathetisch en niet te melig. Krachtig en catchy en niet vervelend.
- Qntal - silver swan: werkstuk uit 2006 van het duitse neoklassieke ensemble. Stukken eenvoudiger qua instrumentatie, wat het breekbaarder en fijner maakt en meer klassiek dan hun vorige meer gothische dark wave-platen. Rustgevend, meeslepend, sfeervolle klassieke klanken met de prachtige sopraanstem van Syrah.
- Liv Kristine - enter my religion. Poppy cd'tje van mevrouw Alexander Krull (atrocity) formely known as the lead singer of Theatre of Tragedy. Ik hou meer van haar gothicmetalproject Leaves' Eyes dat stukken steviger is dan deze poppy melige plaat. UItschieters zijn het beklijvende melancholische Blue emptiness, Bruce Springsteen's 'streets of philadelphia' en enkele meer electro-nummers op het einde van de plaat.

Kan iemand mij trouwens sponsoren? Ik wil namelijk een date met Scarlett Johansson. Scarlet verkoopt zichzelf ten voordele van Oxfam. Me wants her!

Ondanks mijn autopech ben ik dan toch eindelijk veilig en wel via Leuven, Antwerpen en Gent met hebben en houden thuisgeraakt in der goeie ouwe heimat Kortrijk. Alles was nochtans heel goed verlopen en dito begonnen die vrijdagochtend. Zonder problemen was ik met de auto in Brussel op het werk geraakt, bijzonder vlot zelfs want 1u en 5 minuten nadat ik was vertrokken, prikte ik al in op het werk. Enkel in de Leopold-II-tunnel had ik moeten aanschuiven en uitlaatgassen slikken. Die avond bereikte ik al even vlot Leuven. Verbazingwekkend.
Ik parkeerde mijn Seat New Ibiza Sport 1.9TDI (jaja ik weet het!) waarmee toen nog niets aan de hand was aan de achterkant van het station en zeulde met hebben en houden naar de woonst van mijn gastheer en gastvrouw. Daar bracht Yab als een profesionele huisvrouw mijn luxesuite in orde. Ondertussen bereidde ze ook nog de blogdrink voor die later op de avond zou doorgaan in het Stuk. Ik liet de twee bezige bijtjes dan maar lustig verder zwoegen en trapte het af naar mijn volgende afspraak. Mijn Portugees reisgenootje kwam algauw opdagen en samen trokken we naar den dien die d'r ook altijd bij is en bovendien heel besmettelijk was op dat moment.
Kikkertje wist een leuk Libanees eethuisje zijn in de vital decosterstraat: de Omaya. Ondanks dat het eten ferm lang op zich liet wachten en ik mijn honger amper onder controle kreeg, is het een aanrader en smaakte het best wel goed! Omdat we het nog veel te vroeg vodnen om onze smoel te gaan vertonen op de blogdrink, trokken we eerst naar de Ron Black's om nog wat gezellig te keuvelen en alwaar ik de dien die d'r dus nog altijd bij was zijn hyperreflexen nog eens uittestte op een overwacht moment.
Wat later stonden we te stomen in een bloedheet STUK waar de bloggers al talrijk aanwezig waren en waar yab duidelijk wenste bij te dragen tot het microbroeikaseffect. Gelukkig voor mij ben ik immuun tegen oververhitting.

Wat kan ik zeggen. Er waren heel veel bekenden. Het was een heel leuk weerzien met veel bekende gezichten zoals goya, twinkeltje, lifeisadance, kleintjew, herman, en nog vele anderen die ik van ver of dichtbij de hand schudde of een knipoog toewierp. Veel gezichten die ik eindelijk eens in het echt zag en ook een hoop nieuwe mensen. Opzet van de blogdrink geslaagd en ook de mensen die in feite enkel maar mij kenden leken zich goed te amuseren. Ondertussen had ik een nikon D300 bemachtigd van Frederik en flitste ik er op los. De foto's daarvan vind je terug op facebook.

Een speciale vermelding toch voor de twee olijkerds van Stew, die me toch weer goed liggen hebben gehad voor de camera. Ik won dan wel een T-shirt maar ik ben er alvast weer in geslaagd compleet hyper en als een randdebiel een hakkelend interview af te geven. Het filmpje komt wel binnenkort online. Those guys own me!!! Als wederdienst heb ik hen wel verschillende keren op de digitale plaat vastgelegd met frederik's D300. Hoeveel zou ik kunnen vragen voor mijn stew-at-work-pictures, vraag ik me bij deze af.

Na een korte maar goede en al even warme nacht in het lekkere donsdeken van Yab, stond ik om 9u alweer op straat. Ik laadde mijn stuff in de koffer van mijn auto die er nog steeds zonder parkeerretributie onder de ruitenwisser stond, kocht een koffie in de Panos (Panos betekent diarree in het Russisch, zo leerde ik van mijn Zweedse gastvrouw later die dag), verbrandde mijn tong en belde den dien waarmee ik ook deze dag opgescheept zat op. Hij pakte niet op maar de foon rinkelde wel. Ik dacht dat aangezien hij een dag ervoor nog verging van de griep nog aan het slapen was en besloot hem niet wakker te bellen met de deurbel. Hoe atent van me niet?

Ik liep dus maar verloren winkel in en uit in de bondgenotenlaan, trok enkele fotos van het grauwe Leuvense stadsbeeld waarin ik ooit zeven noch magere noch vette jaren van mijn leven spendeerde en belde de oetlul nogmaals op en rond 10u15 nogmaals toen ik echt niet meer wist waarheen te wandelen in dat kleine provinciestadje.

Eindelijk belde de lamme goedzak me zelf op en wist me droogweg te vertellen dat 'm al van 9u op me zat te wachten.
Bon eind goed al goed en ik plofte me in zijn zetel zonder chips maar wel met multivitaminenfruitsap in zijn zetel om naar een filmpje te kijken. "Ghost World" met Thora Birch en een teen scarlett johansson waardoor ik mijn hormonen ongelofelijk voelde opspelen. We gingen een half stokbrood kopen in de Picollo in Leuven waar de madam des huizens lustig zat te kuchen over mijn broodje en nog eens het geld vastpakte met haar blote handen ook. Hygiëne is in België toch altijd ver te zoeken. Vooral in cafés en broodjeszaken waar ze ijs en andere smurrie gewoon met de blote hand vastpakken. Na het broodje volgde "Garden State" met the girl next door Nathalie Portman, ook al zo'n favoriet van me.

En toen was het tijd om naar Antwerpen te vertrekken. Ik vroeg even hoe zwaar mijn co-piloot woog want mijn auto ging niet vooruit ondanks het feit dat ik plankgas gaf. Fukk maat heel traag raakte ik op snelheid maar of ik nu het gaspedaal indrukte of niet, er gebeurde verder niets. Al reed ik aan 140km/u. Very strange. Bon in Antwerpen aangekomen was het wa torientren maar na wat heen en weer gesjees vond ik algauw de omgekeerde frietzakken en de Vlaams kaai alwaar ik me gratis parkeerde en via mijn stadsplannetje vlotjes bij mijn Zweedse gastvrouw en gastheer belandde. Een hartelijk weerzien en wat later vervoegden Liza en haar vriend met de honderden old timers ons bij een heerlijk avondje spaghetti en zetelhangen alvorens we afzakten naar het toch wel sfeervolle café het Oerwoud.

Die nacht deed mijn gaspedaal het weer maar brandje er een lichtje op mijn dashboard waarvan ik het bestaan niet wist. Ik racete naar Gent en thuisgekomen keek ik snel in mijn handleiding in mijn handschoenkastje wat dat wel moge betekenen. Het was blijbkaar het lampje van het "uitlaatcontrolesysteem": minder uw snelheid en begeef u zo snel mogelijk naar de dichtbijzijnde garage. De katalysator kan beschadigd zijn. Getverderrie. Na een heerlijk nachtje pitten en een even heerlijk bad en een even smakelijk kopje versgezette koffie, snorde ik dan maar aan 2000 toeren en 100km/u richting Kortirjk. Het leek wel een eeuwigheid te duren. Morgen naar de garage en hopen dat ik ne vervangwagen krijg, want mijn auto is nog in garantie. Ik moet dus wel op het werk geraken. Ik zie al een halve dag verlof op me afkomen verdikke.

De treinpijn duurt voort. Vanochtend was ik met de trein van 7u51 ingeprikt op hetzelfde uur als vroeger met de trein van 8u01. Deze latste trien rijdt nu om 7u56 en komt pas iets voor 9u aan te Brussel-Noord. Om moorddadig van te worden. Donderdagavond nam ik de trein van 17u35 naar huis omdat deze van 17u23 sinds de nieuwe dienstregeling altijd minstens 10 minuten vertraging heeft, terwijl hij in de vorige dienstregeling 9 op de 10 keer (wat een wonder) op tijd vertrok. Gelukkig dat ik vanzelf op deze latere trein had gemikt, want die van 17u23 bleek afgeschaft te zijn.

Gelukkig is alles ondertussen gelukt met mijn foto's. 962 foto's heb ik nu besteld via foto.com en dit voor een prikje. de eerste 10 foto's zijn gratis, de volgende 490 kosten me amper 0.09 euro per foto, wat 39 euro en oneffen maakt en de volgende 462 foto's aan 0.01 euro per foto. Een totaal bedrag met 12.99 euro verzendingskosten inbegrepen van afgerond 57 euro! Een flutbedrag dat ik dan ook onmiddellijk veilig via het internet met mijn mastercard red betaalde via paypal, dat ik altijd gebruik voor internetbetalingen. Even later ontving ik dan ok de pddf met de factuur van foto.com met "betaald" erop. Mijn pakket is klaar voor vertrek en ik kan de 'levering' opvolgen. Dat zal ik straks eens doen ze, service gevoelig als ik ben.

Enkele weken geleden zag ik de fantastische Fin Kimmo Pohjonen aan het werk met zijn nieuwe show Animator. Geniet van deze video:

Kimmo Pohjonen Animator

Aan mijn Profiel Toevoegen | Meer Video's

Let's enjoy the weekend! Persoonlijk ben ik nog steeds aan het twijfelen of ik naar he afscheidsfeestje zal gaan in Gent waar ik amper iemand zal kennen. Maar ik ben nog nooit bang geweest van the great unknown ;-). Of duiken er vanuit het ijle opeens alternatieven op?
Het het concert geworden van harmonie crescendo uit Bissegem waar mijn zus in meespelt op altsax en de afterparty met Mainstream Music Band, waar diezelfde zus in meespeelt als ook mijn pa zi te jammen.

Mijn federaal token heb ik, bij gebrek aan idkaartlezer, ondertussen ook per post ontvangen en ik heb de formaliteiten voor het openemen van mijn voorhuwelijkssparen ook in gang gezet. Enkele weken nadat ik de jokerreisbrochure 2008 had ontvangen, heb ik die eindelijk geopend om naar de foto van mijn guatemalteeks reisgenootje in Australië te kijken op pagina 2. Verder bladeren was slecht. De reiskriebel jeukt opeens weer zo erg. maar pas in het najaar zal ik zien of er budget is en tijd. Vooral die tijd lijkt me belangrijk. Maar dat ik er dit jaar op uit trek staat vast. Alle avontuurlijke voorstellen welkom.

De blogdrink van yab en Lime, groeit ondertussen uit tot een heus facebookevent, iedereen is welkom, je hoeft geen blog te hebben. Dit wordt een heuse fuif!

Meer filmpjes vind je hier en meer sfeerbeelden hier en nog foto's bij Pietel en nog meer foto's op flickr.

Veel nieuwe mensen heb ik gespot, helaas niet veel kunnen socializen met bloggers wiens blog ik eigenlijk niet eens ken. En het is altijd een leuk weerzien met carolien en haar steun en toeverlaat, die helaas op een derde plaats moest eindigen. Ook kon ik een woordje wisselen met een vurige sympathieke dame uit het Antwerpse en ik ontliep de twee enthousiaste gestoofde Leuvense reporters niet (movie coming up). Het werd in de bloedhete hal van hete NTGent zuipen tegen de sterren op om het vochtgehalte op peil te houden en proberen niet mottig te worden van de hitte. Maar het was een fijne avond!

Ondertussen heeft oppergeek Maarten Schenk de gehele show online gezwierd. Nadat het filmpje in geladen is is doorspoelen mogelijk, gelukkig. Straks de voorstelling "Moeders" (review) in de Backstage Gent. Een schitterende zwagnerschapskomedie! Gaat dat zien gij allen!

De Standaard, een toonaangevend medium, loste een valse noot over de belgische blogosfeer. Huis-tuin- en keukenblogjes die uitblinken in schraalheid, gebrek aan publieke opinievorming en invloed op de massa (alle meta-tale-experimenten ten spijt blijkbaar). Zijn de papieren gazetten bang van bloggers? Zware meningen, diepe opiniestukken missen ze in de blogosfeer. So what? Als ik wil bloggen hoeveel scheten ik op een dag laat, hoeveel keer ik per dag ***, is dat mijn zaak. En de uwe als u het wil lezen. Leve de Belgische/Vlaamsche Blogosfeer!!!!

We sluiten af in traditie met een mopje.
- jeronimo: hmm 'ter zitten gelijk allemaal donkere stipjes aan de binnenkant van de billekes van mijn clementien
- panda: is dat dan kaka van een insect?

Ik hoop eigenlijk dat u nog even blijft want mijn promotiepraatje is nog niet gedaan. Clickx Magazine, heeft na het debacle van verleden jaar de regels in een nieuw kleedje gestoken. Eindelijk eens een organisatie die luistert naar haar publiek of naar de bloggers in het algemeen. U heeft het ongetwijfeld al gelezen bij anderen die er veel meer over te zeggen hebben als ik, vandaar dat ik onverwijld stante pede ter zake kom en jullie onomwonden graag wil verzoeken uw stem uit te brengen voor de site van het jaar voor mijn geliefde project waar ik lid van ben. Vindt u ons een stelletje arrogante zelfverzekerde klootzakken die beter eens hun eigen kont likken, sta er dan even bij stil dat wij allemaal vrijwillig onze tijd steken in mooie zaken voor onze lezers. En doen we dat goed, aan u om te oordelen, maar eerst gewoon stemmen op ons. In één en de zelfde beweging, maar meerdere kliks kunt u ook voor ionze genomineerde redactieleden stemmen. Persoonlijk ben ik nie genomineerd, da tkomt omda tik de meest ondergrondse blogger ooit ben. Ahum.

God zal 't u lonen met erwten en bonen en wij met nog meer inzet dankzij uw vertrouwen. Is het erover? Ik doe niet anders dan die marketingjongens in de media. Soit.

Ik heb 's nachts af en toe wat muizenissen aan mijn kop. In mijn kop beter. Tussen mijn twee oren. Misschien zelfs in mijn rikketik. Mijn hart. mijn harde hart. Onverzwikbaar, onzwichtbaar. Gedeukt? Geraakt? Getroffen? Verwarmd? Gesprongen? Springend? Levend? Dat wel ja. Denken, woelen, draaien, keren, heden, toekomst en verleden. Twisted. Dromen. Mijmeren. Twijfelen. Aarzelen. Vloeken, stampen meppen. Lukraak in het rond. Adem in, adem uit. Rustig aan. Alles. Op. Een. Rijtje.
Roef! Gedaan, weg ermee, geen geduld. Zot. in de kop. Kreten slaken. Murmelen. Soms ben ik gewoon luidop tegen mezelf bezig. Of tegen die ander in mijn hoofd. Is het een engel of een duivel. Odi et amo, maar dan niet zo pathetisch. Ofwel?
Diep inhaleren. Wolken blauwe rook. Rust. Kalmte. Maar die zee , die is zo diep...

Ondertussen slaap ik minder dan ik wil slapen. Ik probeer al de hele week uit te rusten door amper laat weg te gaan deze week en altijd rond 23u15 in mijn nest te zitten. Ondanks het feit dat ik wel degelijk moe ben van het dagelijkse hard labeur, mijn nooit stilstaande bovenkamer en mijn immer ronddwervelde gedachten, ben ik nog voor het ochtendgloren verward en woelig terug gearriveerd uit het zalgie dromenland dat op dat moment een verre vage herinnering blijkt te zijn, of zelfs dat niet. Zeker toen een idioot om 6u 's ochtends verdikke drie keer het brandalarm liet huilen. Het ergste was dat ik al wakker was. Vanochtend lag ik al te draaien en te keren ruim een uur voor mijn wekker ging, van een onverklaarbare onrust die me niet echt verontrustte. Dit keer rolde ik dan ook meteen met mijn voeten in mijn sletsen, nadat mijn wekker zie dat ik op moest staan. Maandag was ik dan toch weer in slaap geduikeld en pas om 8u! uit mijn bed gestommeld.
Met de Gentse Feesten loopt het ook redelijk. De organisatie vlot, ik weet ongeveer welke activiteiten ik wil gaan doen, ja ik zie het goed zitten. Hopelijk vind ik voldoende vrienden die van hetzelfde gedacht zijn!

Na de werkuren eergisteren, vond ik het weer culinaire hoogstandjes tijd en ging ik gezellig dinderen met een innemende legally blonde. We waren te vroeg in de italiaan die mij was getipt door Liza en we besloten niet meer terug te gaan "dans un petit quart d'heure". Verkennend trokken we over de vismarkt en uiteindelijk besloten we dan maar in het gezellige volle volkse maar deftige restaurant met naam en faam "Bij den Boer" te gaan. Een heerlijke menu van een vissoep, een carpaccio van sardienfiletjes gemarineerd in citroen en olie, een tarbot met bearnaise van grijze garnalen en een koffiemousse als dessert. Fijnproever als ze is, nam mijn gezellin er een heerlijk glaasje porto en witte wijn bij en toen viel het me in dat ik haar eens moest meetronen naar "Los Romanticos", waar ik sinds mijn reisgenote-débacle niet meer was geweest. Cocktails werden er vlot binnengegoten terwijl we keken naar de swingende salsa-dansers op de dansvloer. Net op tijd haalden we onze trein en sinds gisteren ben ik alleen op 't werk in mijn bureau. Rustig aan het ontwaken de zaken afhandelen met de radio lichtjes op de achtergrond. Het is de laatste dagen lekker druk op de mailingslijst van het project en ik ben accreditaties aan het regelen en een nieuwe vrijwilliger wegwijs aan het maken. Plannen, denken, vooruitzichten, leuke tijden!

ONdertussen wist ik dat ik voor neits naar de een of andere studio was gaan kijken, en communiceer ik lief leed van de huizenjacht met een ander bloggertje, misschien dat ik stop met zoeken voer enkele weken en nog een half jaar blijf waar ik zit, misschien dat ik snel op iets bots. feit is dat ik precies ook redelijk uitkeek naar de trouw van zaterdag, want vannacht heb ik ook weer amper een oog dicht gedaan, gelukkig had ik deze ochtend nog net de P-trein van 7u43 kunnen nemen, die tijdens het verlof wordt afgeschaft. tijdens het verlof dwingt de nmbs je om uit te slapen en midner lang te werken precies. met de busverbindingen tussen 7u30 en 7u45 is het al even erg gesteld...je zou enken dat dat toch een piekuur zou moeten zijn? tussen 7u45 en 7u55 komen er zeker 6 in trientjes van drie na 8u ben ik ook altijd weer de klos. Genoeg gezever. Nu plezier!

All photos by jeronimo