Vrije tijd : Jeronimo's Cage of Thoughts

12-08-11

Brussel mijn stad

Jeff Wall heeft een tentoonstelling in de Bozar. Het enige leuke eraan is de enorme afmetingen van op het eerste zicht beelden die iedereen kan trekken. Niettemin de tijd van de dia's ligt ver achter ons en zorgt voor een nostalgisch sfeertje, zeker als je weet dat veel van zijn nietszeggende foto's in de jaren 80 zijn getrokken waardoor ook dat wer voor een extra dimensie zorgt. Is hij een echt goeie fotograaf? De grens tussen slechte nietszeggende beelden zoals die foto die lijkt getrokken te zijn door je mama zonder enige oog voor compositie en dergelijke meer, en dergelijke beelden met een geënsceneerde scene erin en net die sprekende details, ja blijkbaar is dat geniaal. Als je vindt dat details spreken of dat het net die dingen zijn die moeten spreken.
Kijkt u vooral naar de iconen die Jeff Wall geïnspireerd hebben.

En verder mijn pa heeft gezegd dat hij zijn duizenden dia's zal triëren en hoopt op een 10% 'te houden' uit te komen. Zoals met mijn 600 muziektapes die ik naar het containerpark heb gebracht. En mijn ma die doos #1 bewaarde om toch een beetje herinnering te hebben. Niet da tin doos is de meest exclusieve demo's en beste cd's uit de metalwereld zaten. Bummer.
Mijn twee dozen dia's (jawel van die speciale dozen dia's) staan in mijn 'broodkast' zoals dat heet, in de living, linksonder naast mijn australische cowboyhoed.
Ik ben echt best trots op mijn dia's die ik trok op 12-jarige leeftijd.
Ik denk da thet tijd word om zoals in de ouden tijd van mijn jeugd nog eens het grote witte scherm uit te halen en naar dia's van vroeger kijken. We plachtten dat te doen telkens er een nieuw lief in de familie werd geïntroduceerd. Facebook en de dito slechte foto's die daarop verschijnen hebben dat ook deels vernietigd. de man van mijn zus heeft dat inwijdingsritueel nog niet ondergaan, misschien moet ik mijn andere schoonbroers daarop attent maken. Of willen zij die marteling niet nog eens ondergaan?
Ik zal maar advocaat van de duivel spelen. Met dit prachtige zomerweer is het uitgelezen dia-weer, als je het mij vraagt.
Wie trekt er hier nog dia's? Of is dat al een meervoud, gelijk scampi's?

20-06-11

De Overmolen - wijkcontract Rouppe

Wat moet je doen als het je echt niet lukt om eens 5 dagen achtereen niet uit te gaan eten? Verandering van spijs doet eten. Je brengt wat afwisseling in je horecabezoeken.
Verleden week kregen mijn maat en ik een flyer toegestopt ergens inde Cellesbroederstraat, hartje Brussel door een ietwat verlegen zwarte dame gekleed in koksoutfit. Na een wat achteloze blik vond mijn maat dat de flyer toch een ander onderzoek waard was. Het bleek om reclame te gaan van het restaurant van VZW De Overmolen. Een welzijnsorganisatie met verschillende activiteiten, waaronder een horecaopleiding, gekoppeld aan een cursus Nederlands, voor langdurige ongeschoolde werkzoekenden. Een eerder project was bedoeld voor asielzoekers.

Meteen reserveerden we om dat eens te proberen. Op de site moet je doorklikken naar projecten en wijkcontract Rouppe, daar vindt je alle informatie.
Deze noen stonden we er dan, het personeel is wat onwennig en er wordt onder goedkeurend en sturend oog toegekeken door een projectbegeleider, maar het eten is eenvoudig lekker. Meer moet dat niet zijn, zeker niet als je weet dat een dagschotel slechts 6 euro kost, een dessert 1.50 en je kunt er ook nog soep met brood krijgen als voorgerecht voor 2 euro, drank is 1.20. En het is echt lekker. Belgische gerechten met een exotisch tintje, zo had ik de kabeljauw in een mooi sausje met gestoofde prei, gekookte aardappeltjes en rijstkroketjes. De twee flensjes met een bol ijs en chocolade saus als dessert kon ik er nog net bij proppen. Mijn maat had een Spaghetti Maison, met veel groenten en smaak.
Belangrijk vind ik dat ze bio-producten serveren. Dit keer niet van Oxfam, maar van het voor mij onbekendere merk ethiquable.

Probeer het zelf eens uit, waarschijnlijk lekkerder dan uw bedrijfsrestaurant en eens iets anders dan de overprijsde lunches in de normale horecazaken in Brussel.

22-04-11

Slechtvalken voor iedereen

Het mooiste wat er is een moeder en haar babies.
slechtvalk,valk,slechtvalken voor iedereen,brussel,bruxelles,sint-michielskathedraal

Live te volgen op deze site.

En ja Copenhagen was heel tof.

26-11-10

Reroot to Remain

Ta Prohm, ofte Angelina Jolie's temple , Cambodia, Angkor Wat.

Service. Bediening. Een mens is daar gevoelig aan. Zeker als het ondernemingsplan bol staat van de zogenaamde hedendaagse termen inzake management efficiency en andere soorten gezever. klantvriendelijkheid.
Niettemin als ik naar een winkel ga en me als particulier op de private markt begeef, dan wens ik bediend te worden op mijn wenken. Do ut des maar dan omgekeerd. Als jij me geeft wat ik wil, ben ik tevreden en gunstig gestemd en in het vervolg zul je daar ook wel bij varen, want een tevreden klant die keert terug.

Ik probeerde onlangs een bestelling te plaatsen bij www.clubsports.nl, maar telkens ik de bestelling trachtte te bevestigen, zei de site dat ik mijn postcode niet had ingevuld, quod non. Een mailtje naar de helpdesk.
Ze zouden het anders oplossen, ze vroegen wat ik graag wilde hebben en dat ik een factuur zou krijgen. Dagen verstreken en de tijd drong. Herinnering dan maar. Geen antwoord.

Via via ontdekte ik dan een Duitse site die dezelfde producten aanbood. Bestellen via de USA was geen optie wegens die invoertaxen en de leveringstermijn.
Prolaxshop: de bestelling werd meteen aanvaard de betaling via creditcard meten uitgevoerd en een dag later stonden ze al aan mijn deur. Een gesloten deur weliswaar. Ik vond er een een ééntalig Franse bon van UPS. Er stond niets op geschreven. Gelukkig las ik het heel goed en smeet ik het niet weg, in de veronderstelling dat het reclame was ofzo. Ik vulde het nummer van de bon in op de site en zag meteen dat het ging over een levering vanuit Duitsland. Ik kon verschillend emogelijheden aanvinken en koos ervoor een ander leveringsadres aan te duiden. Aanvraag werd ontvangen en de maandagochtend na het weekend verwerkt en aanvaard. Dinsdag stond het mooi te blinken aan de voordeur van mijn ouders. Nice want nu zaterdag hebben enkele clubleden hun spullen nodig tijdens onze eerste internationale wedstrijd in Stuttgart.

En verder gaat het leven zijn gangentje. Hier en daar eens iets nieuws uitproberen. Old contacts. People go and people go; altijd zo geweest. Ook staat de Kornelius Stijnius Jeroen in de tuin van Korneeltje. Een boom genoemd naar de twee peters en Korneeltje zelf. Deze week trouwens nog ferm gespeeld met Pepijntje. Het leuke des levens zit 'm soms diep verborgen in de kleine dingen en toch blijven we die grootse verwachtingen koesteren.

30-10-10

Afval en Dorre Bladeren - Gabriel Garcia Marquez

Afval en Dorre Bladeren. Je zou het niet meteen doorhebben maar het is herfst en de staten liggen vol afval en dorre bladeren. De zon glinstert cynisch in de koude plassen op het grijze vuile asfalt. Een rilling gaat door je heen als de koude wind je ijzig snijdt. Gelukkig is mijn verwarming ondertussen hersteld. Heel tevreden ben ik van de service. Via internet was het eigenlijk onmogelijk om een AEG Home Comfort installateur te vinden. Een mailtje en ene telefoontje naar AEG Home Comfort zelf loste al mijn problemen op. Ik kreeg adressen van installateurs in het Gentse en ik belde Gobeyn Electro uit Oostakker. Een paar dagen later belde de kerel mij uit mijn bed, maar na een kwartiertje prutsen aan de bedrading had hij het euvel verholpen. Voorlopig lijkt alles te werken.
Afval en Dorre Bladeren. Gabriel Garcia Marquez, de nobelprijswinnaar van wie ik nooit eerder een boek las, beschrijft in dit vreemde verhaal hoe een vreemdeling zich jaren lang ophoudt in het gezin van een kolonel zijn dochter en haar zoon en ook hun huishoudster als hij ergens in het begin van de 20ste eeuw onaangekondigd neerstrijkt het het dorpje Macondo. Ik weet niet waar het verhaal naartoe gaat. De ene keer zie je het verhaal vanuit de ogen van de kolonel, de andere keren vanuit de ogen van de dochter en dan weer vanuit de zoon. Niet dat een van hen weet wie de man in fiete is en wat hij kwam doen. Wel leren we deels het verhaal reconstrueren aan de hand van hun herinneringen. Het verhalat als een kroniek, maar dan in het kort. Het is niet saai en ook niet boeiend. De nederlandse vertaling van mijn verse is wat oudbollig, maar ergens heeft het toch iets en nee waarschijnlijk lag ik weer half te slapen op de trein terwijl ik aan het lezen was of omgekeerd, maar op het eind van het boek weet ik nog steeds niet wie wat of hoe.

Ik heb me ook nog eens verwend op muzikaal vlak. Zes, ja zes cd's kocht ik in deze tijden van downloaden en itunes en andere internetmuziek.
Het was een trip down de memorylane en deels van gemiste kansen, want enkele cd's heb ik decennia geleden links laten liggen wegens niet mijn smaak. Hoe hokjesdenken je deed als tiener besef je pas een stuk later.

- Iron Maiden - the final frontier (2010): hun nieuwste cd in de tin-can verpakking. Ik kon die niet laten liggen. Ik akn geen Iron Maiden cd laten liggen en ik legde hem zelfs meteen op op het werk. Sing along! Scream for me! Lekkere schijf zoals altijd van deze heren.

- Arkona - Ot Serdca Nebu (2008): deze Russissche folkmetalsensatie heef took mijn hart veroverd, al denk ik dat deze cd niet hun beste is, maar goed het was de enige die ze hadden dus kocht ik hem. De zangeres brult, schreeuwt en zingt lekker. En de folky tunes zijn absoluut niet te dansbaar, de songs houden een heerlijk stevig metalgehalte.

- Shining - III Angst, Självdestruktivitetens Emissarie. Ee cultalbum uit 2002. Mayhem meets Burzum. Ongelofelijk depressief en donnker. Heu ja wat de teksten betreft toch, verder vind ik deze redelijk progressief klinkende black metal nogal zwakjes overkomen, de cd wordt opgebouwd rond een traag tempo met gelukkig redelijk miserabele vocalen wat de snedigheid toch een beetje ten goede komt. Ik moet het waarschijnlijk een kans geven, voorlopig vind ik bv Taake en Enbslaved toch inspirerende klinken.

- Candlemass - nighfall. Deze cultcd uit 1987!!!! man Messiah heeft een van de mooiste en beste metalstemmen. Deze doom beukt er op los, heerlijke teksten, knallende riffs. Mooi! Deze re-issue komt et enkele demoversies en wat commentaar.

- Candlemass - Chapter VI: hun cd uit 1992 met weer een hoop extra's. Dit album was er beter niet gekomen aldus de toegevoegde notes wegens grote problemen voor Candlemass in die tijd en Messiah die de band verlaten had. Maar wat een prachitge stem zingt hier op? Tomas Vikström, de man die ik pas in 2007 leerde kennen als een van de live-vocalisten tijdens de Therion 20 years-tour. Wat een keelgat zeg. Ook de muziek klinkt een stuk meer metal en een moderner productie geluid dan in 1987. Deze cd is absoluut niet slecht.

- My Dying Bride: the angel and the dark river. Schitterend album uit 1995 die de nieuwe koers van My Dying Bride inluidde: geen grunts meer (die zijn gelukkig wel weer terug hedentendagen) maar droefgeestige loodzware gitaren op de klaaglijke melodieuze poëtische zang. deze cd is een res-issue met een live-dvd en nog wat bonussen. Moest ik gewoon hebben.

19-10-10

Thai Cuisine - Rolling like a thunderbolt

Net terug van de kookles aan het KISP: dit keer thailand. De hoofdschotel was voor ons. Heel lekker maar zo weinig werk. Leek wel een beginnerscursus. Niettemin plezant en vroeg gedaan. Heb wel ruim een half uur met brandende lippen gezeten en dit bijna letterlijk. Het deed nogal zeer. Chilipepers. Gekuist, de pitjes eruit en dan je mond afvegen met je vingers vol chili: je weet meteen wat voor fout je begaan hebt.
In feite was het een vrij goeie dag tot ik dat nieuws per email ontving, bende f*kkers verdikke.
Ik had het ergens voelen aankomen, maar het kwam toch harder aan dan verwacht. Ergens vallen mijn nabije toekomstplannen compleet in het water.
De gedachte dat alles bij het oude blijft, is schrikwekkend. Het feit dat ik weer afgewezen ben misschien nog meer.
Boosheid en ontgoocheling en misschien en hopelijk nog meer verbeten om verder te doen.
Hoeveel energie kan een mens hebben?

"Proeven van de wereld", bij gebrek aan reizen in het verschiet, doe ik dit op culinair vlak. Bijzonder tevreden ben ik.
Verder zit ik vol kwetsuren van de training. Ik ga er al wat tegenaan, maar de blaar op mijn enkel van de wrijving van mijn nieuwe rolschaatsen die gaat constant open en begint te bloeden is is een minuscuul gaatje in mijn enkel geworden. Ondertussen beetje ontstoken denk en heel pijnlijk. Met micropor, isobetadine en steriele doekjes kom ik hopelijk al ver. en mijn nieuwe nutcase helm viel al meteen op straat waardoor 'm ook al wat beschadigd is verdikke. Lullig.

Vrijdag is er trouwens Derbilicous 3 in de Sioux te Gent, inkom amper 5 euro kom eens kennismaken met de Gent Gogorollergirls. Dit wordt mijn eerste fuif sinds ruim een jaar heb ik zo de indruk. Het machtige trouwfeest van zusje niet meegerekend.

13-10-10

The wedding day

Klein zusje wordt groot. Groot feest. Genieten.

05-10-10

Beyond Dreams

Een tijdje geleden hadden we volle maan. Naast die interplanetary infliction die ik jullie al eerder liet zien, kwam ik op een avond terug van een prachtig concert in de handelbeurs in het kader van "Beyond Dreams", het Festival van Vlaanderen. The rain had just stopped. I was returned around 1 0'clock from a drink in het sfinkscafé met de gothicvrienden en dito concerthangers.
Nice shot lekker mledieval vind ik.
Het leven kabbelt net als de maan voorbij. Roept ze je? The call of the diabolical wintermoon.
Moonstruck...sometimes I feel like...
Howling to the moon.
Zo erg is het niet helemaal. Just found out a new hobby methinks.
nice work-out. heavy training. Ability stability agility. Net zoals in die goeie ouwe tijd dat ik handbalcompetitie deed.
We verloren altijd. Indertijd. Nu is er nog niet echt een competitie uitgebouwd. Eerst investeren in materiaal. OP mijn rules-test had ik alvast 28/40 na de reglementen een paar keer door te nemen, maar net zoals op een rij-examen mag je maar een beperkt aantal fouten hebben, zijnde 6. Nog eens lezen dus en een herkansing.
Daarnet denk ik, zowat ieder spiertje verrokken in mijn vege lijf tijdens een fitnesstraining in het citadelpark...
het komt wel goed. Ik voel me al een stuk fitter na ongeveer drie trainingen.
En als je wil weten wat we verleden keer gekookt hebben, klik je gewoon hier.

29-09-10

Tupperware rules the World

Ondertussen heb ik mijn Albelli fotoboek netjes ontvangen per post. Twee dagen nadat ze een mail stuurden dat mijn fotoboek was verzonden. Vriendelijke jongens die van Albelli. De eerste keer dat ik via Albelli foto's bestelde en de eerste keer dat ik een fotoboek maakte. Meestal gebruik ik foto.com of extrafilm. Maar via een vriendin een promocode gekregen en dat eens uitgetest. D software geïnstalleerd die vrij gebruiksvriendelijk was. Al was ik denk ik niet iets te lui om bepaalde opties uit te pluizen. Foto's die je als achtergrond kiest worden heel vaag weergegeven. Misschien kon ik via de optie transparantie een duidelijker foto gebruiken om andere foto's op te plakken. Niettemin originele prijs voor ongeveer 72 bladzijden hoogglans: 63 euro postkosten inbegrepen met gewone blauwe linnen kaft 21*28cm.
Voor die prijs is de afdrukkwaliteit meer dan behoorlijk. Qua kleuren heb ik geen opmerkingen, ik weet wel niet of ze ze afgemaakt hebben zoals ik ze heb bewerkt/ontwikkeld dan wel of hun computer de foto's zelf aanpast. Qua afdruk zelf heb ik op de paginagrote foto's amper "pixel"vorming. Op de kleinere afdrukken valt de pixelvorming meer op. Maar voor zover ik me herinner van vroeger dat had je ook bij analoge afdrukken. Ik heb dus geen klachten.

Waar ik wel klachten over heb is over de vorte Gentse fietsenmakers. Geen van de fietsenmakers wou mijn fiets herstellen, de een omdat hij geen tijd had "Biker" op de Steendam (Lees dat werk kostte hem te veel tijd en in die tijd kon hij van andere fietsen banden en lampjes vervangen tegen een veel groter rendement en omzet dan enkele tandwielen te moeten vervangen) een andere zei dat hij an zijn baas geen zo'n oude fietsen meer mocht binnen nemen en verwees me door naar Max Mobiel. het zou bij hen ook teveel kosten: Joma Sport aan Sint-Pieterstation, waar ik eerder ooit wel tevreden van was: een lichtje steken en wat dingen oliën is natuurlijk heel snel verdiend. Maxmobiel zei me tegen de 70-80 euro. Daarvoor had ik geen nieuwe velo. Maandagavond belde ik terug en mocht ik erom, een nieuwe ketting en een nieuwe pion en een nieuwe kabel naar de versnellingen: 37 euro. Een een gratis zadelhoesje er boven op. Eat that commerciële fietsenmakers van Gent.

Verder ben ik overeten. Een brainstorm afdelingsdag in Gent over het toekomstig beleid en dergelijke in het Ghent-River Hotel, waar we al enkele jaren eerder ook al een sgoed waren ontvangen. Dit keer weer een lekkere eenvoudige lunch van Gentse waterzooi, rundsgebraad met worteltjes, witloof en kroketjes en vanille-ijs als dessert. daarna een sneukeltocht met de gids van Vizit. Behoort tot hun "yummie walks" in diverse steden te doen. Met moeite kon ik proeven van de heerlijke hapjes die we kregen samen met wat leuke akkefietjes over de stad Gent.
En toen nog eens een viergangenmenu in de kookles aan het KISP. Ik heb enkel het voorgerecht (spiesje van scampi) en den dessert die ik zelf maakte (chocomousse en pudding met banaan en sinaasappelsap) opgegeten en de rest vakkundig in tupperwarepotjes gestoken. Bon en nu verteren.

20-09-10

Komeneten

Ik dacht, ik bak nog eens een taart, aangezien mijn ma het recept niet meer kon terug vinden van het heerlijke ding dat ik al eerder had gemaakt in "ons kookboek", besloot ik dan maar een recept van het internet te plukken, ik vond regelmatig hetzelfde recept terug, maar dit recept had net dat ietsje meer wegens de karamel. Appelcake met speculoos en karamel.
Ik heb wat gefreestyled met de hoeveelheid ingrediënten omdat ik een beetje teveel van eht ene erbij had gedaan en dat dus compenseerde door de rest ook wat te vermeerderen op gevoel.

20100918_etenklein (1 of 3).jpg

Daarna vlog het mengsel in mijn pyrexpot en in de oven.

20100918_etenklein (2 of 3).jpg

en na een 40-tal minuten kon het afkoelen en werd het de volgende dag geserveerd aan de familie.

17-09-10

Bao Ninh - The Sorrow of War

Ik lees niet meer. Ik las niet meer. Toch niet voor mijn plezier of als vrije tijd. Ik kwam enkel toe aan nonsense blogs en social media updates op diverse zeverdingen om te tijd te verdrijven, uit puur voyeurisme of uit onverschillige verveling. Online gazetten dat ging nog. Maar soms ben ik echt wel een goeie ziel en laat ik me afzetten door volhardende straatverkoper sin exotische landen, die mij uiteindelijk kunnen overhalen om aan een veel te dikke prijs een veel te armzalig souvernier te kopen. Zo ook in hartje Hanoi, ergens in een café langs de straat, niet meer dan een kraampje met plastiekstoeltjes aangepast aan de gestalte van een kleuter. Tientallen boekenverkopers leuren er met op wc-papier gecopieerde exemplaren van talrijke bekende en minder bekende novels, romans of reisboeken.
Ik liet me overhalen om "the sorrow of war" van Bao Ninh te kopen. 5 dollar. Een enorme winst van de opeens echt gelukzalige breed glimlachende Vietnamees "thank you sir, thank you, yes please sir". Tot voor enkele maanden lag het gedurende een jaar nog in de plastiek. Sinds deze vakantie, toen we geen dagelijkse metrogazet meer kregen om de een of andere domme reden, dacht ik dat ik in plaats van mijn nachtrust hopeloos te verlengen op de irritant tergend traag rijdende trein van Dampoort naar Brussel beter eens dat boekje kon lezen. En warempel. Ik las het in enkele weken uit. Als je bedenkt dat ik over "het spook van toetegaai" van Herman Brusselmans, twee jaar heb gedaan, is dat een record.
"The Sorrow of war" vertelt het verhaal van Kien, een Noordvietnamese scholier die terugblikt op zijn leven na de great Indochina wars. 11 jaar vocht hij als scout in het reguliere Noord-Vietnamese leger. Honderden kameraden zag hij sterven. Hij overleefde als enige. Als je weet dat ruim 3 miljoen Vietnamezen het leven lieten in deze onmenselijke oorlog tegen de Amerikanen, werd het tijd dat ook de Noord-Vietnamezen eens een stem kregen. Dit boek werd een instant bestseller.
Het zijn fragmentarische flashback van een getraumatiseerde geest. Het is tevens een ongelofelijk tragisch liefdesverhaal. De horror, de stinkende bloedhete jungle, de hevige gevechten, de korte maar krachtige scenes herleven niet alleen in de herinnering van de schrijver, maar worden ook even levendig als destructief op het netvlies van de lezer gebrand. Zijn kameraden leer je fragmentarische kennen, de ene keer als dode, de andere keer anekdotisch levend. Hun eesten laten de schrijver alvast niet los.
The Sorrow of War is een aanrader en totaal anders dan de westerse oorlogsromans.
Vietnam is bovendien een land dat je moet ontdekken.

31-08-10

La Route des Champignons

Het deed enorm deugd er dit weekend eventjes op uit te trekken naar de Ardennen. Mijn festivalmakkers die de zomerfestivals zonder mij hadden moeten doorbrengen, konden ook nog geen punt zetten achter de zomer en stelden voor om in een chalet ener zijner het weekend door te brengen. Fridaynight overuurtjes geklopt en hup de trein naar Halle genomen alwader ik werd opgepikt om dan verder door regen en wind en bos in Barvaux aan te komen, ons te installeren in het knusse chaletje en dan in Durbuy ergens te gaan eten waar we enkel van de vleeskaart konden eten en niet van de menu-kaart en war de bediening in feite op niets trok en waar niet al te luide Hollanders zich toch lieten opmerken en een stinkende sigarenrook verspreidden, die de stinkende mosselgeur van een paar tafeltjes verder nauwelijks kon verdringen. Edoch, ondanks de vrees, werd de mixed grill ons a point geserveerd. Het smaakte, al waren de frieten denk ik al drie keer gebakken. Krokant kreeg een nieuwe dimensie.
In de Ardennen is het om te wandelen, en aangezien onze compagnons hadden afgezegd voor de vrijdag en pas de zaterdagochtend zouden toekomen, hielden wij ons onledig die nacht met het filosoferen over liefde en welzijn en bitches en vrouwen en meisjes. De volgende morgen kregen we in de plaatselijke carrefour de oproep dat ze het gevonden hadden maar dat er blijkbaar niemand was. Nee, dat klopte, we zaten in de winkel. Na een uitgebreid ontbijt konden we er de komende uren tegen en gingen we op pad.
Veel wild zagen we niet. Tientallen soorten paddenstoelen wel. of is het paddestoelen? Ik heb nog nooit een pad zitten zitten op dat soort stoel. We hielden ons onledig met het fotograferen van al dat moois der natuur.
Een tussenstop met heerlijk pannenkoek, die ik na mijn half stokbrood en worst nog eens door mijn strot werkte, bereidde ons voor op een laatste wandeling dat ons langs een velraten kasteel bracht bij een vakantie domein vol staancaravans waar het plaatselijk barbecuefeest aan de gang was en een ander domein van het rode kruis dat blijkbaar vol illegalen was volgestouwd, daar midden in de vredige bossen, waar we plots het eerste hert van ons verblijf spotten midden in de laatste avondzonnenstralen. Heerlijk om te zien. Het ging er als de weerlicht vandoor natuurlijk. Net voor de bui waren we aan onze auto met panoramisch dak, en hielden we verschillende keren halt om de regenboog te trekken.
Het op voorhand door mijn makkers klaar gemaakte stoofpotje met een gouden carolus grand cru smaakte voortreffelijk. Cheers!

17-08-10

Sweet Summerbreeze

Na een ruime week terug in Belgenland te zijn en kennis te hebben gemaakt met wat het dagelijkse leven hier aan ongemakken met zich meebrengt zoals daar zijn het oude vertrouwde dat meteen na enkele seconden al weer went zodat je reis al meteen tot de herinnering verdrongen wordt, het zwarte gat dat je tracht te negeren , maar op de een of andere manier denk je toch dat je je in feite aan het vervelen bent, de regeringsvorming die me hoe langer hoe meer tegen steekt, de regen die welkom is, maar ook eigenlijk niet, de vrienden die je eigenlijk meer mist dan je beseft, het ontbreken aan uitdaging waar je dan maar iets op tracht te vinden. Het zwarte gat opvullen moet nog komen. Ik kan me niet echt warm maken voor de weinige festivals die er nog zijn. Ook al omdat er weer niemand gaat die ik ken, of die hebben zich toch nog niet meteen kenbaar gemaakt. Zo zijn er Deerlijcke Folk, dit weekend, naar Leonard Cohen in Gent ga ik als fotograaf, de accreditatie werd door sony music goedgekeurd, maar ik moet iets ondertekenen en mag de foto's amper gebruiken en slechts tijdens het eerste nummer van 5 minuten mag er getrokken worden. I can live with that. Gentblogt, de beste stadsblog van Vlaanderen, waar ik vooralsnog steeds redacteur van ben, maar een beetje op mijn honger zit qua schrijfmateriaal en dergelijke, is verhuisd naar snellere servers en betere service: openminds. Test u hetzelf ook?

Ik was bezig met vertellen dat het sociaal leven dient te worden opgepikt en ja hoor vrijdagavond zakte ik af naar Oostende. Omdat mijn kaartje niet helemaal juist was of dat ik een beetje anders was gereden moest ik de bestemmelinge van dienst me per telefoon begeleiden naar haar woonst. 2.5 years have past ever since. Leuk weerzien, dikke vette ambiance op de paulusfeesten in Oostende, ik had er zin in, DJ Philippe Geubels en de Foute Ronnies met allemaal songs uit begin de jaren negentig. Het deed deugd weer in de ambiance te komen.
De volgende dag hing ik in de zetel bij twee malle doggies en hun baasjes wegens een regenbui, het uitlaten der doggies was gelukkig redelijk droog gebleven. Die avond trok ik naar de studioskoop voor Inception. I was not impressed. Misschien omdat ik niet veel boodschap had op dat moment aan dat soort actiefilm.
Pepijntje mijn klein neefje maakte mijn dag weer goed bij de meme en even binnenspringen bij de broer en zijn lief viel ook goed mee.
Heule city, net boven Kortrijk, is trouwens een internationale meetingplace voor expats. De nicht uit Nigeria is al ettelijke weken op vakantie in België en ook enkele nichtjes uit Nederland waren een tour de flandres bij de familie aan het doen, een uitgelezen kans om eens allemaal tesamen te komen. Café Dudu was the place to be om eens lekker bij te klappen. Heerlijk. Gezellig.
Even zien wat ik dit weekend allemaal ga doen, of deze week. Tips welkom!

En in feite, hoe leggen we het uit aan de gewone pakistaan dat de wereld geen zak geeft om wat er met hen en miljoenen (bijna niet te vatten!) gebeurt door die watersnood. Want in de media komt Pakistan toch maar negatief over, dus moeten we ze niet helpen. Laat ze maar stikken.
Ik besef, dat het me ook onverschillig lijkt te houden, en net dat maakt dat ik eigenlijk een heel wrang gevoel heb. Mijn geweten sussen door gewoon enkele tientallen euro te doneren, is geen oplossing.
Hoe ik mijn steentje aan een betere wereld kan bijdragen, daar heb ik nog steeds geen antwoord op.

14-08-10

Peru - the First days Aftermath

En toen waren we terug thuis. Het is vreemd hoe snel dat in feite went. Altijd een blij weerzien met de familie, het uitdelen van de kadootjes. Bijna meteen bekeken we de foto's op de nieuwe blu-rayspeler van mijn pa waar je rechtstreeks een fotokaart of usb-stick kon inpluggen. De foto's op de breedbeeldflatscreen waren uitstekend. Blijkbaar past de tv automatisch kleuren en contrast aan tot een prachtig beeld. Op mijn pc bleek dat ik alle foto's toch beter nog eens door lightroom joeg, wat me op een avond in enkele uren lukte.
Herinneringen aan een zopas gemaakte reis leken opeens in feite al voltooid verleden tijd. Soms zelfs wat meewoed bij het zien van bepaalde beelden. Soms zit het me ook niet echt mee. Ziek zijn op de totaal verkeerde moment blijkbaar; Zo kun je het eigenlijk amper verzinnen. Maar goed, het was fun. Weer een stuk van de wereld gezien. Het kriebelt alweer om er opnieuw van door te gaan. En daar zit het me wel mee. Ik was al vol jaloezie aan het browsen in de tientallen foto's van mijn vrienden en contacten op flickr die naar de verschillende Nederlandse en Duitse Gothicfestivals waren geweest. Mijn Corsica-en festivalgenoten nodigden me met de weerlicht uit om eind augustus in een chalet in Dardennen op everzwijnen te jagen. In elk geval zal de jacht op everzwijnen waarschijnlijk beter meevallen dan de jacht op vrouwen die steeds vruchteloos blijkt te zijn. Bovendien kwam daar opeens het werk weer bovenop. Ze hebben de gewoonte om heel mijn buro vol te stapelen. Willen ze een statement maken?
Ik smeet alles op de grond, trieerde den brol van den dringende brol van de interessante zaken om op te volgen en begon er aan. Een ontplofte mailbox die uiteindelijk wel nog meeviel. Dit keer werd er toch eens iets opgelost tijdens mijn afwezigheid zonder dat ze mij daar effectief voor nodig hadden. Leuk!
En ja hoor binnen de kortste keren was ik weer mee in den draai. Hoe snel dat allemaal ook gaat en ik dacht terug aan de huilende wind die in mijn gezicht sneed tijdens d tocht naar de Ballestas Islands. Ik dacht terug aan haar frisse adem die in mijn longen blies. De zoete smaak van de zeelucht die langs mijn lippen likte.
En toen vloekte ik weer op de koffie. Zo slap rioolwater. Al was ik slechter gewend daar in Peru.
Ik kon de uitnodiging niet afslaan om eens naar 't zeetje te gaan vrijdagavond. Paulusfeesten in de marginaalste stad van Vlaanderen. oostende aan zee. Wederom leek het plannetje niet echt te kloppen of ik reed weer mis waardoor ik bestemmelinge moest opbellen om me online te gidsen vanwaar ze dacht dat ik zat naar waar ik zijn moest. Dat lukte wonderwel. The outskirts van Oostende zitten dan wel niet zo logisch in mekaar, "langs het water rijden", met wat gezond verstand en deskundige leiding kom je er wel.

We genoten van het lange wachten op os eten in 't Zeezotje, een aanrader, heerlijke tomaatgarnaal. Alhoewel het enige heerlijke er aan is da the vers is. wat kun je er anders aan verknoeien. Het smaakte. Het was gezellig.
Op naar het volkse plein waar DJ Philippe Geubels en de Foute Ronnies hun opwachting maakten met alle foute hits uit de jaren 90. Ambiance. Zeker toen een dansende non volop meedeed op het podium met "ik wil je" van de Kreuners. Rond 1u vond ik het voldoende. De rit naar Gent verliep in het donker. de gas opendraaien. Remmen omdat de voorligger opeens door een mistbank reed. Optrekken. De amper zichtbare witte lijnen van de wegmarkering schoten langs mijn bolide voorbij als flitsende herinneringflarden aan vage tijden die misschien nooit waren geweest, enkel in mijn gedachten of dromen. Wie zal het zeggen.
Mister sandman entered the room...

14-07-10

Ik ga op reis en ik neem mee

Altijd handig om te weten wat een mens zoal meeneemt op reis. Vandaar dat ik dat eens op een rijtje zet.
Alles hangt af van het klimaat waar je je zal bevinden. In mijn vorige post heb ik al aangetoond dat het een nogal variabel klimaat zal zijn met veel kans op koude wind, gelet op de hoogte van de Andes. Verder ook tropische temperaturen in de jungle waar we slechts een paar dagen verblijven en natuurlijk ook onherbergzaamterrein. Je neemt dus ook best voldoende aangepast schoeisel mee. Op alles voorzien zijn en met de gedachte dat wat je niet hebt kunt kopen en ook dat je regelmatig je was kunt doen. Het kan met minder kleren, maar ja als een mens plaats heeft en het niet de hele tijd zelf moet dragen...

Ik heb een dagrugzak en een grote rugzak. daar gaan de volgende zaken in.
5 t-shirts (waarvan 1 om in te slapen)
3 hemdjes (2 sneldrogende trekkershemden en 1 surfhemd)
3 lange broeken (waarvan 2 afritsbaar)
2 fleece (dikke en dunne)
1 warme longsleeve (thermo)
1 trekhemd met lange mouwen
ondergoed voor 7 dagen (broeken en kousen)
1 zwembroek en 1 zwemshort
3 trekkershanddoeken (2 zeemvelachtige dingen en 1 echte handdoek)
boots (met enkelbescherming, rotsproof, niet voor echt alpinisme, die zware laat ik thuis)
sandalen (waterbestendig)
wandelschoenen (gewone toeschoenen)
apotheek/douchegel/shampoo/wasknijpers/wcrol/nivea
zakmes
2 zaklampen (gewoon en hoofdlamp)
regenhoes voor dagrugzak
regenhoes voor grote rugzak
flightbag
regencapuchons (zo'n heel dun ding en een echt legerachtig zeil)
regenjecker (maar loopt toch in na wasbeurt)
reispapieren (en copiën verspreid over bagage)
pasport/ID/bankkaarten/gelekoortskaart
geldriem
pet
reisgids
reisdagboek
stylo's
papieren zakdoekjes
vochtige doekjes
8wasknijpers
koekjes (noodrantsoen verspreid in bagage)
scheergerief (machien en reserve handgerief)
fototoestel met lader en extra batterij (toch maar neit mijn reflexcamera? niet teveel in de kijker lopen?)
multistekker (stopcontacten)
slotje om flightbag af te sluiten
laken toegenaaid als slaapzak tegen vieze bedden

Totaal gewicht: grote rugzak rond de 12 kg, kleine rugzak: ongeveer 5 kg

Verder is het altijd handig dat je iemand hebt om af en toe een oogje in het zeil te houden op je stulpje.

Guide roughly in the Gap of adventurous Peru

Voila ik ben om de rough guide to Peru geweest. De engelstalige versie, niet de nederlandstalige. Op het eerste gezicht lijkt de rough guide iets meer achtergrond te geven dan bijvoorbeeld de lonely planet die weliswaar van 2010 dateert, maar vooral gericht is op hoe doe ik het zelf. Verder is het jammer dat de gids bij uitstek, als je vooral achtergrondinformatie wil, van Dominicus al dateert van 2008. Ik zal zien hé op mijn gids mijn nuttige aanvullende info levert bij de info die ik zal krijgen op mijn trip. Je krijgt alvast een introductiehier. De Andes, op de foto hierboven, de altiplano in Bolivia (2007) zal ik dus eindelijk terug zien. Ik kijk er enorm naar uit. Hoogstwaarschijnlijk neem ik dit keer mijn nikon D70 reflexcamera mee in plaats van de nikon P5000. Ik hoop dat dat veilig zal zijn in de steden. I'll take the risk. Mijn dollars had ik beter verleden jaar gekocht bij enkele duizenden, de huidige koers is verdikke oninteressant. Ik moet mijn DEET nog kopen, een nieuwe coupé aanschaffen en mijn bagage pakken; Copies van pasport, ID en bankkaarten zijn genomen.
I'm ready!
The weatherforecast: * Lima: 14-17°C * Pisco: 13-21°C * Nazca: 8-14°C * Arequipa: 7-21°C Puno:-3-11°C * Cusco: 2-23°C * Puerto Maldonado: 16-36°C
Mag het ietsje meer zijn aub?

13-07-10

Culinariteiten op nieuwe skynetblogs

Skynet heeft de skynetblogs op een nieuw platfrom gezet. Het resultaat is dat mijn getunede blogcss dus verloren is gegaan en voorlopig kies ik maar een standaard design. Verder ben ik de nieuwe interface aan het bekijken en ik heb een beetje heimwee naar de gewoone "eenvoudige tekst-editor" waar ik met html zelf de lay-out kan kiezen dan in de "rich text"-editor met allerlei mogelijkheden om lettertypen in allerlei groottes en dergelijke te gebruiken. Hoewel ik heb net iets gedaan, zijnde de foto van flickr, ingevoegd niet via de "image"-inserter, maar via de html-knop. Blijkbaar zit de "eenvoudige" dan wel "wysywyg" -editor in de tab "instellingen". Dus niet in de "nieuw bericht"-dinges.

Ik zal nog eens uit gebreid te tijd moeten nemen om te testen. Bv waar is mijn draft naartoe. Blijkt dat ik geen draft heb, was al gepubliceerd lol.

Verder ben ik mij aan het voorbereiden op mijn reis dus je zult de komende weken niet veel van me vernemen helaas.

Maar we zitten niet stil, alles behalve, ik heb dan wel geen festivals gedaan behalve een dagje couleur café waarvan ik ferm heb genoten, geen cactus gezien, amar wel een heerlijk overhit trouwfeest gedaan waa rik feestfotograaf was. Dit nadat ik al een persoonlijke fotoshoot van de gelukkige trouwers had gemaakt enkele maanden terug. Het was te doen ergens in de middel of nowhere in Ardooie in een omgebouwde kapel zonder airco. U kunt raden hoe hoog de temperaturen daar opliepen. Het eten was delicious! Lekkere tapas van goeie kwaliteit en vooral zeevruchten. Njammie, met paella en dessert. Een mens kan zich op ergere plaatsen begeven als het te heet wordt.

Maandag was er dan een etentje met enkele kooklesmensen in den abajour in Gent, net iets te prijzig voro hetgeen het is, maar de dame blanche daarna ging toch vlot binnen net zoals de dame blanche deze noen met mijn studiegenoten in Brussel in de Titanic. Filet d'espadon en son feuilleté met seizoens groenten. 18 euro voor een te hard gebakken filet zwaardvis met een lekkere licht pikante saus en een klein bladerdeegje met een groetenmix als uit een bokaal... en dat was het...overprijsd, maar de dame blanche daarna ging er wederom vlot in. En zoals steeds ergat ik te vragen om de slagroom achterwege te laten. Als het maar gezellig is!

22-06-10

Corsica

Ik ben net terug van een groot weekje genieten en relaxen in Corsica. Een prachtig eiland? Perfect bereikbaar met de wagen als je een ferry neemt. met wat geluk loodsen de ferry-bedienden u vlotjes in rijen van auto's naast mekaar zodat je je deur en koffer nog open krijgt. In het slechtste geval kan je niet meer uit je auto of sta je geparkeerd lak langs een ingang naar het dek en de woonruimte van de boot zodat iedereen met pak en zak tegen je auto schuurt met alle krassen van dien. Jammer voor de eigenaar van de spiksplinternieuwe BMW. Als je een kajuit hebt geboekt kun je na een nacht van 1100 km rijden nog wat pitten. Anders lig je maar in de gang op vlei je je neer in de overbevolkte en overvloedig aanwezige stoelen van restaurants en bars of ligstoelen op het dek buiten.

Als je geen rallypiloot bent kun je niet eens de toegelaten snelheid halen. Als je rustig rijdt worden je passagiers iets minder wagenziek. Zonder passagiers kun je je al eens laten gaan maar niet zonder risico. Toch blijft de toegelaten snelheid veelal ambitieus en onredelijk.

Als je er echt tegenaan wilt, dan wandel je gewoon een van de vele routes omhoog. De een al steiler dan de ander. Vooral de GR20 nord. Dat deed ik de laatste dag. Amaai mijn benen en mijnen asem. miljaarde.

Lekker eten viel goed mee: pizza au feu daar, zijn de frietkoten van hier. BBQ was op zilverpapier wegens een ultrasmerige rooster. Traag maar gestaag lukte dat de eerste dag. Daarna was het wachten tot de laatste dagen wegens de overvloedige en uiterst zeldzame regen. En ook die wind. Mistral of wat was het. Nog nooit zo'n harde wind meegemaakt. Maar de uitzichten op de toppen van de bergen of de vele oude Genuese wachttorens langs de kust zijn onbetaalbaar. Snorkelen heb ik niet gedaan maar wel mijn kop met duikbril onderwater gestoken om zo te zien welke visjes daar niet allemaal rondzwemmen in de middellandse zee.

17-08-08

Bivak 2008 - Chimay - Chiro 't Stratje

Chiro 't Stratje - Bellegem - Bivak 2008 - Chimay

Sinds jaar en dag ben ik de chirofotograaf van dienst. Na twee kalendershoots was er de afgelopen dagen mijn tweede Bivakshoot. Dit keer een tweedaagse. Prachtig wat deze kinderen doen. Het meeste plezier had ik bij de allerkleinsten. Zo'n schatjes. De serie werd op de tweede dag afgesloten met de groesfoto's, per afdeling, en dan allemaal tesamen. Krijg die bende van ruim 150 dolenthousiaste kids maar eens in slagorde voor de foto. De obligate ezelsoren kon ik niet vermijden. "Waarom mag ik dat niet doen?" "Waarom mag ik geen gekke smoel trekken?"
Ik sliep in de hangar bij de kleinsten in de ruimte voor de leiding. Het verhaaltje voor het slapengaan ging niet door alvorens ik erbij was.

Eindelijk heb ik dan ook mijn portie frieten gekregen. Na dagen achtereen op restaurant te gaan, had ik eindelijk eens zin in vlaamse boerenkost. Hoed af voor de kookploeg die dagelijks bergen werk verzet. Ook het 24-urenspel was de max. "J-fotograaf" werd er in het donkere bos geroepn telkens de aspi's mij voortijdig hadden ontmaskerd. Na twee geslaagde missies en een allerlaatste mislukte missie ging ik dan toch maffen. De volgende dag moest ik alweer uit de veren om het wasritueel van de kleintjes te fotograferen. NOg genieten van een middagmaal en dan hup naar huis. Tijdens de terugrit zat ik per abuis in Frankrijk gelukkig vooraleer er péage te betalen was. En dit keer zonder boetes medunkt.

25-08-05

Der Ewigen Schlaf im Finsterwald - Deine Dornen in Meinem Herz töten die Morgenmüdigkeit - Kiss My Wounds

In the dying remnants of a laugh
I the Blind can see
the world torn apart and suffocating
As I inhale the cold breath of night
Life - a broken mirror

Jongens! Het kan weer niet op! Jobstudenten in de supermarkten, u kent het wel want u bent er zelf wel waarschijnlijk een geweest. Te lui om te denken aan het klantvriendelijk imago van het bedrijf en al vastgeroest en afgestompt nog voor je offfcieel tot de arbeidsmarkt bent toegelaten.
Ja, geef het maar toe, jullie waren ook van die idiote pubers die zoveel mogelijk gled wilden verdienen met een zo lang mogelijk gezicht en liefst een donker hoekje in het magazijn om te kunnen pitten.
Wat was jullie favoriete werkplaats? De groenten en het fruit? De bakkerij of de drankafdeling? Toch niet de afdeling fijne vleeswaren?

Hoewel ik er indertijd heel wat fijne vleeswaren zag ronddartelen op hun malse strakke billetjes en hun stakke topje, (dat de temperatuur bij de frigo's lekker fris was, was alleen maar mooi meegenomen) is er een groot nadeel als er zo een fleurig jong witch achter de toog staat. Fijn vlees is ze zelf wel, maar fijne schelletjes snijden dat lukt dus niet! Aan geen kanten. Ik heb nog maar zelden een jobstudente gezien die fijne schelletjes kon snijden. Gisteren kocht ik namelijk de parmaham in reclame en vroeg zes fijne schelletjes vroeg. Ik vroeg aanvankelijk gewoon zes schelletjes. Dun gesneden vroeg het onbeholpen meisje. Ze deed me lichtjes denken aan "the Girl with the Pearl Earring", ze had dat zelfde bleke gezichte, iets fijner, onzeker kijkende ogen, haar haren onder een kapje gestoken en ze had een bedeesde schuchterheid over zich. Ik antwoordde dat ze niet te dik mochten zijn, gewoon eerder. Natuurlijk waren de eerste twee probeersels van het blozende meisje flinterdunne reepjes van amper 3 cm hoogte, al hoewel ik durf te wedden dat ze aan de bovenkant zeker meer dan een millimeter dik waren en flinterdun pas aan de kant waar de te weinig druk uitgeoefend had.
Kracht uitoefenen op die ham, riep ik haar in gedachten toe, terwijl ik me concentreerde op de fijne vleeswaren of eerder het grof wild dat aan de andere kant van de toog passeerde.

Uiteindelijk is het resultaat dat ik met schellen van ongeveer 1.3 tot 1.6 millimeter tussen mijn stutten zit.
U weet dat hesp verandert van smaak naargelang de dikte van de schellen. Het is totaal anders om een brok gerookte en gedroogde hesp op te peuzleen als een flinterdun schelletje. Parmaham is gelukkig op beide wijzen even smakelijk.

Over de files aan de kassa met trage jobstudentes ga ik het maar niet hebben. Feit is dat ik altijd doodga aan de kassa, zelfs al zijn er maar drie wachtenden voor mij. Maar soms heb ik te doen met de arme schepseltjes aan de kassa en soms wil ik dat ze voor me zo veel mogelijk tijd uittreken. Soms wil ik dat de rij niet opschuift , maar buiten die uiterst zeldzame gevallen waarin ik niet wegdroom, slaat mijn psycho-maniakale fantasie op hol en trek ik één bloederig spoor vol vernieling en gore doorheen de rijen wachtenden.
Om maar te zeggen dat ik op die manier natuurlijk weer mijn favoriete soap mistte. Ik denk dat ik die maar 1 keer in de week kan zien, gelukkig is het niet voor niets een soap en kan ik desondanks heel goed volgen.

Maar uiteindelijk was er gisteren ook nog iets positiefs. Opeens was ik mijn haar beu. Je kent dat wel, opeens sta je op, je kijkt in de spiegel en je denkt: dat moet eraf, en wel zo vlug mogelijk.
Bij deze was ik op zoek gegaan naar een kapper. In de Koning Albertlaan, de Van Hecke ging ik niet meer. Daar deed dat mens alles met de tondeuze en de verleden keer was het niet geheel naar mijn zin. Mijn haar moet nog altijd gekapt worden dat wil zeggen korten met de tondeuze en in model knippen met de schaar.
De Van Hecke aan het Zuid, had zoals ik jullie toen vertelde wel een goeie kapster, blond, bloedmooi en nog vaardig met de schaar ook. Maar ik wou ne keer iets anders proberen. Kapper Kaprijke in de Sint-Niklaasstraat. Die zat boemvol en werkte enkel op afspraak. In de Jacques Lessange in de Korte dagsteeg zat geen volk, wel zat er volk in de "Y&D" in diezelfde straat.

Er werken daar babes en er zaten er ook een paar. Hier moet ik zijn dacht ik, de redelijk hippe jeugd bekijkend. Mijn haar werd lekker gewassen met frisse shampoo die ook mijn hoofdhuid fris deed aanvoelen en dan werd ik gekapt, een broske, maar 't staat iets boller dan anders, minder afgeplat van boven, een stuk "dynamischer" en meer piekjes. Nu ja ik ben er best tevreden over maar ik denk dat ik over een maand weeral naar de kapper mag terten.

Photo: Pussy in CMS' Garden. Die poes izt thuis regelmatig in onze tin rond te dolen en komt zefls tot aan het raam op het terras even naar binnen staren. Hier lag ze rustig te relaxen tussen de bomen, terwijjl ik mijn tent aan het opzeten was voor cactus, maanden terug.

Mijn horoscoop in de Metro van vandaag:
horoscoop metro van vandaag:"is de vakantie al ongeveer afgelopen (sadisten)terwijl jij je weer opmaakt om als single terug te keren (wat eengalgenhumor) naar je normale bestaan (gaan ze met me lachen ja!)duikt daar opeens iemand op die je nog niet had opgemerkt (ik zit meal suf te kijken of er iemand opduikt vanop de trein al, en hier op de godgansverlaten werkvloer zie ik het ook niet meteen gebeuren, gaan ze me tot wanhoop drijven jja???!!)Liefde op het eerste gezicht! (pestkoppen! ne mens zo opjagen!)

reacties hier wegens spam gezet!

2005-08-28, 14:04:51omdat ik graag magnum atwerkte ik het leifst in de vriesafdeling:-) zonnige zondag toch nog toegewensthttp://bremst.skynetblogs.be/willy

2005-08-28, 09:50:22...en hoe horoskopen iemands leven toch kunnen beïnvloeden... maar natuurlijk geloven we er niet in!http://mjs2002.skynetblogs.be/MJ

2005-08-28, 00:46:33*De Metro blijft het doen e! Ons pesten met die horoscoopjes!
En toch ze blijven lezen e:p
Tkan maar een sgoed zijn? http://pam.skynetblogs.bepam

2005-08-27, 16:10:37pureegelukkig komt de metro in het weekend niet uit
en een mens zou subiet vegetarisch worden bij het lezen van uw heps verhaal
goh
en nu moet ik de rest van het weekend nog door
ook niet evident
al iemand zien opduiken, behalve de kat dan?
groeten
Nhttp://evenopademkomen.skynetblogs.beniki

2005-08-27, 09:46:30Fijne vleeswaren kassa 4Pussy in my garden...
Tent aan het opzetten...
Cactus...
Dat klink allemaal erg metaforisch daar in jouw lusthof. :-)Fresco

2005-08-26, 23:38:51toppietof...weekend voor jullie allemaal ...
Mazzeltjes..http://straffe-koffiekaar van jo

2005-08-26, 19:29:33En vandaag in de aanbieding...de parmaham. :-)

Fijn weekend xxxLara

2005-08-26, 13:43:01hahahaen gij denkt da da bij u ga uitkomen of wa? Hahahaha :Dhttp://leven.skynetblogs.beAnne

2005-08-26, 12:54:04Mijn kapsteris oud en zaagt maar ze knipt goed :o)
(hopelijk leest ze dit niet, want dan zou er zaterdag 10 september wel eens iets te veel kunnen afvliegen..) :o)http://tinkerbell.skynetblogs.beTinkerbell

2005-08-26, 11:22:15Volgens mij had die horoscoop het overHet 'poesje' in je tuin.
(echt waar, CMS, misshcien ligt het aan mijn verdorven geest.. maar als ik lees: 'pussy in my garden', dan denk ik meteen toch.. ja sorry!)http://little-witch.skynetblogs.beLittle Witch

2005-08-26, 10:55:51fijne vleeswarenhoren niet altijd tussen een boterhammetje te liggen :-)http://lacrima-acerbus.skynetblogs.beLacrima

2005-08-26, 09:14:29fille!mij maak je niet jaloers! het provinciaal domein kennnende vrees ik dat de monokini's daar idd omwille van humanitaire redenen beter bedekt zouden blijven...
http://cms.skynetblogs.belord cms

2005-08-26, 07:15:01smakelijkcmske
hopelijk hebben jouw stutten met dikke skellen
goed gesmaakt
en vakantiejobs, nee,
ik speelde veel te graag...
the child in me, en still
vroege wintergroetjes
uw streekgenoot
vhikevhike

2005-08-25, 22:27:41tjahMijn kapster is nochtans ook goeikoop en mooi en ze is nog eens vriendelijk erboven op :-)http://liese.skynetblogs.beliese

2005-08-25, 20:28:08Ik durf wedden......dat ge met uw gestyleerd kopke nog vlugger de geluidsmuur kunt doorbreken als ge loopt...en wat de jobstudentes betreft...heb je niet naar haar vlees gevraagd, bij wijze van 'slip of the tongue' of zo???http://spikkie.skynetblogs.beSpikkie

2005-08-25, 20:17:57vakantiejobIk had vroeger een plezante vakantiejob. Aan de kleedkamers van een provinciaal domein moest ik de monokini's terugsturen met het vriendelijke verzoek om ook een bovenstukje aan te doen. Mooie tijden :-)http://defille.skynetblogs.befILLE

2005-08-25, 20:12:45Waar.. ... is die foto van dat knappe nieuwe kapseltje ? http://dagboekje.skynetblogs.beviviane

once this was a dark diary and community now it's just what you are not looking for?

Imucon

Recente commentaren

google hier

adhese

Categorieën

Archieven

WiLl tHe sUn FoReVeR sHiNe?

YoU'rE tRaCkEd!!