Jeronimo's Cage of Thoughts

Daar gingen we dan, op weg naar Wemeldinge te Zuid-Beveland, een eiland van Zeeland, aan de Oosterschelde. Bepakt en bezakt, 4 personen en dito bagage met dito proviand in de opel corsa 1.4 diesel van kleine mukkie. Met de GPS in de hand, kwamen we door het ganse land.

Een vuurspuwende schoorsteen ergens in het havengebied tussen Zelzate en Terneuzen, de 6.6 km lange Westerscheldetunnel die ik al voor de tweede keer nam, het vlakke niemandsland vol lichtjes van de industrie en kronkelende nieuwe wegen op dijken en geen of amper straatverlichting.

De Oesterbaai verwelkomde ons met een nachtelijke stilte van jewelste.

Broer stond al aan de kookpot en de rest was al aan het aperitieven geslagen. Een heerlijke dampend potje spaghetti ging er vlot in. Na een vlotte kamerverdeling en relatief verkwikkende nachtrust ik sliep bij zus en haar lief in de kamer en bleek gesnurkt te hebben, terwijl ik een van hen constant had horen blazen en we de schuld op mekaar afschoven, dronken we gezellig koffie terwijl de de badkamerestafette zich voltrok.

Een heerlijk ontbijt met al sinds vrijdag ons "kamplied" als begeleiding (iedereen zat er mee in zijn kop en zong het te pas en te onpas luidop, de melodie terug inslikkend met het besef dat er weer iemand dat liedje zong, gekke danspasjes incluis), later sjeesden we over de dijken met uitzicht op de wateringen richting Veere aan het Veerse Meer, om er wat te kuieren na de 20 cent openbare toiletten te hebben uitgeprobeerd. Picknickend aan de haven voerden de enen de meeuwen terwijl de anderen er op los schoten met hun reflexcamera's. Hup de Oosterscheldestormkering op richting eiland Schouwen-Duiveland, naar de monumentenstad Ziekrikzee. Allemaal wel leuke stadjes met knusse gezellige kleine huisjes, maar veel meer dan van koffie met appelgebak voor 7, en een capuccino en een koffie zonder appeltaart genieten, deden we niet om dan weer lekker naar Yerseke te sjezen waar we gewoon een blik wierpen vanuit de auto naar de oesterputten om te gaan apertieven in ons villaatje. Het reserveren in "de oude sluis" ging iets minder vlot omdat ze voor 8 gasten wel moesten verbouwen, zo klonk het aan de telefoon, maar het enorm verfijnde drie-gangen menu was overheerlijk, ondanks het lange wachten tussen de verschillende plateaus. De met schelle stem kakkelende vrouw des huizes verwelkomde ons met een "amuuze" van paté met een sherrygelei, om wat later een voorgerechtje te brengen van huisgemarineerde verse zalm en een typisch scandinavische witte kruidensaus, om daarna drie stukjes gebraden vis te brengen van lotte, zalm en kabeljauw met warme groentjes en een stukje aardappelpuree en de frietjes apart om uiteindelijk te eindigen met een dessert van chocolademousse, een gebakje van het huis, een huisgemaakt bolletje ijscrème en gemarineerde ananas met slagroom. Overvol gepropt zakten we terug af naar ons huisje om na een stormachtige nacht waarin het raam begon te tikken en het lief van de zus die daar niet tegen kon blijkbaar een sok tussen het raam had gestoken om het getik te doen stoppen - waarvan ik niets had gemerkt wegens te diep geslapen - uitgebreid te brunchen met pannenkoeken, hopen fruit en yoghurt en boord en beleg. Wegens de regen speelden we dan maar jenga en ging de toren in mijn beurt tegen de grond.

Vlot raakten we in regen en wind via de liefkenshoektunnel, omdat de GPS ons via Antwerpen stuurde ipv Zelzate, terug in Kortrijk waar ik even uitblies in de zetel van de zus en keek naar Joske, het killerkonijn met één slap oor dat de vrijdagavond getracht had mijn duim van mijn hand te bijten, gelukkig zonder gevolgen dan een diepe snee.
Een groot uur later zaten in Bistro Bellino te genieten met het nieuwe lief van kleine mukkie van een pastaschotel voor 7. Als dat geen smakelijke afsluiter was van een schitterend weekendje uit!

Ik wist het dat ik deze ochtend mijn wekker beter had gelaten voor wat het onding was. Ondanks het feit dat ik nog redelijk op tijd een bus te pakken kreeg en op tijd in het station was bleek de trein van 8u11 afgeschaft en waagde ik het dan toch maar op die van 7u56 met vertraging te springen. Ik verdiepte me dorstig en uitgedroogd in mijn metrogazetje tot opeens de trein halt hield. Aangezien er ettelijke minuten later een trein in omgekeerde richting langszoefde, veronderstelde ik dat we enkel halt hielden om een kruisende trein voor te laten. Of twee. Tot de omroepster van dienst ons verzocht om hen te verontschuldigen voor het feit dat de hoogspanning was weggevallen. Nee maat! Wel heb je ooit? Na een tijdje smste ik dan maar naar feetje om te vragen op welke trein zij zat en of ze ook geblokkeerd stond. Dat was zo, al wist ze niet op welke trein mijn collegas zaten (die bleken verspreid over drie treinen te zitten). Chance, ik hing er dus niet alleen aan. Na ongelofelijk lange tijd trok de trein zich weer op gang om het definitief te begeven in Brussel-Zuid waar de hele massa overstapte op een andere trein die de stroom niet aankon, waardoor ik dan maar nog een andere trein nam en me rustig in eerste klasse zette voor de laatste minuten.
Na enkel verkwikkende kopjes koffie begon ik ijverig te werken want het is deze week verbazend druk. Vanavond wordt het weer vergaderen tot in de late uurtjes. Altijd ambiance dergelijke meetings vol spijs en drank en meningen. Ik zal eens zien wat ze er te eten serveren, want ik ontzie het me om weer naar de winkel te tsjokken, aan te schuiven aan de onbemande kassa's en mijn eigen potje te koken. Net zoals ik gisterenavond geen zin had om op mijn eentje thuis te zitten en ik opeens bedacht dat ik een filmpje wou gaan zien. Helaas niemand van de dames die ik optrommelde had tijd of was ook maar in de omwegen van Gent te bekennen. Ik genoot dan maar lekker gezellig op mijn ukkie van "no country for old men". Vandaar dat ik vandaag op het idee kwam om volegnde week donderdag in Brussel na de uren een filmavondje te organiseren met andere Brusselse pendelaars. We zouden "el orfanato" gaan bezien, voorafgegaan door het gewoonlijke thais-vietnamese budgetvriendelijke eten.

Het weer wordt beter, het moet beter worden. Dit weekend vertrek ik met het hele gezin en aanhangsels naar Zeeland. U ziet de foto's daarvan ongetwijfeld ter zijner tijd.

Het voordeel van u goed te voelen en eenzaam langs de nachtelijke straten te dolen dat je beseft dat je het goed hebt en niet meer uitkijkt om je doelen voor ogen te stellen. Niet probeert te achterhalen hoe je hetgeen je in feite wel mist, zou kunnen krijgen en toelaten in je leven. Hoe je je leven wat zinniger kunt maken dan louter leven en werken en slapen en eten en drinken en genieten. Of moeten we het echt in de kleinere dingen zoeken als simpele zielen. De sterren twinkelden tussen de wolken door. Dromen zullen er altijd zijn. daden om die dromen werkelijkheid te doen worden hopelijk ook. Ik heb tijd. Als sloeg ik soms in paniek omdat de tijd me leek in te halen. Soms gaat het te snel, andere zaken gaan te traag. Andere dingen zijn onberieeikbaar, sommige dingen wil ik niet eens. Moeilijk. vandaar maak ik me er misschien te gemakkelijk vanaf? santé!

Ondertussen verdrijf is de tijd, na facebook, linkedin, met twitter. Anybody out there? add me!